Ακάρ και ακαριαίως

Ο κ. Ακάρ είπε ωμά: «Δεν είναι αριθμητικά κατάλληλο για την Ελλάδα να πολεμήσει με την Τουρκία». Προεκτείνοντας αυτή τη λογική, η Τουρκία δεν μπορεί να συγκρουστεί π.χ. με έναν μεγαλύτερο ή ισομεγέθη αντίπαλο. Και η ιστορία το έχει επιβεβαιώσει. Πάντα η Τουρκία επιλέγει να συγκρουστεί με έναν αποδυναμωμένο αντίπαλο ή επιλέγει την «ενεργητική ουδετερότητα». Κήρυξε τον πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία τον Φλεβάρη του 1945. Με το Ιράκ στον πρώτο πόλεμο,  επέτρεψε μεν τη χρήση του εδάφους από τον δυτικό συνασπισμό και συμμετείχε στις κυρώσεις, όταν ήδη είχε αποφασιστεί η εισβολή από τους Αμερικανούς – κράτησε όμως αποστάσεις από την άμεση πολεμική εμπλοκή. Με τη Συρία συγκρούστηκε άμεσα όταν ήταν σχεδόν διαλυμένη από τον εμφύλιο και αφού διαπραγματεύτηκε με Ρώσους και Αμερικανούς την ουδέτερη ζώνη, ζητώντας συγχρόνως χρήματα από τους Ευρωπαίους για την οικοδόμηση πόλεων που θα στέγαζαν πρόσφυγες. Το 1974 εισέβαλε στην Κύπρο, όταν η χούντα είχε διαλύσει τους κοινωνικούς και αμυντικούς μηχανισμούς κ.λπ. Στον Β’ Παγκόσμιο Ππόλεμο, πουλούσε χρώμιο στους Γερμανούς για κατασκευή όπλων και ζητούσε τανκς και αεροπλάνα από τους Βρετανούς. Αυτό το ιεραρχικό σύστημα είναι αλάνθαστο. Ο «επιτήδειος ουδέτερος» κατά Frank Weber, σχοινοβατεί σε μια πολλαπλότητα συμμαχιών, εκβιασμών, ανταλλαγμάτων. Ναι μεν δεν πήρε ελληνικά νησιά όπως της υπόσχονταν οι Βρετανοί και οι Γερμανοί αν έμπαινε στον πόλεμο τη δεκαετία του ΄40, αλλά αν συγκρίνει κανείς την κατάσταση της Ελλάδας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με κατεστραμμένη οικονομία, δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τη βύθιση σε έναν ακόμα πιο καταστροφικό Εμφύλιο, ζηλεύει την εκπληκτική και ευλύγιστη αυτοσυντήρηση και στρατηγική σκέψη της Τουρκίας.

Η ρήση Ακάρ, αυτό το μεγεθυσµένο «εγώ», εδράζεται σε ένα είδος κληρονομημένου πολιτιστικού, αυτοκρατορικού ρεβανσισμού. Πολλοί θεωρούν ότι είναι μια παρωχημένη θεώρηση το όπλο πάνω στο τραπέζι. Οτι οι οικονομικές αλληλεξαρτήσεις και τα σύνθετα δίκτυα συμμαχιών, δημιουργούν δεσμεύσεις που αποτρέπουν πολεμικές ενέργειες. Εν τούτοις φαίνεται ότι η αμυντική θωράκιση είναι ολοκληρωμένο πολιτικό εργαλείο, που επιτρέπει να αποταμιεύεις συμβολικό και πολιτικό κεφάλαιο.

Ο Ακάρ φιλοδοξεί για τη μετα-Ερντογάν εποχή, εν τούτοις δεν μας ενδιαφέρει η ψυχαναλυτική προσέγγιση της ρητορικής, όσο η ερμηνεία του γιατί η Ελλάδα «υστερεί». Και σε ποιο επίπεδο εντοπίζει η πολιτική ελίτ και ο λαός την υστέρησή της. Υστερεί στην πρόβλεψη, στη στρατηγική επιλογή. Αποδόμησε την αμυντική βιομηχανία της, έκανε αγορές όπλων πανάκριβες – με όρους  συμφερόντων, είτε άστοχες, με όρους πολιτικής εξυπηρέτησης και δημοσίων σχέσεων. Οταν υπήρχαν οι δυνατότητες πληροφορικής έρευνας και βιομηχανίας, καταδίωξε τις αναπτυσσόμενες μικρές εταιρείες, καταδικάζοντάς τες στον ρόλο του ντίλερ και όχι του παραγωγού. Μια σειρά από μακροχρόνιες πολιτικές επιλογές, έστρεψαν τον κόσμο από την παραγωγή, στον τζόγο, την κατανάλωση, την καταναγκαστική ψυχαγωγία. Οταν η Φινλανδία ανέπτυσσε τη Nokia, η Ελλάδα ανέπτυσσε τους φραπέδες και τις ξαπλώστρες. Η πολιτική σκηνή αντέγραφε την παραγωγική σκηνή και το ανάποδο. Πολιτική υποπαραγωγή, θεσμική φιλαρέσκεια, ενεχυροδανειστήρια, «περαιώσεις» και επιδοτήσεις, αντί οικονομίας.