Ηττα χωρίς μάχη

Μία παράξενη υπόκωφη ένταση εξαπλώνεται σταδιακά στην Αθήνα ως προς τα ελληνοτουρκικά. Θυμίζει την ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Είναι η αίσθηση ότι το κακό πλησιάζει διαρκώς και η γενικευμένη αμηχανία για το πώς θα το αντιμετωπίσει η Ελλάδα, όχι «αν» αλλά όταν εκδηλωθεί. Η κρίση φαίνεται να βρίσκεται πια επί θύραις. Οφείλει λοιπόν κανείς να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Παρά την περί του αντιθέτου ρητορική, ουδείς, εντός και εκτός κυβέρνησης, δείχνει σίγουρος ότι η Ελλάδα θα επιλέξει να απαντήσει ευθέως και δυναμικά σε τουρκική επιθετική ενέργεια. Αντιθέτως, δείχνει να κερδίζει συνεχώς έδαφος η αφελής πεποίθηση ότι διπλωματικοί χειρισμοί θα αποθαρρύνουν την Τουρκία. Είτε ότι, ακόμα αφελέστερο, αν αυτή τελικά ενεργήσει, τότε μία Ελλάδα που δεν θα έχει απαντήσει στρατιωτικά θα είναι σε θέση να πάρει πίσω διά της διπλωματικής οδού όσα θα έχει χάσει.

Τις ζοφερές αυτές σκέψεις εκτόξευσε μία αναπάντεχη δήλωση που όμοιά της ουδέποτε είχε προϋπάρξει. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας της κυβέρνησης, απόστρατος αξιωματικός Διακόπουλος, είπε σε ισραηλινό τηλεοπτικό σταθμό στο περιθώριο της εκεί επίσκεψης του Πρωθυπουργού: «Εάν η Ελλάδα συνθηκολογήσει, εάν καταφέρουν να μας “φινλανδοποιήσουν”, να μας βάλουν στη γωνία και να μας βγάλουν από το κάδρο, το Ισραήλ ως έναν βαθμό θα υποφέρει. Η Τουρκία θα καταστεί για το Ισραήλ απειλή μεγαλύτερη από ό,τι το Ιράν». Δεν είναι μόνον το περιεχόμενο της δήλωσης παιδαριώδες. Είναι και η μέθοδός της. Τι φαντάστηκε ο κ. Διακόπουλος; Οτι θα τον ακούσει η κυβέρνηση του Ισραήλ στην τηλεόραση, μια κυβέρνηση με μία από τις πιο προηγμένες και ισχυρές στρατιωτικές μηχανές στον κόσμο και με αντίστοιχους μηχανισμούς πληροφοριών και αναλύσεων, και θα πει «α, έχει δίκιο, τελικά εμείς κινδυνεύουμε αν η Τουρκία κόψει ένα κομμάτι της Ελλάδας και αυτή το αποδεχθεί αμαχητί»; Είναι δυνατόν να σκέφτεται έτσι κάποιος σε τέτοια θέση; Είναι, ειδικά όταν η θέση είναι απολύτως διακοσμητική.

Ο επικίνδυνος αυτός ερασιτεχνισμός προδίδει βαθύ πανικό έναντι της Τουρκίας. Το δείχνει πρωτίστως στους Τούρκους, μα εξίσου και στους συμμάχους μας. Ομως το χειρότερο δεν είναι καν αυτό: είναι ότι για πρώτη φορά επίσημα ελληνικά χείλη παραδέχονται ως υπαρκτό ενδεχόμενο την απώλεια εδαφών της χώρας σε μία ήττα χωρίς μάχη. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Σε ποιον τα λέει αυτά ο κ. Διακόπουλος; Αυτός είναι, υποτίθεται, ο αρμόδιος σύμβουλος για την εθνική ασφάλεια της χώρας. Πού τα λέει; Στον εαυτό του για να πάρει κουράγιο; Σε κάποιους τρίτους για να του δώσουν, πιστεύει, σημασία; Ή μήπως στην ίδια την κυβέρνησή του; Πού τα λέει; Και γιατί; Βλέπει ως υπαρκτό το ενδεχόμενο να υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα επιτρέψει την απώλεια κυριαρχίας και εδαφών χωρίς σύγκρουση; Ποια κυβέρνηση; Αυτή που ο ίδιος υπηρετεί από, υποτίθεται, θέση – κλειδί.

Πρόσφατα, ο υπουργός Εξωτερικών Δένδιας εμφανίστηκε στην αρμόδια Επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας της Βουλής με έντονη νευρικότητα, ανησυχία και κάποια επιθετικότητα έναντι όσων του έθεταν δυσάρεστα ερωτήματα για το τι θα κάνει η Ελλάδα. Δεν είχε τι να τους πει. Πολλοί εξ αυτών κατάλαβαν όλα όσα ο υπουργός δεν ήθελε. Η κυβέρνηση πρέπει να ξεχάσει κάθε ενδεχόμενο ήττας χωρίς μάχη. Αυτή η ιδέα πρέπει να φύγει αμέσως, εντελώς και οριστικά από τα μυαλά όλων. Οπως εξίσου και ότι μπορεί να καταφέρει να εμφανίσει μία ήττα ως νίκη. Δεν μπορεί. Ουδέποτε έγινε, ουδέποτε θα γίνει. Και αν κάποιοι στην κυβέρνηση σκέφτονται συρρίκνωση με ήττα χωρίς μάχη, δηλαδή «φινλανδοποίηση», να το ξεχάσουν χθες.