Αλβανός τουρίστας

Θυμάστε το συντομότερο ανέκδοτο της δεκαετίας του 1990; Ποιος θα το ‘λεγε ότι θα ερχόταν μέρα που το γέλιο θα πάγωνε στα χείλη μας κι ότι θα προσευχόμαστε γονατιστοί πότε, αχ πότε θα ξαναρχίσουν να σκάνε μύτη από τον Βορρά παλιάς τεχνολογίας κουρσάκια με τζάτζαλα, προμήθειες, τη γιαγιά και το καναρίνι; Λέω να μην ξανακάνουμε το λάθος να υποτιμήσουμε τους τελευταίους πιστούς του ελληνικού καλοκαιριού, επειδή για φέτος τουλάχιστον οι Γάλλοι θα ξεκαλοκαιριάσουν στα χωριά τους, οι Ιταλοί στα δικά τους, οι Βρετανοί θα κάτσουν σπίτι και οι Σκανδιναβοί θα κάτσουν πάνω στην αμηχανία τους: άξιζε το ρίσκο να ξεπαστρέψουμε παππούδες και γιαγιάδες για να μείνουμε στο τέλος ταπί κι ανήλιαγοι;

Οι Ελληνες χρόνιοι εξανδραποδιστές των Κυκλάδων, καθώς και οι  Ευρωπαίοι που ανέφερα παραπάνω, ίσως να αγνοούν ή και να σνομπάρουν το low budget οδικό τουριστικό κύμα που κράτησε ζωντανές περιοχές όπως η Πιερία, η Χαλκιδική, οι Σποράδες, η Ηπειρος και τα Επτάνησα διότι, ως γνωστόν, αν δεν σε ψεκάσουν με άρωμα στα duty free του Ελ. Βενιζέλος, διακοπές δεν νοούνται. Το μόνο σημείο του πλανήτη όπου δύει ο ήλιος είναι η Οία και τα μόνα καλντερίμια που αξίζει να πάθεις διάστρεμμα είναι της Μυκόνου.

Ανησυχώ για τη μονομέρεια της τουριστικής πολιτικής στη γαλάζια μας χώρα και την αφροντισιά της ν’ αφήνει τα νησιά με έναν αγροτικό γιατρό κι ένα φαρμακείο που πουλάει αντηλιακά, φενιστίλ και κρέμες σώματος. Η πανδημία δεν κάνει χάρες αλλά αυτόματες επιλογές. Αποφασίζει με πραγματικά κι όχι φαντασιακά δεδομένα, μακάρι να κάναμε το ίδιο. Τώρα που θα προσαρμοστούμε με το ζόρι – πού ξέρεις; – μπορεί να μας αρέσει. Να κρατήσουμε το ελληνικό καλοκαίρι σαν εύθραυστο βάζο από πορσελάνη κι όχι σαν πυρίμαχο σκεύος που είναι σκυλί και δεν χαλάει με τίποτα. Χαλάει και παραχαλάει αν δεν προσέξουμε, αν πάψουμε να στραβοκοιτάμε τους πελάτες που μας μυρίζουν Βαλκάνια. Να μη ζητάμε μπροστάντζα για τυχόν περιβαλλοντικό αποτύπωμα και ελάχιστη κατανάλωση σε μπιτσόμπαρα και ταβέρνες. Πώς αλλιώς να το πω; Αυτοί έχουν τα λεφτά και τα λιγότερα κρούσματα της Covid κι εμείς τις περισσότερες αδιάθετες παραλιές. Κι αυτός ο κόσμος ο παλιός ο χιλιομπαλωμένος είναι ένα καζάνι που μέσα του βράζουμε απαξάπαντες.