Οι τρεις διαστάσεις της νέας πραγματικότητας

Τον Ιανουάριο του 2020, ο κορωνοϊός έφθανε ως είδηση στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο από τη μακρινή Κίνα. Τον Μάρτιο του 2020, η απειλή έγινε πραγματικότητα και στην Ελλάδα και η χώρα «έκλεισε». Η υγειονομική κρίση δημιούργησε νέες συνθήκες για την πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία. Η πολιτική όφειλε άμεσα να ευθυγραμμιστεί με τις επιταγές των ειδικών. Ο φωτεινός της χαρακτήρας έπρεπε να επικρατήσει του λαϊκιστικού έτερου εαυτού της. Η κοινωνία έπρεπε να πειθαρχήσει με μια οδηγία που την καλούσε να «μείνει σπίτι». Μια κοινωνία διαιρεμένη, ανάμεσα σε όσους προτάσσουν την πρόοδο και σε όσους ποτίζονται με τις θεωρίες συνωμοσίας, έπρεπε να ενωθεί. Η οικονομία έπρεπε να κλείσει. Ενα κράτος που παλαιότερα σκόρπιζε αντί να διανείμει, τώρα έπρεπε να στηρίξει άμεσα τον εκσυγχρονισμό και να βοηθήσει μακριά από πελατοκεντρικές προσεγγίσεις την οικονομία να σταθεί στα πόδια της.

Στη διάρκεια της κρίσης αυτής όλα όσα έπρεπε να γίνουν, φαίνεται ότι έγιναν. Σαφώς όμως όταν το πρώτο κύμα αντιμετωπίστηκε, η απόφαση έπρεπε άμεσα να αναθεωρηθεί. Η ζωή και η οικονομία έπρεπε να «ξανά ξεκινήσουν».

Πώς όμως;

Ας ξεκινήσουμε με την κοινωνία. Η κοινωνία οφείλει να κινείται με γνώμονα ότι η ατομική ευθύνη θα αποτελεί τη σημαία της κοινωνικής μας συμπεριφοράς. Η ελαφρά τη καρδία αντιμετώπιση της πανδημίας είναι η χείριστη απόφαση.

Στην οικονομία, η ανάγκη της στήριξης είναι δεδομένη. Ηδη βρισκόμαστε ενώπιον της πρωτοφανούς στήριξης της ΕΕ να συνδράμει με επιχορηγήσεις τις εθνικές οικονομίες. Σε κάθε όμως περίπτωση η πολιτική οφείλει να λύσει το μεγάλο αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας. Τώρα που ένα μεγάλο ποσό κονδυλίων καταφθάνει στη χώρα μας και τώρα που ο τουρισμός φαίνεται να πλήττεται ολοσχερώς, η παραγωγική ανασυγκρότηση οφείλει να γίνει ο μεγάλος στόχος.

Τέλος, η πολιτική οφείλει να επικρατεί έναντι του λαϊκισμού και των άκρων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τη διαίρεση της κοινωνίας και τον αποπροσανατολισμό γύρω από την ανάγκη της τήρησης των μέτρων ασφάλειας για την ανθρώπινη ζωή. Η πυροδότηση των θεωριών συνωμοσίας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν μεγάλο εφιάλτη, μπροστά στην πανδημία που συνεχίζουμε να βιώνουμε.

Ας πιστέψουμε ότι κάθε ένα από τα παραπάνω αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να συνεχίσουμε την αποτελεσματική πρόληψη έναντι του κορωνοϊού, τη διατήρηση της συνοχής και την προοπτική της σοβαρής ανάπτυξης. Διαφορετικά, η διαφαινόμενη ισορροπία στην οποία βρισκόμαστε θα καταρρεύσει με κόστος πρωτοφανές σε κάθε επίπεδο.

Η Βένη Μουζακιάρη ειναι διδάκτωρ του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας