Οι αρμοί του μιντιακού τείχους

Η πρωτοφανής μιντιακή ισχύς της κυβέρνησης Μητσοτάκη μπορεί να αποδειχθεί η αχίλλειος πτέρνα της. Το μιντιακό τείχος που έχει στήσει το επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη, για να προωθεί και να επιβάλλει εικόνες και αφηγήσεις, ή για να φιλτράρει και να αποσιωπεί δυσάρεστες ειδήσεις, έδειχνε εντυπωσιακό και απρόσβλητο, έως πρόσφατα, αλλά ήδη φαίνονται οι πρώτες ρωγμές.

Οι ρωγμές οφείλονται στην υπερβολή, τη μέθη της καθολικής κατίσχυσης, την απληστία, αλλά και στην περιφρόνηση των στοιχειωδών κανόνων του δημοκρατικού fair play. Tα μίντια, φίλια ή απλώς χαρτζιλικωμένα, δεν μπορούν επ’ άπειρον να αγνοούν την πραγματικότητα και να περιφρονούν τα ακροατήρια και τους πελάτες τους, αφενός. Αφετέρου, η ίδια η διανομή κρατικού χρήματος με αδιαφανή κριτήρια θα προκαλέσει έριδες μεταξύ κρίσιμων αρμών του μιντιακού τείχους, αλλά και πολιτικές αντιδράσεις εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου, το οποίο ούτε ενιαίο και συμπαγές είναι ούτε περικλείει μόνο ομονοούντες. Ηδη προκαλεί. Ηδη διαφαίνονται ρωγμές: η πραγματίστρια Ντόρα Μπακογιάννη, σχολιάζοντας τα σκανδαλωδώς αδιαφανή 20 εκατομμύρια της καμπάνιας «Μένουμε σπίτι», δήλωσε ότι πρέπει να υπάρξει διαφάνεια και λογοδοσία. Αλλοι βουλευτές αισθάνονται ήδη αφόρητη την πίεση της κοινής γνώμης και επικρίνουν την αντιπολίτευση διότι ασκεί αντιπολίτευση!

Η αδιαφανής και προκλητική διοχέτευση δημοσίου χρήματος προς φιλικά, ανυπόληπτα ή και ανύπαρκτα ΜΜΕ είναι το δεύτερο μείζον σκάνδαλο της περιόδου εκτάκτου ανάγκης της πανδημίας. Το πρώτο ήταν το φιάσκο «Σκόιλ Ελικίκου», του οποίου τη διαδικτυακή παλίρροια δεν μπόρεσε να αποτρέψει το ακριβοπληρωμένο media wall του επιτελικού κράτους. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, όπως και σε παρόμοιες των τελευταίων μηνών, το επικοινωνιακό επιτελείο υπερεκτίμησε τη μιντιακή υπεροπλία και τον στρατό κρατικοδίαιτων αφηγηματοκομιστών, και υποτίμησε δραματικά τις αντιδράσεις των συσκοτισμένων πολιτών, με ή χωρίς καραντίνα, όπως εκδηλώνονται και πολλαπλασιάζονται σαν πυρκαγιές στα σόσιαλ μίντια. Η επικοινωνιακή μηχανή της κυβέρνησης εργάζεται πυρετωδώς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά εκεί το σύστημα παραείναι πολύπλοκο και μη γραμμικό, αδύνατον να ελεγχθεί.

Στην επικοινωνιακή αλαζονεία πρέπει να προστεθεί η υποεκτίμηση, εκούσια ή ακούσια, της συρρικνούμενης οικονομίας και των οδυνηρών επιπτώσεων στην εργασία και την καθημερινότητα. Η οικονομική κρίση, ευρισκόμενη εν πλήρει εξελίξει, απειλεί να βυθίσει στην ανασφάλεια και τη φτώχεια μεγάλα τμήματα των μεσοστρωμάτων, τα οποία είχαν στραφεί εκλογικά προς τις υποσχέσεις Μητσοτάκη. Οι καταστρεφόμενοι μικρομεσαίοι, λ.χ. του τουρισμού, της εστίασης, της μικρολιανικής, και των συνδεόμενων δραστηριοτήτων, συγκροτούν έναν πληθυσμό που έχει δεχτεί πολλές πιέσεις την τελευταία δεκαετία, έχει δει να κινδυνεύει άμεσα η κοινωνική αναπαραγωγή του, και έχει δείξει ότι δεν διστάζει να μεταβάλει πολιτική και εκλογική συμπεριφορά. Ιδίως αν βλέπουν ότι οι προνομιακοί συνομιλητές του κράτους Μητσοτάκη είναι σχεδόν αποκλειστικά οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι ολιγαρχικές ομάδες συμφερόντων. Αυτή την κοινωνική διαφοροποίηση, την υπαρξιακή δυσφορία, δεν μπορεί να την ξεγελάσει κανένα μιντιακό τείχος.

Ο Νίκος Ξυδάκης είναι δημοσιογράφος, πρ. υπουργός