«Πισωγυρίσματα»

Κι εκεί που πας να πάρεις μιαν ανάσα, να πεις, κοίτα να δεις που αποκτήσαμε και διεθνές κύρος. Κοίτα που γίναμε σημείο αναφοράς, έρχεται μια σφαλιάρα ξανάστροφη, που λέει η φίλη μου η Χαρούλα.

Και βέβαια δεν μιλάω για δηλώσεις του τύπου «Σιγά, δεν είμαστε κι οι μόνοι, η Αλβανία έχει λιγότερα θύματα», όπως είπε μετά λόγου γνώσεως ο κύριος Τσίπρας.

Ωραία, κύριε πρώην μου, ελάτε όλοι μαζί να πλέξουμε το εγκώμιο της Αλβανίας. Αυτό πρέπει να κάνουμε τώρα. Αλλη δουλειά δεν είχαμε.

Οχι, μιλάω για κάτι πιο μικρό από τέτοιου είδους μεγαλοστομίες και γι’ αυτό πολύ πιο σημαντικό.

Μιλάω για τον κακό χαμό που ξεσηκώθηκε στην αλάνα των μέσων ηλεκτρονικής έκφρασης για τη δήλωση του Διονύση Σαββόπουλου.

Ετυχε να τον δω, και ομολογώ με συγκίνησε αυτή η παρατήρηση όσον αφορά τον κύριο Τσιόδρα, ήταν κάτι που δεν είχα προσέξει. Είπε ότι ο εξαίρετος λοιμωξιολόγος από τη μια μεριά είναι ένας επιστήμονας σπουδαγμένος στην Ευρώπη, με τα πανεπιστήμια της οποίας ενημερώνεται και συνομιλεί καθημερινώς, παρακολουθώντας μέχρι και τις τελευταίες εξελίξεις, είναι δηλαδή ένας άνθρωπος της Δύσης, κι από την άλλη κρατάει όλα τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που είναι παιδί της Ανατολής.

Και συνεχίζει λέγοντας, όπως όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι στην Ελλάδα, μέσα από τη μουσική τους, το γράψιμο, τη ζωγραφική τους, το θέατρο, ακριβώς αυτό προσπάθησαν με χίλιους τρόπους να συγκεράσουν και μέσα από αυτήν τη συνομιλία να βγει και να λειτουργήσει το Θαύμα.

Τελειώνοντας είπε ότι ίσως αυτός ο εγκλεισμός είναι μια ευκαιρία να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.

Τι ήταν να το πει; Ορμήξαν όλοι σαν τα σκυλιά.

Το γιατί, τι να σας πω; Δεν έχω βλέπεις και το κληρονομικό χάρισμα. Να γίνω σ’ αυτή την ηλικία Χορταρέας, κομμάτι χλωμό το βλέπω.

Και να πεις, ήταν κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει. Χιλιάδες δηλώσεις παρόμοιου τύπου, κι όχι τόσο σωστά διατυπωμένες, έχουμε ακούσει. Κι από κάτω χιλιάδες τα like.

Και δεν ήταν μόνο αυτό που τους έκανε άγρια θεριά, πιάσανε κι άλλα. Θυμηθήκανε τα «κουτάλια της γιαγιάς τους».

Που από επαναστάτης, λέει, έγινε δεξιός του κερατά (μπα; Δεν σας ρώτησε; Ανεπίτρεπτο. Παρακαλώ να δέρεται ανελλιπώς εν τω κρατητηρίω), που φόρεσε, λέει, νααα μια γραβάτα και και και και…

Μπορεί να φανώ ελαφρά ανόητος, αλλά το «δεξιός» και το «αριστερός» πάντοτε το έβλεπε σαν µια λέξη που καθορίζει την πολιτική θέση του καθενός μας. Ποτέ, αλλά Ποτέ, σαν ύβριν ή σαν ηθικό πλεονέκτημα.

Κι ό,τι είχα πάρει τα πάνω μου με τη στάση μας σ’ αυτή τη δύσκολη για όλους περίοδο της πανδημίας.

Να, κάτι τέτοια με κάνουν να θυμάμαι και να ψιθυρίζω το τραγούδι που είχα για καιρό ξεχάσει.

«Μελαψές φυλές

Κοντοπόδαρες…».

Δικό σας.