Λίζη Καλλιγά

Ενας παράξενος κόσμος είναι τα όνειρα. Τα περισσότερα δεν τα θυμάμαι όταν ξυπνήσω. Ομως μερικά τα ζω πραγματικά σαν αλήθεια, και όταν ξυπνάω μου παίρνει λίγη ώρα να βγω από αυτό που είδα.

Πριν από πολλά χρόνια συχνά έβλεπα σε όνειρα ολόκληρες εικαστικές εγκαταστάσεις, με όλες τις λεπτομέρειες, ακόμα και τα τεχνικά χαρακτηριστικά τους. Δεν ήταν δικές μου δουλειές όμως, οι καλλιτέχνες άγνωστοι, φαντάσματα του ονείρου. Ποτέ δεν ταυτίστηκα μαζί τους, ήμουν μόνο θεατής.

Υπάρχει ένα όνειρο στο οποίο επιστρέφω τακτικά, εδώ και πολλά χρόνια. Συνήθως εκτυλίσσεται σε συνέχειες, κάτι σαν σειρά στην τηλεόραση. Είναι μέσα σε ένα σπίτι. Συμβαίνουν διάφορα πράγματα, μυστηριώδη, αγχωτικά, αλλά μου κινούν την περιέργεια. Με οδηγούν κάπου, αλλά πριν φτάσω πάντα ξυπνώ. Την επόμενη φορά προχωράω λίγο περισσότερο στους διαδρόμους και τις γωνίες, και πάλι ξυπνάω. Το ταξίδι συνεχίζεται…

Συχνά βλέπω ότι πετάω, κυρίως πάνω από άγνωστες πόλεις. Μου αρέσει πολύ η ελευθερία του πουλιού και η αιώρηση.

Ενα όνειρο που θα άρεσε πολύ στον δόκτορα Φρόιντ είναι ένα που έβλεπα συχνά μετά τον θάνατο του πατέρα μου, που πέθανε πολύ νέος. Βρίσκομαι στο Λονδίνο, σε μια σειρά στο Ταχυδρομείο. Μπροστά μου είναι ένας ψηλός κύριος με καμπαρντίνα. Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι είναι ο πατέρας μου. Τον πλησιάζω και του λέω:

Μπαμπά; Γυρίζει, βάζει το δάχτυλο μπροστά στο στόμα του και μου λέει: ΣΣΣ, ναι, είμαι εγώ. Ομως αυτό θα είναι το μυστικό μας. Δεν πέθανα, αλλά ζω τώρα σε μια άλλη χώρα και έχω μια άλλη οικογένεια. Τώρα που με βρήκες, θα συναντιόμαστε αλλά κρυφά, κανείς δεν πρέπει να το μάθει. Ετσι τον συναντούσα στο όνειρο, πάντα στο Ταχυδρομείο, για πολλά χρόνια. Τώρα πια όμως πάψαμε να συναντιόμαστε. Ας είναι καλά όπου και να είναι.

Ακόμα θέλω να πω ότι βλέπω όνειρα κι όταν είμαι ξύπνια.

Πάντα είναι στο χάραμα, πριν βγει ο ήλιος. Το περασμένο καλοκαίρι, στο μισοσκόταδο, κοιτώντας προς τη θάλασσα, διέκρινα τη σιλουέτα ενός μεγάλου ιστιοφόρου στον ορίζοντα. Ημουν σίγουρη ότι έβλεπα τον «Ιπτάμενο Ολλανδό».

Για μερικά λεπτά δεν καταλάβαινα αν ήμουν ξύπνια ή κοιμόμουν. Τράβηξα όμως μερικές φωτογραφίες, με τη σιλουέτα του πλοίου πάνω στη μαύρη θάλασσα. Ετσι, το όνειρο έγινε πραγματικότητα και μετά ένα έργο.

Αυτές τις πολύ πρωινές ώρες, τόποι ονείρων γίνονται τα φυτά στον κήπο μου, τα σκεπάσματα του κρεβατιού μου, οι σκοτεινές γωνίες του σπιτιού μου.

Πιστεύω ότι τα όνειρα είναι η μόνη πραγματικότητα που έχουμε.

Η ζωή ανατρέπεται συνεχώς, όπως αυτή την εποχή με την πανδημία.

Τα όνειρά μας μεταβάλλονται κι αυτά, αλλά στο βάθος παραμένουν η μόνη αλήθεια που έχουμε.