Επανάληψη

Να πάρουμε τα πράγματα άλλη μια φορά από την αρχή, διότι η επανάληψη είναι «μήτηρ μαθήσεως».

Πρώτον, ο Ερντογάν δεν καταρρέει κι ούτε κάνει εξωτερική πολιτική για εσωτερική κατανάλωση.

Δεύτερον, ο Ερντογάν κάνει ό,τι λέει και δεν δίνει δεκάρα ό,τι κι αν του πουν. Αν ανακοινώσει ότι θα κάνει γεωτρήσεις στο σιντριβάνι στην Ομόνοια, θα το προσπαθήσει.

Τρίτον, ο Ερντογάν κάνει μια πολιτική ισχύος στην οποία η μοναδική απάντηση από καταβολής ανθρωπότητας είναι μια άλλη πολιτική ισχύος. Ολα τα άλλα είναι οδοντόκρεμες.

Τέταρτον, η πολιτική περιφερειακής ισχύος του Ερντογάν αποβλέπει στην καθυπόταξη ή έστω στην εξουδετέρωση της Ελλάδας. Επιδιώκει να επιβάλει στη χώρα μας κάτι σαν καθεστώς «φινλανδοποίησης» απέναντι στην Τουρκία.

Πέμπτον, ο Ερντογάν δεν τραβάει κανένα ζόρι για το διεθνές δίκαιο, ούτε για τη Συνθήκη της Λωζάννης, ούτε για τη Χάγη και λοιπά τοπωνύμια. Τον ενδιαφέρει μόνο αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «κυριαρχικά δικαιώματά» του.

Εκτον, ο Ερντογάν δεν γυρίζει το μάγουλο και στο άλλο χαστούκι. Βαράει στο ψαχνό όπου βρει κι όποιον μπορέσει.

Εβδομον, ο Ερντογάν δεν είναι φίλος μας. Είναι ένας εχθρικός κι επιθετικός γείτονας. Δεν προκαλεί, λοιπόν. Πολιτεύεται με επιθετικότητα στο όνομα της εχθρότητάς του.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα την οποία μόνο ανόητοι κάνουν πως δεν βλέπουν. Ελπίζω να τη βλέπει η κυβέρνηση.

Για δύο λόγους.

Αφενός επειδή ο Ερντογάν μπορεί να στραπατσαρίστηκε στην Ανατολική Μεσόγειο και στον Εβρο αλλά δεν θα κάνει πίσω. Θα προσπαθήσει να πάρει τη ρεβάνς. Και δεν θα το προσπαθήσει στέλνοντας εξώδικα, αγωγές και δικόγραφα.

Αφετέρου επειδή η μοναδική απάντηση σε μια πολιτική ισχύος είναι μια απάντηση στο πεδίο της ισχύος. Με μέτρο, ψυχραιμία, νηφαλιότητα, χωρίς υπερβολές και κραυγές, αλλά στην ίδια γλώσσα.

Δεν βρίσκω λοιπόν κανένα νόημα να υποβαθμίζουμε την απειλή αλλά ούτε και να τη διογκώνουμε.

Από εκεί και πέρα, η άμυνα μιας πολιτισμένης χώρας που απειλείται δεν είναι παρτίδα μπριτζ, ούτε garden-party κοσμοπολιτισμού. Χρειάζεται εθνικό φρόνημα και σθεναρό πατριωτισμό. Απέναντι στην Τουρκία δεν έχουμε κάτι σοβαρότερο να αντιτάξουμε.

Ακούω βεβαίως ότι ο πατριωτισμός κυκλοφορεί και σε ανακαινισμένη εκδοχή ως «νέος». Κάτι σαν τα Νέα Μουδανιά και τον «Νέο Πανιώνιο».

Καμία αντίρρηση. Αν μάλιστα το πρώτο δείγμα γραφής του «νέου πατριωτισμού» ήταν οι Πρέσπες, προτείνω να τον υιοθετήσουμε με πατριωτικό φανατισμό – αφού πρώτα μετακομίσουμε τη χώρα στα σύνορα Ελβετίας, Αυστρίας και Λιχτενστάιν.

Διότι ωραία η ανακαίνιση αλλά μη χάσουμε και κανένα νησί!