Ξεχωριστό κράμα{CR}

Οι κρίσεις πουλάνε. Και πουλάνε καλά κυρίως στους μωροφιλόδοξους που τις αντιλαμβάνονται ως αναβατήρα διασημότητας.

Ο Τύπος, ημεδαπός και διεθνής, έχει γεμίσει με απόψεις ειδικών και «ειδικών» που προβλέπουν, εκτιμούν, βεβαιώνουν όλα όσα θα γίνουν στο μέλλον.

Από τα πεδία των βολών τους δεν ξέφυγε φυσικά το ποδόσφαιρο. Είναι αυτό που πουλάει άλλωστε περισσότερο ακόμα και όταν είναι ξεφούσκωτη η μπάλα και οι παίκτες κλειδωμένοι στα σπίτια τους.

Μια από τις εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν προσφάτως από ισπανό επιστήμονα υπογραμμίζει πως το παιχνίδι όπως το ξέραμε δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό που θα βλέπουμε στο εξής. Οι παίκτες, λέει, θα φοβούνται να έρχονται σε επαφή με τους αντιπάλους υπό τον φόβο της μετάδοσης του κορωνοϊού.

Είναι προφανές πως ο συγκεκριμένος επιστήμονας αλλά και όλοι όσοι διατυπώνουν παρόμοιες απόψεις δεν έχουν παίξει ποτέ ποδόσφαιρο.

Με 180 παλμούς, την αδρεναλίνη να ξεχειλίζει από κάθε πόρο του σώματος και την ένταση στο κόκκινο, ο ιός θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα σκέφτονται οι ποδοσφαιριστές όταν βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο.

Υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει ότι ο Φαν Ντάικ θα σκεφτεί πως θα ήταν καλύτερα να μη μαρκάρει τον επιθετικό από το να τον αφήσει να βάλει γκολ στη Λίβερπουλ;

Αν οι ποδοσφαιριστές σκέφτονταν τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην υγεία τους κάθε φάση, δεν θα έκαναν ποτέ τάκλιν, κεφαλιές, ανάποδα ψαλίδια. Θα φοβούνταν συνέχεια πως μπορεί να σπάσει το πόδι τους ή ότι θα πάθουν Αλτσχάιμερ.

Οι αθλητές αυτού του επιπέδου έχουν διαφορετική ψυχοσύνθεση από τους κοινούς θνητούς. Το μέταλλό τους είναι ένα σπάνιο κράμα που δημιουργήθηκε με τα χρόνια, μετά από χιλιάδες προπονήσεις και αγώνες. Το πρώτο που έμαθαν στην αθλητική τους ζωή είναι να σηκώνονται κάθε φορά που πέφτουν και να μην κοιτούν πίσω. Οταν φτάνουν να πατήσουν το χορτάρι έχουν ήδη αποφασίσει πως κανένας κορωνοϊός δεν μπορεί να τους σταματήσει.