Το παρελθόν εκδικείται{CR}

Το πολιτικό κλίμα δείχνει και πάλι τοξικό. Ο κύκλος της συναίνεσης είχε σύντομη ημερομηνία λήξης, πριν ακόμη η καραντίνα αποτελέσει παρελθόν και περάσει στο στάδιο της συλλογικής βιωματικής ανάμνησης. Η συναινετική κατάσταση, άλλωστε, ήταν μια παρένθεση μέσα σε μια εξαιρετικά σπάνια κατάσταση. Υπήρξε περισσότερο προϊόν του αιφνιδιασμού και της αμηχανίας που προκάλεσε η πανδημία και λιγότερο μια συνειδητή αντίδραση που έδειχνε έναν άλλο δρόμο. Η πολιτική θερμομέτρηση δείχνει όντως μια επιστροφή στην παλαιά κανονικότητα, η οποία γίνεται ήδη αντιληπτή μέσα από δηλώσεις, ανακοινώσεις, κινήσεις και την πολεμική ατμόσφαιρα που επανέρχεται στην αίθουσα της Ολομέλειας και τους διαδρόμους της Βουλής. Είναι οι λέξεις, αλλά είναι και η ατζέντα που σηματοδοτούν την επιστροφή. Δίπλα στον καταγγελτικό λόγο για την Οικονομία και τους «κασσανδρισμούς» για μια νέα βαθιά ύφεση είναι οι κινητοποιήσεις, η Μαρφίν και η Προανακριτική – μια εκρηκτική ύλη που σωρεύεται.

Προφανώς το δημοσκοπικό άγχος επέβαλε την αλλαγή πλεύσης στην αξιωματική αντιπολίτευση. Υπάρχει, ωστόσο, και μια διάχυτη ανησυχία στην Κουμουνδούρου ότι ο κυβερνητικός σχεδιασμός αποσκοπεί και σε μια αντιπολιτευτική καθήλωση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ελέγχει απλώς, αλλά καθορίζει τις εξελίξεις – από κάλπες μέχρι Ειδικά Δικαστήρια. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει προεξοφλήσει όχι μόνο το βαρύτερο κατηγορητήριο, αλλά και την παραπομπή του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο και για τους επιτελάρχες του ΣΥΡΙΖΑ είναι πώς θα το διαχειριστεί. Με κατηγορίες και για σύσταση «εγκληματικής συμμορίας», η δική του κυβέρνηση θα είναι μαζί με τον πρώην αναπληρωτή υπουργό στο εδώλιο, αλλά χωρίς φυσική παρουσία. Η εξαίρεση της κομματικής ηγεσίας και πρωτοκλασάτων στελεχών της από τη δικογραφία ερμηνεύεται από τους νομικούς παραστάτες της Κουμουνδούρου ως κίνηση πολιτικού αφοπλισμού. Ο Τσίπρας ή θα πάρει στις πλάτες του τον Παπαγγελόπουλο ή θα τον αφήσει μόνο του στο απόσπασμα. Και οι δύο επιλογές έχουν τίμημα.

Η καχυποψία για τον σχεδιασμό του Μαξίμου φούντωσε ακόμη περισσότερο στον 7ο όροφο της Κουμουνδούρου το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, όταν διαβιβάστηκε το έγγραφο του Χαράλαμπου Αθανασίου – μια ασυνήθιστη κλήση σε «απολογία» από την επιτροπή για την άρση της βουλευτικής ασυλίας, που είχε ως αποδέκτες τον Τσίπρα και άλλους 53 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Το επίδικο είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία μια μηνυτήρια αναφορά κάποιων «εξοργισμένων πολιτών» συνέδεσε με κατηγορίες για «κατάχρηση εξουσίας» και «εσχάτη προδοσία». Οι βουλευτές είχαν υπερψηφίσει τη Συμφωνία στην προηγούμενη Βουλή και τώρα καλούνται να αντικρούσουν. Υπό κανονικές συνθήκες η επιτροπή υπό τον Αθανασίου δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθεί με τον φάκελο που έστειλαν οι εισαγγελικές Αρχές – ο βουλευτής έχει το ακαταδίωκτο για θέση και γνώμη κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Αλλά κρίθηκε σκόπιμο μέσα στη συγκυρία να ξαναζεσταθεί και το θέμα των Πρεσπών, έστω και μέσα από ένα «σόου» την προσεχή Πέμπτη στην Επιτροπή Δεοντολογίας. Ο Τσίπρας θεωρεί ότι στην καλύτερη περίπτωση η κυβερνητική πλειοψηφία παίζει με τα νεύρα του.

Ενα δεύτερο παιχνίδι έχει να κάνει με την επιστολική ψήφο των βουλευτών στις μέρες της καραντίνας. Στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι με την κίνηση επιχειρείται και να αποτραπούν νέες διαρροές βουλευτών της ΝΔ στην ψηφοφορία για το βαρύτερο κατηγορητήριο κατά Παπαγγελόπουλου. Το έκτακτο μέτρο, ωστόσο, βασίζεται σε διάταξη του Κανονισμού της Βουλής που επιβλήθηκε το φθινόπωρο του 2017 από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μια εγκυμονούσα βουλευτής ήταν τότε αναγκαίο να ψηφίσει μέσω ταχυδρομείου, καθώς η κυβέρνηση δοκιμαζόταν στη Βουλή, ακροβατώντας συνεχώς πάνω σε οριακές πλειοψηφίες (και για τις Πρέσπες). Η αναλογικότητα – σοβαροί λόγοι που συνδέονται με την υγεία – επιβεβαιώθηκε από τη νέα Βουλή και η διάταξη ενεργοποιήθηκε. Το παρελθόν, λοιπόν, εκδικείται. Αλλά εξακολουθεί να αφήνει αναπάντητο το βασικό ερώτημα των ημερών για τις αποφάσεις του Τσίπρα – και την απάντηση αναμένει και ο Παπαγγελόπουλος.