«Πάλι νοσηλεύτρια θα γινόμουν»

Υπηρετεί το ΕΣΥ επί 29 χρόνια – θυσιάζοντας νύχτες, αργίες, Σαββατοκύριακα, ρεπό… -, παλεύει με τις ελλείψεις σε προσωπικό, εκτίθεται καθημερινά στον κίνδυνο του SARS-CoV-2, όμως παραδέχεται με πικρία πως ποτέ δεν ένιωσε (όχι μόνον προσωπικά αλλά και κλαδικά) την αναγνώριση του κράτους. Αιφνιδιάζει συνεπώς όταν δηλώνει, με τη φωνή της να… χαμογελά, ότι «εάν είχα τη δυνατότητα να ξεκινήσω τη ζωή μου από την αρχή, πάλι νοσηλεύτρια θα γινόμουν».

Οι σκληρές εμπειρίες που αφηγείται στα «ΝΕΑ» η Γεωργία Λυμπεροπούλου, αναπληρώτρια προϊσταμένη στη Β’ Πνευμονολογική Κλινική του νοσοκομείου Σισμανόγλειο, συμπυκνώνουν την «ιστορία» της πλειονότητας των συναδέλφων της, που σήμερα έχουν την τιμητική τους, καθώς η 12η Μαΐου έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή. Κατά κανόνα, όμως, η καθημερινότητά τους δεν θυμίζει σε τίποτα… γιορτή – πόσω μάλλον τους κρίσιμους μήνες της πανδημίας. Στις αρχές Απριλίου, ένα πρωινό, ασθενής της κλινικής της – που, σημειωτέον, είχε υποβληθεί σε τεστ και είχε βγει αρνητικό – άρχισε να καταρρέει. Εκείνη έσπευσε να τον βοηθήσει, χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις. «Τον χάναμε. Τον αγκάλιασα και με τη βοήθεια συγγενούς του τον ξαπλώσαμε σωστά στο κρεβάτι, αντιμετωπίζοντάς τον με τα επείγοντα μέτρα», θυμάται.

Εξηγεί ότι με τον τρόπο αυτό εξασφάλιζε το απαραίτητο 15λεπτο που χρειάζονταν αναισθησιολόγοι και νοσηλευτές ώστε να προετοιμαστούν για τη διασωλήνωση. Μεταξύ άλλων, έπρεπε να ντυθούν με τις προστατευτικές στολές, που αποτελεί χρονοβόρα διαδικασία. Και αυτό διότι, όπως διευκρινίζει η Γεωργία Λυμπεροπούλου, οι διασωληνώσεις διεξάγονται εν μέσω της επιδημίας στον έναν εκ των δύο θαλάμων αρνητικής πίεσης, ανεξάρτητα εάν ένας ασθενής θεωρείται ύποπτος ή όχι.

«Κρίθηκε ότι οι αναισθησιολόγοι διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο κατά τη διαδικασία της διασωλήνωσης, δεδομένου ότι έρχονται σε επαφή με το αερόλυμα των ασθενών – δηλαδή το εκφένωμα από τις βρογχικές εκκρίσεις των αρρώστων», διευκρινίζει.

Και προσθέτει ότι έως τότε γιατροί και νοσηλευτές θεωρούσαν τον συγκεκριμένο ασθενή «καθαρό» από Covid-19, όμως η ραγδαία επιδείνωσή του τους έβαλε σε υποψία. Λίγες ώρες αργότερα, επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι τους, καθώς ο μοριακός έλεγχος έδειξε – παρά το πρώτο αρνητικό τεστ – ότι είναι θετικός.

Καραντίνα. Το ίδιο βράδυ αποφασίστηκε από την Επιτροπή Λοιμώξεων ότι η Γεωργία Λυμπεροπούλου είχε εκτεθεί σε υψηλό κίνδυνο και έτσι τέθηκε σε καραντίνα για επτά ημέρες. Μητέρα δύο ανήλικων παιδιών – 12 και 14 ετών -, δεν είχε το παραμικρό περιθώριο να αθετήσει τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία της οικογένειάς της.

«Κοιμόμουν χωριστά από τον σύζυγό μου, είχαμε την πολυτέλεια να κάνω χρήση ξεχωριστού μπάνιου, κυκλοφορούσα στο σπίτι με μάσκα κρατώντας πάντα τις αποστάσεις ασφαλείας και κατά την παρασκευή του φαγητού ήμουν ιδιαίτερα προσεκτική» περιγράφει στα «ΝΕΑ».

Παρ’ όλ’ αυτά, ο φόβος δεν τη στοίχειωσε. «Δεν ένιωθα την παραμικρή ενόχληση και συνεπώς μειώνονταν καθημερινά οι πιθανότητες να νοσώ. Και καθώς βρίσκομαι πάντα σε μάχιμα πόστα – στα Επείγοντα, στο Καρδιολογικό κ.ο.κ. – έχω μάθει να τολμώ», σημειώνει.

Εκτοτε, όπως προσθέτει, σήμανε συναγερμός: «Αφενός γιατί διαπιστώσαμε ότι δεν φτάνει ένα δείγμα αλλά πρέπει να παίρνουμε και δεύτερο για να χαρακτηρίζεται ένας ασθενής καθαρός από Covid-19 και αφετέρου γιατί έγινε σαφές ότι τα μέτρα προφύλαξης πρέπει να λαμβάνονται αυστηρά και χωρίς διακρίσεις – ακόμη και για τη φροντίδα “αθώων” ασθενών».

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι την ημέρα που επέστρεψε στο νοσοκομείο (10 Απριλίου) ένα ακόμη περιστατικό, υπεράνω υποψίας, διαπιστώθηκε ότι είναι «θετικό», με αποτέλεσμα το 80% του προσωπικού της κλινικής της να τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Κι όμως, οι αντιξοότητες, οι κίνδυνοι, οι δύσκολες συνθήκες που επιφυλάσσει το ΕΣΥ στους νοσηλευτές που το υπηρετούν, με αποτέλεσμα να υπερβάλλουν εαυτόν – σημειωτέον ότι χρειάζονται επιπλέον 15.000 στα δημόσια νοσοκομεία για την εύρυθμη λειτουργία των κλινικών και τη φροντίδα των ασθενών -, δεν έχουν κάνει τη Γεωργία Λυμπεροπούλου να μετανιώσει.

«Η καθημερινή “ανταλλαγή” με τον άνθρωπο είναι η επιβεβαίωση για την επιλογή ζωής που έχω κάνει. Μέσα στις δυσκολίες – οικονομικές, επαγγελματικές, οικογενειακές… – αυτή η ανατροφοδότηση με κρατά όρθια. Εχω μονίμως κάτι να δώσω και κάτι να πάρω», καταλήγει.