Εβρος

Μια τεράστια αρλουμπολογία αναπτύχθηκε με αφορμή τον «Β’ Πόλεμο του Εβρου».

Μια αρλουμπολογία όμως που αποτυπώνει παθογένειες του εθνικού εαυτού μας. Αλλωστε αυτή τη φορά ο πόλεμος ήταν μεταξύ Ελλήνων και στο Τwitter!

Πρώτον, η αγγλική «Sun» παρουσίασε, κατά τις συνήθειές της, ένα περιστατικό στα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Μόνο που οι συνήθειες της «Sun» είναι τέτοιες που ποτέ δεν ξέρεις αν τα πράγματα έγιναν έτσι ή αλλιώς.

Δεύτερον, ομάδες και ιστότοποι ακροδεξιών στην Ελλάδα υιοθετούν την αγγλική εφημερίδα και βάζουν τις φωνές για εθνική προδοσία.

Τρίτον, το υπουργείο Εξωτερικών αναιτίως πανικοβάλλεται. Παρουσιάζει διαφορετικές και αντικρουόμενες εκδοχές του πραγματικού περιστατικού.

Πρώτα ότι δεν είναι σοβαρό διότι αφορά «λίγες δεκάδες μέτρα» κι ύστερα ότι υπεραμύνεται σθεναρώς του πάτριου εδάφους.

Τέταρτον, ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει χάσει τον προηγούμενο πόλεμο του Εβρου νομίζει ότι βρήκε ρεβάνς κι ανεβαίνει στα χαρακώματα με το «Σύνταγμα Επίλεκτων Πρεσπαδόρων» υπό τους Κοτζιά – Καρανίκα.

Ο εκπρόσωπός του κάνει τη μνημειώδη δήλωση για «εισβολή της τουρκικής στρατοχωροφυλακής σε ελληνικό έδαφος» και ζητεί «ενημέρωση από την κυβέρνηση για τα γεγονότα στον Εβρο».

Για να καταλήξει ότι «υπάρχει ζήτημα δημοκρατίας όταν στην πλειοψηφία των ΜΜΕ κυριαρχεί μια εικόνα αποσιώπησης αυτού του πολύ σημαντικού γεγονότος».

Αλλά αφού δεν είχε ενημέρωση ο ΣΥΡΙΖΑ πώς ήξερε τι συνέβη στον Εβρο; Πώς κατάλαβε ότι είναι σημαντικό;

Και γιατί άραγε θα έπρεπε τα ΜΜΕ να αναδείξουν ένα γεγονός πριν πιστοποιηθεί η σημασία του; Τι θα έλεγε τώρα αν τα ΜΜΕ είχαν βγει στα κάγκελα για μια αρλούμπα; Και γιατί είναι «ζήτημα δημοκρατίας» αν τα ΜΜΕ δεν παίζουν το παιχνίδι εντυπώσεων της αντιπολίτευσης;

Πέμπτον, από την Κυριακή κι από όλες τις πλευρές προκύπτει ότι το περιστατικό δεν άξιζε τη φασαρία που δημιουργήθηκε, ούτε εισβολή υπήρξε, απλώς η συνήθης πίεση της Τουρκίας στην παραμεθόριο.

Τέλος ιστορίας. Μερικά διδάγματα.

Πρώτο, όταν κάνουμε σοβαρή πολιτική, κλείνουμε το Τwitter και δεν ασχολούμαστε με την κάθε αρλούμπα που θα γράψει κάθε διαταραγμένος ακροδεξιός ή ακροαριστερός στο Διαδίκτυο.

Δεύτερο, δεν υπάρχει θέμα υψηλών ή χαμηλών τόνων με την Τουρκία. Η Τουρκία είναι πάντα η Τουρκία. Κι οι τόνοι μας πρέπει να είναι πάντα ίδιοι.

Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να είναι τόνοι κατευνασμού, ούτε υστερίας.

Τρίτο, οι ακροδεξιοί κάνουν τη δουλειά τους.

Τέταρτο, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν ξέρω τι κάνει.

Αν την πάτησαν στις Πρέσπες και πάλι προ τριμήνου στον Εβρο, δεν τους φταίει κανένας να προσπαθούν να ρεφάρουν με κάθε αρλούμπα.

Πέμπτο, καλωσορίζουμε τους «Επίλεκτους Πρεσπαδόρους» στην εθνική αγκαλιά.