«Οίνος και χιούμορ ευφραίνουν καρδίαν»

Το πιο megaλο καλοκαιρινό πάρτι της σεζόν έρχεται στο Mega και είναι «Στο σπίτι με τον Τόνι Σφήνο». Ενα τρελό ξεφάντωμα στήνεται στη συχνότητα του Μεγάλου Καναλιού αυτήν την Παρασκευή με πολλή μουσική, τραγούδι και χορό. Τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια των τελευταίων δεκαετιών, από το 1970 μέχρι σήμερα, επιστρέφουν σε νέες εκτελέσεις για να ξεσηκώσουν τους τηλεθεατές. Θα τα ερμηνεύσουν οι πιο αγαπημένοι τραγουδιστές της disco κι όχι μόνοι: Δάκης, Μαντώ, Κώστας Μπίγαλης, Πωλίνα, Κώστας Χαριτοδιπλωμένος και Λάμπης Λιβιεράτος. Οικοδεσπότης της βραδιάς ο Τόνι Σφήνος, ο οποίος θα σερβίρει «Τσάι με λεμόνι», θα πάει με το κοινό για τρέλες στις «Σεϊχέλες», θα βάλει στο πρόγραμμα «Βραδινό μπανάκι» και «Αυτό το καλοκαίρι», πριν πέσει «Μπαμ και κάτω». Γι’ αυτήν την «γκουντ ολντ φάσιον εντερτέινμεντ» μίλησε ο ίδιος στο «Νσυν».

Ποια συστατικά θα έχει το πάρτι της Παρασκευής;

Tο πάρτι της Παρασκευής είναι ένα πάρτι σαν τα παλιά ωραία αυτοσχέδια ξέγνοιαστα πάρτι που κάναμε παλιά με διασκέδαση, χορό και πολλή φιγούρα. Είναι ένα ποτ πουρί περασμένων δεκαετιών με πολλές επιτυχίες και αγαπημένους καλλιτέχνες που έχουν γράψει ιστορία με τα τραγούδια τους. Θα έχει πολλές εκπλήξεις η βραδιά, αξέχαστα ντουέτα, μεταμφιέσεις, συνεντεύξεις και πολύ γέλιο. Είναι μια βραδιά με απ’ όλα, ένας Τόνι με απ’ όλα.

Γιατί οι δεκαετίες του 1970 και του 1980 είναι οι δεκαετίες που αγαπάμε να μισούμε;

Ηταν οι εποχές που ακόμα γυρίζαμε τις κασέτες με στιλό, ο κόσμος γλεντούσε επτά ημέρες την εβδομάδα, βλέπαμε βιντεοκασέτες με τον Ψάλτη, τον Νίκο Παπαναστασίου, τον Μουστάκα, τον Ηλία Λογοθέτη, τη Βίνα Ασίκη και τη φίλη μου Ελένη Φιλίνη, κάναμε κόντρες και σούζες με τα μηχανάκια. Ηταν η εποχή της καμπάνας, της disco και του Greek καμάκι, εποχές αξέχαστες. Τραγουδούσα κάθε βράδυ στις ντισκοτέκ και για κάποιο μυστήριο λόγο τότε ο κόσμος ερωτευόταν συνέχεια ή έτσι θέλουμε να το θυμόμαστε. Συχνά αναφερόμαστε σε αυτές τις δεκαετίες πιθανόν επειδή ήταν τόσο ωραία και ξέγνοιαστα να είναι η αιτία αυτών που τραβάμε τώρα όπως η οικονομική κρίση. Ξεκίνησε δηλαδή ένα μεγάλο «πάρτι» οικονομικής σπατάλης και κακοδιαχείρισης όλων αυτών των χρόνων, του οποίου τα αποτελέσματα λουζόμαστε εμείς τώρα και κοιτάμε πώς θα συμμαζέψουμε τον χώρο όπου έγινε αυτό το «πάρτι». Για αυτό είναι τρεντ φράσεις όπως επί ΠΑΣΟΚ αυτό, επί ΠΑΣΟΚ εκείνο, και καταλήγουμε στο συμπέρασμα της διατύπωσής σας: αγαπάμε να μισούμε.

