Aθλος ή λάθος;

Ο Γιώργος Βαγιαννίδης τώρα θα μπορεί να κομπορρημονεί ενώπιον της παρέας του. Μέσα του αναμφίβολα θα νιώθει πως πέτυχε. Ο ΑΘΛΟΣ είναι όλος δικός του.

Ούτε καν κλεισμένα 19, κι όμως μοιάζει με πολύφερνη (ποδοσφαιρική) νύφη. Είναι έτοιμος να αφήσει έναν παλιό κόσμο που έχει στα δικά του μάτια ξεπεσμένη αρχοντιά και θλιμμένη μεγαλοπρέπεια. Γιατί τι είναι αλήθεια το ελληνικό σύμπαν του αθλητισμού για τον πιτσιρικά που ανοίγει τα φτερά του; Κάτι το σκοτεινό. Το νεφελώδες. Δεν βλέπει σταλαχτίτες από φως. Νιώθει πως πνίγεται. Θέλει από το παράθυρό του να μπει άλλος αέρας. Κοσμοπολίτικος. Εκλεισε μονομιάς την πόρτα στον Παναθηναϊκό. Την ομάδα που τον εξέλιξε και δεν θα πάρει τίποτα από έναν νεαρό που επιθυμεί να ρουφήξει τη ζωή όπως ο ερωτευμένος ενθουσιάζεται και προχωρά με βλέμμα θολωμένο. Κι αυτός πιστεύει ότι θα είναι βασιλιάς στον νέο κόσμο. Μαγκιά του για τις υψηλές φιλοδοξίες. Αυτές δεν κλαδεύονται ποτέ. Προφανώς τα έχει μετρήσει όλα. Πήρε τις αποφάσεις του κι ας τις θεωρούν ορισμένοι ακόμη και ως πολύ βιαστικές. Το κατευόδιο των οπαδών λέει πολλά. Ας δικαιώσει τις προσδοκίες. Το ταλέντο, όπως ομολογούν όλοι, δεν του λείπει. Εστω κι αν βουτά στα βαθιά. Ακόμη κι αν αρχικά θα παλέψει και θα περπατήσει σε πέλαγα ανταριασμένα, μοναχικά και ανασφαλή. Το ζητούμενο για τον ίδιο θα είναι ένα και μόνο. Ο άθλος (του) να μην αποδειχθεί ένα ΛΑΘΟΣ.