Ισχυρά συνθήματα και κούφια λόγια

Αν ακούσω έναν ακόμα λευκό να λέει «Οι ζωές των μαύρων έχουν σημασία» νομίζω πως το κεφάλι μου θα εκραγεί. Το σύνθημα, που ήταν ισχυρό όταν έγινε δημοφιλές από μαύρους έπειτα από τον φόνο του Τρέιβον Μάρτιν το 2012 στις ΗΠΑ, έχει πλέον γίνει τόσο πανταχού παρόν που έχει σχεδόν χάσει κάθε νόημα. Ενας τρόπος να επαναλαμβάνει ασταμάτητα ο κόσμος «μισώ τον ρατσισμό» μην κάνοντας παράλληλα τίποτα ουσιαστικό προκειμένου να τον σταματήσει. Λευκοί, υποθέτω πως δεν σας αρέσει η ιδέα να αντιμετωπίζονται άλλοι άνθρωποι ως κατώτεροι μόνο και μόνο λόγω του χρώματος της επιδερμίδας τους. Αυτό όμως είναι ένα τόσο στοιχειώδες συναίσθημα που δεν θα έπρεπε να νιώθετε υπερήφανοι μόνο και μόνο επειδή το λέτε.

Οταν ακόμα και ο Μπόρις Τζόνσον μπορεί να λέει «Black Lives Matter» – ο ίδιος Μπόρις Τζόνσον που έχει κάνει κατά καιρούς ένα σωρό ρατσιστικά σχόλια, που ηγείται ενός κόμματος το οποίο μαστίζεται από ισλαμοφοβία αλλά αρνείται μία πραγματική έρευνα γύρω από αυτό, και που ήταν μέρος μιας κυβέρνησης η οποία απέλαυνε μαύρους βρετανούς πολίτες, και συνεχίζει την αδικία του εχθρικού περιβάλλοντος μέχρι σήμερα – τότε καταλαβαίνει κανείς πως η πολιτισμική ιδιοποίηση του συνθήματος είναι απόλυτη.

Ακόμα και οι ρατσιστές μισούν τον ρατσισμό. Για αυτό και αναζητούν πάντα τρόπους να δικαιολογήσουν αυτά που κάνουν. «Δεν φταίω εγώ, αλλά οι μαύροι έχουν μεγαλύτερη ροπή στην εγκληματικότητα από τους λευκούς». «Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά πολλοί μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες». «Θα ήθελα πολύ να προσλάβω κάποιον μαύρο, αλλά δεν θα ταίριαζε σε αυτήν τη θέση». Αυτό το «αλλά» είναι πιθανότατα η πιο ισχυρή λέξη στην ιστορία του θεσμικού ρατσισμού. Είναι η λέξη που οι άνθρωποι λένε κατ’ ιδίαν – ή δεν λένε – όταν παίρνουν τις αποφάσεις που πραγματικά έχουν σημασία.