Σαπουνόπερες και «όχι άλλο κάρβουνο»!

Εγραφα εδώ τις προάλλες ότι, αν μη τι άλλο, ο Μάικλ Τζόρνταν προσφέρει μέγιστη κοινωνική υπηρεσία αυτές τις μέρες και τούτου δοθέντος οφείλουμε να τον ευχαριστούμε, ου μην και να τον ευγνωμονούμε!

Ο λόγος; Απλός, στοιχειώδης και αυτονόητος, καθόσον από τη στιγμή που όλος ο μπασκετικός (και όχι μονάχα αυτός) κόσμος στροβιλίζεται στους δικούς του ρυθμούς, αφήσαμε κατά μέρος τον ιό και πιάσαμε τον «Θεό»!

Λειτουργεί κιόλας αυτό το ντοκιμαντέρ ως πασατέμπος για την κλεισούρα και ως… εμβόλιο για την αγωνιστική απραξία, οπότε βοηθά στην καταπολέμηση του συνδρόμου της στέρησης…

Εχει όμως, διάβολε, και η υπερβολή τα όριά της και η υπόθεση αρχίζει να θυμίζει τις αμερικανικές σαπουνόπερες, των οποίων μάλιστα – κατά μία σατανική σύμπτωση – η ληξιαρχική πράξη γεννήσεως εκδόθηκε στο Σικάγο!

Εκεί στις 20 Οκτωβρίου του 1930 άρχισε να παίζεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό WGN η πρώτη μυθοπλασία με τον τίτλο «Painted Dreams» και μετά από αυτά τα «βαμμένα όνειρα» η δουλειά πήγε σχοινί κορδόνι…

«Πέιτον Πλέις», «Ντάλας», «Δυναστεία», «Τόλμη και γοητεία», «Σάντα Μπάρμπαρα», «Ατίθασα νιάτα», «Αναζητώντας το φως» και δεν συμμαζεύεται…

Το ντοκιμαντέρ «The Last Dance», που πραγματεύεται την τελευταία θριαμβευτική σεζόν των Σικάγο Μπουλς, δεν ανήκει στην κατηγορία της μυθοπλασίας, διότι τα περιστατικά είναι πραγματικά και οι ήρωες αληθινοί. Ενέχει όμως μπόλικα στοιχεία (αθλητικής) σαπουνόπερας, υπό την έννοια ότι στα επεισόδιά του κυριαρχεί η ίντριγκα, υπάρχει μια δόση συνωμοσίας, εξιστορούνται (όπως και στα κλασικά τηλεοπτικά σίριαλ) οι ζωές πλούσιων και επιφανών πρωταγωνιστών, βγαίνουν στη φόρα τα άπλυτά τους, ενώ άλλοι εξ αυτών αγιογραφούνται και άλλοι δαιμονοποιούνται…

Η υπόθεση έχει μπόλικο ψωμί ακόμα: μέχρι στιγμής παίχθηκαν τέσσερα επεισόδια και απομένουν άλλα έξι, το όλον δέκα, που βεβαίως είναι πολύ λιγότερα από εκείνα μιας κλασικής σαπουνόπερας η οποία συνήθως βαστάει επί δεκαετίες και μπορεί κιόλας να καταντάει βαρετή…

Τούτου δοθέντος, ελπίζω να μην ακουστεί κι εδώ η δραματική κραυγή που έβγαλε ο Νίκος Κούρκουλος, υποδυόμενος τον Αγγελο Κρεούζη στην ταινία «Ορατότης μηδέν»…

Να μη φωνάξουμε κι ελόγου μας «όχι άλλο κάρβουνο»!