Πρόταση: Κούρεμα και των σταθερών δαπανών των νοικοκυριών!

Καταθέτω σήμερα μια λύση για την αντιμετώπιση της μόνιμης οικονομικής κρίσης και αντιστροφή της δυσμενούς οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα μας, με την ελπίδα ότι θα συζητηθεί όχι βέβαια από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, αλλά από τους ειδικούς, τους οικονομολόγους. Η λύση αυτή αφορά την επέκταση ανάλογου κουρέματος και στο σκέλος των δαπανών των οικογενειακών προϋπολογισμών. Διότι, εδώ ακριβώς, δηλαδή στο ανηλεές κούρεμα μόνο του σκέλους των εσόδων των οικογενειακών προϋπολογισμών εντοπίζεται η απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν επαληθεύτηκαν οι πολλαπλασιαστές απόδοσης των Μνημονίων και γιατί βυθιζόταν συνεχώς η χώρα σε ύφεση, καλπάζει το χρέος και η ανεργία και κλείνουν εκατοντάδες μόνο ιδιωτικές επιχειρήσεις!

Ο πρώην διοικητής της Ομοσπονδιακής (Κεντρικής) Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών (ΗΠΑ) Αλαν Γκρίνσπαν είχε πει ότι «μία φούσκα την καταλαβαίνεις όταν σκάσει». Και στην Ελλάδα αυτή η φούσκα έσκασε με πάταγο στις 23 Απριλίου του 2010, όταν η ελληνική οικονομία ετέθη υπό καθεστώς Μνημονίων και υπό επονείδιστο έλεγχο της τρόικας. Τότε, αντί εφαρμογής, ποδοπατήθηκαν όλοι οι φιλέκδικοι οικονομικοί νόμοι με κυρίαρχο εκείνον κυρίως της Λογιστικής ότι πρέπει όλοι οι προϋπολογισμοί και ισολογισμοί (κρατικοί, επιχειρηματικοί κ.λπ.) και φυσικά όλων των ελληνικών νοικοκυριών να είναι ισοσκελισμένοι. Πράγματι, έως τις 22 Απριλίου του 2010 οι συνετοί οικογενειάρχες κατάρτιζαν ισοσκελισμένους οικογενειακούς προϋπολογισμούς με βάση τα έως τότε έσοδα και δαπάνες των νοικοκυριών. Αλλά, δυστυχώς, το σκάσιμο της φούσκας σάρωσε μόνο το σκέλος των εσόδων των οικογενειακών προϋπολογισμών με τις γνωστές αντιαναπτυξιακές και αντικοινωνικές φορολογικές και εισοδηματικές παρεμβάσεις, με πολλαπλές, απίστευτης ευρηματικότητας, λεηλασίες στους μισθούς και συντάξεις και στην ιδιωτική περιουσία (κούρεμα του 2012), με τις οποίες αφαιρέθηκαν ποσά εκατοντάδων δισ. ευρώ από το σκέλος των εσόδων των οικογενειακών προϋπολογισμών.

Ετσι, η οικονομική «συνταγή» των Μνημονίων ήταν από την αρχή αντίθετη από την ανάγκη που είχε η ελληνική οικονομία για «θεραπεία». Η οικονομία είναι ένας ζωντανός οργανισμός και χρειάζεται «αίμα» που είναι τα έσοδα, οι πόροι, και όχι «αφαίμαξη» και «αφυδάτωση»! Για όλους αυτούς τους λόγους, από την ημέρα που είδαμε τους «σωτήρες» να αναζητούν «συνταγές» στην τρόικα είχα προτείνει σχεδόν μοναχικά και αυτή τη λύση που είναι ένα ισόποσο ή ανάλογο με εκείνο του σκέλους των εσόδων κούρεμα και του σκέλους των δαπανών των νοικοκυριών! Διότι είναι οικονομικός και κοινωνικός παραλογισμός να αναγκάζεται ένα νοικοκυριό να συνεχίζει να πληρώνει τις ίδιες δόσεις των στεγαστικών δανείων (και όχι βέβαια των «διακοποδανείων», «αρνιοδανείων» για το Πάσχα, των «γαλοπουλοδανείων» για τα Χριστούγεννα κ.λπ.) ή τα ίδια ποσά για τη σταθερή και κινητή τηλεφωνία, τα διόδια, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα ενοίκια και άλλα…