Toυ Ιουνίου νομάδες {LF}άνεμοι

Πριν από δύο χρόνια μάθαμε για την υπέρβασή του: Τελείωσε με άριστα το νυχτερινό σχολείο και μπήκε δεύτερος στο πανεπιστήμιο, στη διάρκεια της κράτησής του. Το σωφρονιστικό σύστημα αδίκησε κατάφωρα έναν άνθρωπο που άλλαξε τον εαυτό του μέσα από την παιδεία, που διεκδίκησε κανόνες υγιεινής στους χώρους κράτησης. Ενα τεράστιο κύμα συμπαράστασης εκδηλώθηκε προς τα δίκαια αιτήματα του Βασίλη Δημάκη. Και κέρδισε. Διότι, όπως είπε, «δεν θα σας επιτρέψω να με ξανακάνετε αυτό που ήμουν».

Mπορεί τα περισσότερα να ησύχασαν από εμάς, αλλά ένα ζωικό είδος μάς έχει επιθυμήσει. Ενα κοπάδι δελφινιών στον κόλπο Tin Can της Αυστραλίας, που αποτελεί προστατευόμενο βιότοπο, δείχνει να αναζητεί τους επισκέπτες με τους οποίους κολυμπούσαν μαζί. Τις τελευταίες εβδομάδες τα δελφίνια αφήνουν «δώρα» στις ακτές – σφουγγάρια και κοράλλια. Τα δελφίνια θέλουν να έρθουν σε επαφή πάλι με τους ανθρώπους, εξηγούν οι ειδικοί, και σίγουρα θέλουν τα χάδια και το φαγητό που τους προσφέραμε πριν από την πανδημία. Τουλάχιστον λείψαμε σε κάποιους…

Τον Ιανουάριο του 2013 ο καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπαλέτων Μπαλσόι Σεργκέι Φιλίν δέχθηκε επίθεση με βιτριόλι, που του προκάλεσε σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο και απώλεια της όρασης. Τον δράστη είχε πληρώσει ένας δυσαρεστημένος χορευτής των Μπαλέτων που καταδικάστηκε. Ολοι τότε θυμήθηκαν τον 19ο αιώνα, όταν οι επιθέσεις με βιτριόλι ήταν συχνές. Το φαινόμενο υποχώρησε, μέχρι που είδαμε αναζωπύρωσή του πρόσφατα. Το 80% των θυμάτων είναι γυναίκες. Μια βάρβαρη πρακτική που δεν παύει να σοκάρει.

Ενας ξεχωριστός ηθοποιός με εσωτερική πορεία. Ο Αρης Σερβετάλης θα ενσαρκώσει τον «Man of God», τον «Ανθρωπο του Θεού», σε μια ταινία για το έργο και τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου, σε σκηνοθεσία Γελένα Πόποβιτς. Τα γυρίσματα ξεκινούν σύντομα. Με ένα καστ λαμπρών ελλήνων ηθοποιών και κάποιων από το Χόλιγουντ, όπως ο Μίκι Ρουρκ, η ταινία θα διασχίσει τη ζωή ενός σύγχρονου άγιου από τη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης μέχρι το Αρεταίειο Νοσοκομείο. Διερευνώντας παράλληλα τι είναι αυτό που λέμε πίστη.

Πριν χάσει τη ζωή του από τη βίαιη συμπεριφορά του αστυνομικού που του πίεζε επί ώρα τον λαιμό με το γόνατό του, ο Τζορτζ Φλόιντ, ο «ευγενικός γίγαντας» όπως τον αποκαλούσαν, αντιμετώπιζε την ίδια μοίρα με εκατομμύρια: έψαχνε δουλειά, καθώς είχε κλείσει το εστιατόριο της Μινεάπολις όπου εργαζόταν. Τις τελευταίες του στιγμές σε αυτό το σοκαριστικό βίντεο το μόνο που λέει είναι: «Σας παρακαλώ, δεν μπορώ να αναπνεύσω». Η Αμερική ασφυκτιά και πάλι: «Χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει ειρήνη».

Tι κάνεις; Πώς πάει; «Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις πια» γράφει ο συγγραφέας Λουκ Γουίνκι. «Μπορώ να θυμηθώ την εποχή που απαντούσαμε από συνήθεια «Μια χαρά» ή «Καλά», κρύβοντας τις αγωνίες του προσωπικού μας σύμπαντος. Τα πράγματα άλλαξαν. Αυτή η απλή ερώτηση έχει αποκτήσει νέο βάθος, μια πρωτόγνωρη ειλικρίνεια στη σκιά του κορωνοϊού. Ρωτάμε «τι κάνεις;» και το εννοούμε: Πώς πέρασες την καραντίνα, ασθένησε κάποιος δικός σου, φοβήθηκες, πας στη δουλειά; Η κοινοτοπία χάθηκε. Καιρός να νοιαστούμε πραγματικά.