Εχετε χορέψει ποτέ σε πάρτι τα τραγούδια όσων θα έρθουν την Παρασκευή καλεσμένοι τραγουδιστές;

Εχω χορέψει, λέει!.. Απ’ έξω τα ξέρω τα κομμάτια τους. Τότε ακούγαμε μόνο ραδιόφωνο και βλέπαμε τα πρώτα βιντεοκλίπ στην τηλεόραση. Επρεπε να τα τραγουδήσουμε κι εμείς στα προγράμματά μας. Αυτά τα τραγούδια ήταν πάντοτε επιτυχίες, τα ζητούσε ο κόσμος. Θυμάμαι, έπαιζε η ατάκα τότε «Είσαι για τρέλες;» σε καμάκι από το τραγούδι «Πάμε για τρέλες στις Σεϊχέλες». Εχω χορέψει σαφώς και τραγούδια άλλων καλλιτεχνών της εποχής εκείνης που δυστυχώς δεν θα είναι καλεσμένοι λόγω διάρκειας της εκπομπής, όπως η Σοφία Βόσσου, η Αλέξια, η Σοφία Αρβανίτη, η Ελπίδα, ο Λάκης Τζορντανέλλι, η Μπέσυ Αργυράκη και άλλοι πολλοί που θα χρειαστούμε και άλλες εκπομπές πάρτι για να τους καλέσουμε όλους!

Χωράνε τα πάρτι στην εποχή μετά τον κορωνοϊό; Τα έχουμε ανάγκη;

Τα έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ γιατί τα πάρτι είναι επικοινωνία, εκτόνωση, διασκέδαση, μια απόδραση από τις έννοιες της καθημερινότητας και της ρουτίνας. Μέσα στην καραντίνα ήρθαμε αντιμέτωποι με όλα αυτά που μας προβληματίζουν και δεν υπήρχε τρόπος αποφόρτισης του στρες και του άγχους. Η διασκέδαση είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή των Ελλήνων, είναι μέσα στην κουλτούρα μας, στο DNA μας, οπότε ήταν μεγάλο το στοίχημα του να κάτσουμε σπίτι, αλλά τα καταφέραμε και πιστεύω πως τώρα όλοι έχουμε την ανάγκη ξέγνοιαστης διασκέδασης. Σίγουρα θα βρούμε τον τρόπο για πάρτι με ασφάλεια, το μόνο σίγουρο είναι πως η διασκέδαση δεν τελειώνει ποτέ.

Είναι κλισέ ή αλήθεια ότι το χιούμορ τελικά θα μας σώσει;

Αυτό το δίλημμα με βρίσκει πάντα στο πλευρό της αλήθειας. Εχω το χιούμορ μέσα στο καθημερινό μου λεξιλόγιο, στην επικοινωνία, είναι για μένα τρόπος ζωής. Μπορεί να μας σώσει και από τις πιο δύσκολες καταστάσεις, μπορεί να φτιάξει τη διάθεση και πάντα οδηγεί τουλάχιστον στο χαμόγελο, αν όχι στο χορταστικό γέλιο δακρύων. Ο οίνος ευφραίνει καρδίαν κι εγώ θα συμπληρώσω και το χιούμορ.

Οι καλεσμένοι σας τραγουδιστές τι κουβαλάνε ως φωνές κι έχουν απήχηση μέχρι και στη νεολαία του σήμερα; Υπάρχει κάτι όμορφα νοσταλγικό και φευγάτο πάνω τους;

