Ολα ξεκινούν με τις ελπίδες

Η ματιά από την κλειδαρότρυπα αποτελούσε ανέκαθεν έναν σίγουρο δρόμο προς την απομυθοποίηση. Είναι το σφυρί με το οποίο ο άνθρωπος γκρεμίζει τα βάθρα που ο ίδιος έχτισε για να τοποθετήσει τους ήρωές του. Είναι ο κύκλος της ψυχικής ανισορροπίας των απαίδευτων που τους οδηγεί στο τελευταίο στάδιο της συναισθηματικής διέγερσής τους.

Ο «Τελευταίος χορός» μας έδωσε τη δυνατότητα να κοιτάξουμε από την κλειδαρότρυπα το σμίλευμα της ελπίδας σε έναν νεαρό μαύρο, τον Μάικλ Τζέφρι Τζόρνταν, που αναζητούσε διέξοδο από τον ρατσιστικό περίγυρο.

Η σειρά στηρίχτηκε σε 500 ώρες αδημοσίευτων εικόνων και συνεντεύξεων οι οποίες ουσιαστικά σπάνε το περίβλημα ενός μύθου και μας επιτρέπουν να δούμε τι κρύβεται μέσα σ’ αυτόν.

Η πρωτόλεια ύλη από την οποία αναδείχτηκε το πολιτιστικό φαινόμενο Τζόρνταν, όπως το χαρακτηρίζει ο Μπαράκ Ομπάμα, δεν ήταν το εξαιρετικό του ταλέντο αλλά το ορμέμφυτό του.

Η λαχτάρα του να ξεφύγει από τους λευκούς δαίμονες δημιούργησε μια μηχανή ανταγωνιστικότητας που είτε έλκυε είτε παρέσερνε συμπαίκτες και αντιπάλους.

Επιδίωκε τον ανταγωνισμό ακόμα και στα πιο απλά πράγματα της ζωής για να ταΐζει τον καλύτερό του φίλο, το εγωιστικό τέρας του ανίκητου.

Μόνο με μια τέτοια ψυχοφθόρα νοοτροπία ακροτήτων θα μπορούσε ένας άνθρωπος να ξεπεράσει τα στρώματα των ικανοτήτων του φτάνοντας στην εξώσφαιρα της επιτυχίας.

Σκληρός σαν μάρμαρο και ευαίσθητος σαν ερωτικός ποιητής. Κάθε δάκρυ που έχυσε έκρυβε μέσα του τον πόνο της προσπάθειας, της προσδοκίας, της απώλειας και της λύτρωσης.

«Ολα ξεκινούν με τις ελπίδες», έλεγε νεαρός ρούκι δικαιολογώντας το όνειρό του να κάνει αξιοσέβαστους τους Μπουλς, τη νέα του ομάδα. Κι αυτός ο αθεόφοβος κατάφερε να τους μετατρέψει σε παγκόσμιο φαινόμενο, να αλλάξει την πολιτιστική και αθλητική κουλτούρα της Πόλης των Ανέμων, της Αμερικής και ολόκληρου του κόσμου. Να αλλάξει τη χημική σύσταση του οξυγόνου στον αέρα του Σικάγου σε MJΟ, το οποίο είχα κι εγώ την τύχη να αναπνεύσω τα χρόνια που περπατούσε στο νερό.