Το τέλος του γραφείου και η αυταπάτη

Οι περισσότεροι ομονοούν πως μαζί με την πανδημία ήρθε και το τέλος της εργασίας στο γραφείο. Ετσι είναι αν έτσι νομίζετε. Θα το έγραφε και ο Πιραντέλο. Λέξεις όπως η «τηλεργασία» μπήκαν με φούρια στα σύγχρονα λεξικά, αυτά της μετά τον COVID-19 εποχής.

Τα άδεια γραφεία δεν έχουν μόνο φαινομενική ασφάλεια, κάτι σαφώς απαραίτητο για την ψυχολογία πολλών, αλλά και μια απέραντη μοναξιά. Ο φωτισμός είναι μεν δυνατός, αλλά έρχεται από πολυελαίους θλίψης. Ο απέραντος χώρος μπορεί να έχει υποψία του ιού, σίγουρα όμως αυτός συνυπάρχει με σύννεφα σιωπής. Πού η ζύμωση; Πού βρίσκεται ο γόνιμος διάλογος; Αν η φύση έχει αρμονία, το ίδιο συμβαίνει με ένα γραφείο που σφύζει από κόσμο. Η εξ αποστάσεως εργασία κερδίζει έδαφος, η συνείδηση ωστόσο παλεύει να πείσει ότι τίποτα δεν αντικαθίσταται με τη φυσική παρουσία.

Η παρουσία όλων αιχμαλωτίζει τις στιγμές. Το απίθανο γίνεται πιθανό. Και κάθε ομαδικό αποτέλεσμα έχει ένα χαμόγελο φωτεινό. Και αυτό η τηλεργασία και το αποστειρωμένο περιβάλλον δεν μπορούν να το δώσουν…