Το κίνημα της μπίρας{CR}

Ποιος θα το πίστευε; Ποιος θα πίστευε ότι την κοινωνική ανωριμότητα που περιέγραφα χθες, σε συνθήκες κοινωνικής ασφάλειας και γονικής και κοινωνικής προστασίας, η οποία ελαφρά τη καρδία επιτρέπει κυρίως σε νέους να συγκεντρώνονται στις πλατείες για μια μπίρα και γαία πυρί μειχθήτω, θα την εκμεταλλεύονταν κομματικά στελέχη για να φτιάξουν συνθήκες κινήματος; Κι όμως, αυτό έγινε. Η δημοτική σύμβουλος του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που πλειοδοτεί σε κοινωνική ανευθυνότητα αδιαφορώντας για την πιθανότητα διάδοσης της πανδημίας, ανέλαβε να εκπροσωπήσει την πλατεία, επινοώντας ένα νέο επαναστατικό υποκείμενο: τα «παιδιά» (τα οποία δεν είναι καθόλου παιδιά) της μπίρας ως δύναμη ανατροπής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συγκεκριμένοι χώροι του επαναστατικού αντισυστημισμού μπαίνουν επιπόλαια μπροστά, αδιαφορώντας για την πραγματικότητα, αλλά ακόμα και για τον χαρακτήρα του «κινήματος» που καλύπτουν. Οι σημερινοί οπαδοί ενός απολίτικου ευδαιμονισμού που αυτοκλήτως εκπροσωπούν είναι το αντίστοιχο των «Αγανακτισμένων» του 2011. Λαός εκείνοι, λαός και τούτοι. Αντί εκείνοι, αντί κι αυτοί. Ο αντιευρωπαϊκός αντισυστημισμός τότε έκανε δεκαετή την περιπέτεια της χρεοκοπημένης χώρας, ο επαναστατικός αντικρατισμός σήμερα αδιαφορεί για την πιθανή επαναφορά της υγειονομικής κρίσης.

Ποιοι τρίβουν τα χέρια τους; Οι ίδιοι τώρα όπως και τότε. Οι τυχοδιώκτες που περιμένουν να κάνουν τη δουλειά οι ΑΝΤΑΡΣύες για να σπεύσουν μετά να πάρουν μέρος στο πάρτι – αν όντως το πάρτι γίνει κίνημα. Θυμάμαι, τότε, Τσίπρα, Τσακαλώτο, Κατρούγκαλο, Βαρουφάκη πρώτο τραπέζι πίστα στην πλατεία. Ανάλογοι ετοιμάζονται να ξαναπιάσουν στασίδι – ξεκινώντας από την Αγία Παρασκευή. Εις βάρος του κοινωνικού συμφέροντος.