Ο κίνδυνος του διπλού αδιεξόδου

Κανένας δεν έλαμψε ακριβώς στη συζήτηση των αρχηγών. Αλλά εάν είχε κάποιος μια πραγματικά άτυχη στιγμή, αυτός ήταν ο αρχηγός της αντιπολίτευσης όταν κατηγόρησε εκείνον της συμπολίτευσης πως «ερωτοτροπεί με τον ολοκληρωτισμό». Ηταν ένα αντιπολιτευτικό κρεσέντο που δεν ακούστηκε μόνο σαν θεσμική παραφωνία. Υπενθύμισε παράλληλα πως ο ΣΥΡΙΖΑ βίωσε την «πλάτη που έβαλε στην κυβέρνηση» ως τίποτε λιγότερο από ένα αντιπολιτευτικό αδιέξοδο. Η «υπεύθυνη στάση» ήταν στο βάθος ένα κομματικό δράμα.

Το δράμα δεν αποτυπώθηκε μόνο στη συζήτηση της περασμένης εβδομάδας στη Βουλή. Ακόμη και αν κάποιος δεν ήταν ψημένος στην αντιπολίτευση όσο οι του ΣΥΡΙΖΑ, θα καταλάβαινε πως αντιπολίτευση μόνο με το άνοιγμα των σχολείων δεν γίνεται – ακόμη περισσότερο, εάν αποδειχθεί πως δίκιο είχε ο Σωτήρης Τσιόδρας που πήρε το «ρίσκο» και όχι ο Νίκος Φίλης της «ύστατης έκκλησης» να ανοίξουν τα σχολεία τον Σεπτέμβριο.

Είναι όμως ακριβώς το σχολικό κουδούνι που μπορεί να ακουστεί σαν καμπάνα του αντιπολιτευτικού αδιεξόδου. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που κινήθηκε με σύνεση στην αρχή της πανδημίας για να ζήσει ένα διεθνές success story, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την τακτική της ακόμη μεγαλύτερης σύνεσης. Να ανοίξουν τα σχολεία τώρα; Οχι, τον Σεπτέμβριο. Τα καταστήματα; Ας περιμένουμε λίγο ακόμη. Ο τουρισμός; Ας μη βιαζόμαστε. Δεν είναι η ταχύτητα το μυστικό, είναι η βραδύτητα.

Μόνο που έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εμφανίζεται μόνο πιο βραδύς. Εμφανίζεται και πιο συντηρητικός, ενώ δεν είναι καθόλου βέβαιο πως, τουλάχιστον τους καλοκαιρινούς μήνες, θα υπάρξει κάποιου είδους υποτροπή της πανδημίας που θα δικαιώσει την επιλογή του. Ακόμη χειρότερα, η συριζαϊκή διστακτικότητα είναι αναντίστοιχη με την κοινωνική αγωνία. Δεν φαντάζει πια ο αόρατος ιός ως η μεγαλύτερη απειλή αλλά η οικονομική ύφεση. Δεν είναι η προστασία το μείζον αλλά η επανεκκίνηση. Οχι ο περιορισμός αλλά η επάνοδος.

Τι μένει; Αυτό που στα μάτια του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μεγαλύτερό του πρόβλημα ακόμη και την εποχή που έβρισκε φιλόξενο έδαφος για τον αντιμνημονιακό του αγώνα. Τα μέσα ενημέρωσης που υποτίθεται πως στερούν το ακροατήριό τους από τις θέσεις του κόμματος επειδή η ενημέρωση μονοπωλείται από την κυβερνητική ατζέντα. Γιατί να μιλάνε μόνο ο Τσιόδρας και ο Χαρδαλιάς στις έξι κάθε απόγευμα και σε εθνικό δίκτυο; Να μιλάνε και ο Σκουρλέτης με τον Τζανακόπουλο. Να ακούμε τους ειδικούς. Αλλά ποιος θα εκθέσει στο κοινό την έλλειψη βεβαιοτήτων τους; Ποιος θα πει πως τίποτε δεν πάει καλά για να διαλυθεί η ψευδαίσθηση των συντριπτικά περισσότερων πως «τα πράγματα κινούνται στη σωστή κατεύθυνση»;

Το δράμα δεν είναι μόνο προσωπικό, υπό την έννοια πως δεν είναι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πάντα ένα ερώτημα εάν το αντιπολιτευτικό αδιέξοδο μπορεί να οδηγήσει σε ένα γενικότερο πολιτικό αδιέξοδο – στο αδιέξοδο μιας τεχνητής και ακραίας πόλωσης που θα επιστρατευτεί πρόχειρα για να καλύψει το κενό ή, αν θέλει να είναι κανείς ακόμη πιο αυστηρός, την ένδεια.

Για ένα πολιτικό σύστημα εθισμένο στις ευκολίες της πόλωσης, ο πειρασμός δεν είναι μικρός για κανέναν – μάρτυρας η επιλογή του Πρωθυπουργού όχι μόνο να μην αναγνωρίσει στη Βουλή την «πλάτη» που έβαλε η αντιπολίτευση, αλλά και να κατηγορήσει αυτόν τον βραδύ και συντηρητικό ΣΥΡΙΖΑ πως «μένει ο ίδιος». Δεν έμεινε ο ίδιος. Ακόμη και αν δεν έμεινε όχι επειδή ήθελε αλλά επειδή δεν μπόρεσε να μη μείνει.