Εμπρηστική «αριστερά»

Η τοποθέτηση τιμητικής πλακέτας στο σημείο όπου το 2010 δολοφονήθηκαν τρεις αθώοι άνθρωποι ήρθε να μας θυμίσει πως, για μια ακόμα φορά, είχαμε ένα έγκλημα του οποίου φυσικοί αυτουργοί (ας μείνουμε σε αυτούς για λόγους οικονομίας, γιατί άμα πιάσουμε και τους ηθικούς…) υπήρξαν αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί. Αντισυστημικοί, αντιεξουσιαστές, κινηματικοί, εξεγερσιακοί, δεν ξέρω τι άλλο, αλλά πάντως κατά δήλωσή τους αριστεροί.

Ημουν ένας από αυτούς τους -όχι και τόσο πολλούς, είναι αλήθεια- που πήγαν στην εκδήλωση του Σαββάτου. Ισως και λόγω επίσημων παρουσιών, αυτή τη φορά μαζευτήκαμε τουλάχιστον καμιά διακοσαριά. Οποτεδήποτε κατά το παρελθόν είχε γίνει προσπάθεια να πάμε να αφήσουμε δυο λουλούδια στον τόπο της στυγερής δολοφονίας, είναι ζήτημα αν είχαμε μαζευτεί δέκα-δεκαπέντε άτομα. Για την αξιοθρήνητη στάση των Τσιπροκουτσουμποβαρουφάκηδων έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά. Τι άλλο να προσθέσει κανείς; Θα προτιμήσω λοιπόν δυο μικρά σχόλια με αφορμή την τοποθέτηση της πλακέτας.

Πρώτον, είχε πολύ ενδιαφέρον ποιοι ήμασταν, ή τουλάχιστον ποιους είδα εγώ εκεί όπου στεκόμουν, μια και για λόγους ασφαλείας δεν επιτρεπόταν να πλησιάσεις στο σημείο όπου γινόταν η καθαυτό εκδήλωση. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα. Ολοι πάντως, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, είχαν/με ένα κοινό χαρακτηριστικό: είχαν/με θητεύσει στην αριστερά. Αλλοι στην ορθόδοξη, άλλοι στην ας την πούμε ανανεωτική, άλλοι στην εξωκοινοβουλευτική. Κάποιοι από αυτούς είχαν επίσης στην πλάτη τους φυλακές ή άλλου είδους περιπέτειες επί δικτατορίας. Ισως τελικά αυτή η «θητεία», σύντομη ή παρατεταμένη, βοηθάει στο να έχεις αυξημένη ευαισθησία απέναντι στους βανδαλισμούς και στην τυφλή βία κάποιων αυτοαποκαλούμενων αριστερών.

Δεύτερο σχόλιο, προϊόν και της αναδίφησης των αρχείων μου για την περίοδο πριν από τον εμπρησμό της Marfin το 2010 και των κινηματογράφων «Αττικόν» και «Απόλλων» το 2012. Ισως οι νεότεροι να μην το γνωρίζουν, αλλά κάποιοι σίγουρα θυμόμαστε τι είχε συμβεί το 1980-81. Τότε λοιπόν, κάποιοι αυτοχρισμένοι εκφραστές και ενσαρκωτές του Λόγου της ιστορίας και της νομοτελειακής (sic) πορείας της ανθρωπότητας προς τον σοσιαλισμό, είχαν κάψει πρώτα το «Μινιόν» και τον «Κατράντζο», και λίγους μήνες αργότερα το «Ατενέ» και τον «Κλαουδάτο», τον «Δραγώνα» και τον «Λαμπρόπουλο» του Πειραιά. Ο λόγος; Να αφυπνίσουν τους προλετάριους που εργάζονταν σε αυτά τα πολυκαταστήματα, ώστε να καταλάβουν ότι ζουν σε καθεστώς μισθωτής δουλείας και ότι οι εργοδότες τους τούς εκμεταλλεύονται. Σύμφωνα με την προκήρυξή τους: «Οπως κάθε επιχείρηση, έτσι και αυτές στηρίζονται στην εκμετάλλευση. Τα αφεντικά εκμεταλλεύονται την ανάγκη των προλετάριων να έχουν ένα εισόδημα για να ζήσουν και τους στριμώχνουν στο μεροκάματο, την αλλοτρίωση και τη μιζέρια». Μάλιστα.

Το αποτέλεσμα των ενεργειών τους, για τις οποίες αξίζει να σημειωθεί ουδείς ποτέ συνελήφθη, λογοδότησε ή τιμωρήθηκε; Μερικές εκατοντάδες εργαζόμενοι (πραγματικοί, με σάρκα και οστά, όχι βγαλμένοι από τις σελίδες κάποιου μαρξιστικού-λενινιστικού εγχειρίδιου ή φυλλάδιου) έχασαν τη δουλειά τους και οι εν λόγω επιχειρήσεις έκλεισαν, αμέσως ή λίγο αργότερα.

Πράγματι, όταν ο απόλυτος πολιτικός κρετινισμός συναντά την απόλυτη κτηνωδία, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εκρηκτικό. Ενίοτε και εμπρηστικό.

Ο Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής