Νοσφεράτου

Την πειστικότερη εξήγηση για το ότι οι Ρεπουμπλικανοί δεν καταγγέλλουν μαζικά τον Ντόναλντ Τραμπ τη διάβασα σε ένα πρόσφατο άρθρο της Αν Απλμπομ στο Atlantic. Είναι ο φόβος. Οχι μήπως χάσουν τη ζωή τους, αυτό συνέβαινε σε ακραίες δικτατορίες όπως η ναζιστική Γερμανία ή η σταλινική Ρωσία. Ούτε μήπως χάσουν τη δουλειά τους ή το σπίτι τους, αυτό είναι χαρακτηριστικό ηπιότερων δικτατοριών όπως η Ανατολική Γερμανία μετά το 1950 ή η Ρωσία του Πούτιν.

Ο λόγος που τα στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος «τρέμουν», όπως είπε στην αμερικανίδα συγγραφέα ένας πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος, είναι ότι θα τους επιτεθεί ο Τραμπ στο Twitter. Οτι θα τους κολλήσει ένα παρατσούκλι. Οτι θα τους εξευτελίσει, όπως έκανε με τον Μιτ Ρόμνεϊ. Οτι θα χάσουν τις κοινωνικές τους επαφές, δεν θα τους καλούν πια σε πάρτι. Οτι θα τους εγκαταλείψουν οι φίλοι, οι υποστηρικτές και, κυρίως, οι χορηγοί τους.

Τρέμουν, και δεν καταλαβαίνουν ότι το αμερικανικό Κογκρέσο μπορεί να γίνει κάτι σαν τη ρωσική Δούμα ή το κοινοβούλιο της Ουγγαρίας, που τα μέλη τους συνεδριάζουν σε ένα κομψό κτίριο χωρίς να έχουν καμιά δύναμη και καμιά επιρροή.

Κάποιοι βέβαια τολμούν, αν και με μεγάλη καθυστέρηση, να μιλήσουν: ο πρώην υπουργός Αμυνας Τζιμ Μάτις, ο πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Κόλιν Πάουελ. Υπάρχει περίπτωση, όσο η οργή του πλήθους φουντώνει, να πάρουν θάρρος κι άλλοι και να αρχίσουν να εγκαταλείπουν τον «Νοσφεράτου της αμερικανικής πολιτικής», όπως χαρακτηρίζει τον αμερικανό πρόεδρο μια αρθρογράφος των «New York Times»;

Είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ βρίσκεται σε δύσκολη θέση, καθώς αρχίζει να χάνει παραδοσιακά του στηρίγματα: τους στρατηγούς, κορυφαίες προσωπικότητες των θρησκευτικών δογμάτων, τις λευκές γυναίκες. Φαίνεται να βρίσκει όμως σύμμαχο την οικονομία, αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο, δηλαδή, και που θα περίμενε κανείς να του καταφέρει τη χαριστική βολή με δεδομένη την ύφεση που προκάλεσε η πανδημία.

Τον Απρίλιο, η ανεργία ήταν 14,7% και πολλοί οικονομολόγοι εκτιμούσαν ότι θα έφτανε ακόμη και στο 20%. Αντί γι’ αυτό, έπεσε τον Μάιο στο 13,3%. «Ο Τζορτζ Φλόιντ πρέπει να πανηγυρίζει από εκεί πάνω», είπε με τη γνωστή του κομψότητα ο ένοικος του Λευκού Οίκου. Η απροσδόκητη ανάκαμψη (αν πιστέψουμε βέβαια τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας) οφείλεται στο ότι επέστρεψαν στις θέσεις τους 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι που είχε ανασταλεί η σύμβασή τους. Το 10% μάλιστα από αυτούς απασχολούνται σε οδοντιατρικές εργασίες. Make teeth great again.

Οι φυλετικές ανισότητες είναι κι εδώ εμφανείς: η ανεργία μειώθηκε (θεαματικά) αυτόν τον μήνα για τους λευκούς, ενώ αυξήθηκε (ελαφρώς) για τους Αφροαμερικανούς. Αλλά αυτή η εικόνα είναι μόνιμη, οι διακρίσεις που υφίστανται οι μαύροι σε όλα τα επίπεδα δεν θα οδηγήσουν από μόνες τους στο τέλος του εφιάλτη.