Πιστεύω ότι κουβαλάνε έναν ρομαντισμό και μια ιστορία. Εχουν ένα παλιό αυθόρμητο πάθος για τη δουλειά τους και όχι ένα καθοδηγημένο πρέπει, έναν σύγχρονο δηλαδή τρόπο επικοινωνίας που προστάζουν τα σόσιαλ και το Ιντερνετ γενικότερα. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βρίσκονται σε κοινό και όχι πόσους followers έχουν, να βγαίνουν φωτογραφίες με φαν και όχι πόσα likes ή views έκανε κάποιο βίντεό τους. Η νεολαία το αντιλαμβάνεται το μη προσποιητό των τραγουδιστών αυτών. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, μιλούν οι επιτυχίες τους και τα τραγούδια τους και όχι κάποιος image maker ή marketing director. Παλιά η αξία τους μετριόταν με τα πραγματικά αντίτυπα δίσκων και όχι με την ψεύτικη ιντερνετική δημοσιότητα. Γι’ αυτό η νεολαία τούς ακολουθεί σε συναυλίες και διατηρεί τα τραγούδια αυτά πάντα επίκαιρα. Τον καλλιτέχνη από την άλλη σίγουρα τον διέπει κάτι φευγάτο και οι τραγουδιστές αυτών των δεκαετιών, όπως και να το κάνουμε, ήταν πολύ φευγάτοι τύποι… όπως και ο υπογράφων!

Ποιο στιγμιότυπο των 80s κουβαλάτε πολύ έντονα μέσα σας;

Θυμάμαι τέτοιο καιρό, 14 Ιουνίου, ήταν ο τελικός Μουντομπάσκετ μεταξύ Ελλάδας – Ρωσίας και όλοι στο χωριό ήμασταν στο καφενείο έξω, κάτω από τον πλάτανο, είχαν βγάλει την τηλεόραση τη μεγάλη, θυμάστε που ζύγιζε έναν τόνο και ήταν σαν τεράστιο μπαούλο. Αγωνία τότε πολλή, φωνές, κακό, και με το που βάζει τις βολές ο Φασούλας και αστοχεί μετά ο Ρώσος γίνεται ένας χαμός, όλοι όρθιοι ζητωκραυγάζουν, αγκαλιάζονται, βουτάω κι εγώ την κόρη του παπά, γιατί ο παπάς δεν κοιτούσε, και της δίνω ένα φιλί. Αυτή κοκκίνισε, ντράπηκε και μου είπε: «Α να χαθείς, κοπρίτη!». Βέβαια, μετά, όλο με γυρόφερνε και με κοιτούσε, ενώ ο παπάς με κυνηγούσε.

Θα σας δώσουμε κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές των 80s και θέλουμε να μας πείτε την εμπειρία σας από αυτές.

«Δυναστεία»: ατελείωτα επεισόδια, φαν της Μπρουκ, sexy Αλέξις και ποτέ δεν έμαθα το τέλος.

Πλαστικά σημαιάκια ΠΑΣΟΚ – ΝΔ: ουρές τεράστιες στην Εθνική στον δρόμο για το χωριό για ψήφο. Ποιος θα έχει τις περισσότερες σημαίες και στραβά βλέμματα οι πράσινοι με τους μπλε μέσα από τα παράθυρα των αυτοκινήτων.

Ροκ συναυλίες στην Αθήνα: κυνηγητό με την Αστυνομία για να μπουν τζάμπα, να πηδήξουν τη μάντρα, «μοσχοβολούσε ο τόπος» από αλκοόλ και τσιγάρα.

Ντισκοτέκ: πίστα με πολλά φωτορυθμικά, καρεκλάδες και ποιος θα φέρει τις καινούργιες φιγούρες. Χαίτη το μαλλί ήταν η μόδα τότε, άσπρο φανελάκι με τζιν και πολλά μηχανάκια απ’ έξω για σούζες και κόντρες μετά.

Καλάβρυτα 1980: τα Καλάβρυτα και γενικότερα η επαρχία ήταν πιο πίσω στις δεκαετίες τότε. Ο εκσυγχρονισμός αργούσε λίγο, άρα το ’80 θύμιζε ’70. Ενα τηλέφωνο στην πλατεία στο περίπτερο, Οδοντωτός για μπάνιο στο Διακοφτό, τυρόπιτα στο Γρι Γρι και γλυκό τριαντάφυλλο από τη Ροδοζάχαρη.