Ενα μπουγαδοκόφινο γεμάτο βιτριόλι

Δύσκολα θα αμφισβητούσε κάποιος ότι είναι αρχέγονη η σχέση μας με το έγκλημα και την τιμωρία, ότι η περιέργειά μας εδράζεται σε υπαρξιακά πράγματα, στον φόβο, στο πάθος, στην εκδίκηση, στον θάνατο, στην ηθική. Ούτε είναι τυχαία, άλλωστε, η δημοφιλία των βιβλίων ή των εκπομπών της κατηγορίας true crime («αληθινό έγκλημα») που έχει απογειωθεί τα τελευταία χρόνια μέσω του Netflix, όπου μπορείς να βρεις δεκάδες πλέον ντοκιμαντέρ ή μυθοπλασία εμπνευσμένη από αληθινές υποθέσεις, με θέμα το πώς σκέφτονται και λειτουργούν οι δολοφόνοι. Υπό αυτή την έννοια, το να ζητείς από τον καθένα να στρέψει το βλέμμα του μακριά από τις λεπτομέρειες που συνεχώς δημοσιεύονται για την υπόθεση με το βιτριόλι ίσως μοιάζει υποκριτικό. Σαν να παίζεις σε μια γιγαντοοθόνη ένα βίντεο από ένα φοβερό ατύχημα και να απαιτείς από τον θεατή να παραμείνει αδιάφορος ή να κοιτάει άλλου.

Επειδή όμως δεν μιλάμε για μυθοπλασία αλλά για ενημέρωση, ίσως αξίζει, πριν κατηγορηθεί το κοινό επειδή καταναλώνει όσα γαργαλιστικά του προσφέρονται, να διερωτηθούμε πού σταματά το ρεπορτάζ και πού αρχίζει η κιτρινίλα. Διότι από ένα σημείο κι ύστερα, η κάλυψη της υπόθεσης αυτής έχει ξεφύγει από την ενημέρωση και τη λογική περιέργεια για ένα ειδεχθές έγκλημα κι έχει γεμίσει από κατεβατά διακοσμημένα με πινελιές αναλύσεων ποπ ψυχολογίας, ψήγματα ηθικολογικών κρίσεων, κοινωνικών, ταξικών και σεξιστικών στερεοτύπων.

Οι «νέες ξανθιές», τα «κορίτσια από την επαρχία» που έκαναν «καλή ζωή» ως όμορφες, η «γυναικεία ζήλεια» που γίνεται τρέλα, «ο μοιραίος άνδρας», όλα τα συναφή παλιά στερεότυπα έχουν χιλιοειπωθεί, εμμέσως ή ευθέως, ενώ το κοινό ταΐζεται κάθε μέρα με εικόνες άσχετες με την υπόθεση – εκτός αν πείθεται κανείς ότι οι φωτογραφίες με τα μαγιό και τα θολωμένα πρόσωπα εξυπηρετούν οποιονδήποτε άλλον σκοπό πέραν της ηδονοβλεψίας και του σχολιασμού στο Facebook. Μέχρι και τη φρουρό που συνόδευσε την κατηγορούμενη στην Εισαγγελία έβαλαν στον χορό, με τίτλους του τύπου για την «κοκκινομάλλα αστυνομικό που έκλεψε την παράσταση». Καμιά θεωρία, λοιπόν, για το γιατί ενδιαφέρεται ο κόσμος για το έγκλημα δεν καλύπτει αυτή τη θεματολογία. Και αυτού του τύπου τα δημοσιεύματα δεν είναι ούτε κλασικό ρεπορτάζ, ούτε «true crime». Αυτό είναι true κουτσομπολιό πάνω από το μπουγαδοκόφινο.