Ηγεσία και {LF}διεθνές θέατρο

Τα τελευταία χρόνια στο «διεθνές θέατρο» μεταβάλλεται τόσο το σκηνικό όσο και ο θίασος αλλά και το έργο που παίζεται. Ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες επιταχύνεται ο ρυθμός της αλλαγής και θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα. Σε αυτές τις αλλαγές φαίνεται πως οι ηγεσίες θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο.

Σε προηγούμενο άρθρο στα «ΝΕΑ» (9 Απριλίου 2020), αναφέρθηκα στην «έξυπνη ηγεσία» που ενώνει και στη «νεοχαρισματική και μετασχηματιστική προσέγγιση», η οποία σε μεγάλο βαθμό εξηγεί τη μεγάλη εμπιστοσύνη που έδειξε η ελληνική κοινωνία τόσο στον Πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση όσο και στο επιστημονικό προσωπικό της χώρας.

Ενα άλλο ενδιαφέρον παράδειγμα ηγεσίας σε αυτή την κρίσιμη περίοδο της πανδημίας είναι αυτό του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Αντριου Κουόμο, ο οποίος αναπλήρωσε το έλλειμμα ηγεσίας που εμφανίζει ο Τραμπ. Εμφανίστηκε σε μια δύσκολη περίοδο ως μια καθοδηγητική δύναμη.

Τη συζήτηση περί «έξυπνης ηγεσίας» ενίσχυσε και η επανεμφάνιση του Μπαράκ Ομπάμα όταν πριν λίγες μέρες ανακοίνωσε την υποστήριξή του στην υποψηφιότητα του Τζο Μπάιντεν που είχε διατελέσει αντιπρόεδρος και στις δυο θητείες του Ομπάμα στον Λευκό Οίκο. Ο Ομπάμα δήλωσε πως «ο Μπάιντεν έχει την ψυχραιμία και την εμπειρία να μας καθοδηγήσει σε μια από τις πιο σκοτεινές μας στιγμές και να μας οδηγήσει σε μια μακρά ανάκαμψη».

Η ηγεσία Ομπάμα στις δύο θητείες του ενίσχυσε την ιδέα της Δύσης, μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των ΗΠΑ. Μετά τον συντηρητισμό – απομονωτισμό και τους δύο αδιέξοδους πολέμους της διακυβέρνησης Μπους, τον Νοέμβριο του 2008, οι αμερικανοί πολίτες επέλεξαν μια νέα αρχή που θα σηματοδοτούσε την αλλαγή και την ελπίδα για ένα διαφορετικό μέλλον. Η «έξυπνη ηγεσία» Ομπάμα κατάφερε να συγκεντρώσει την προσοχή όλου του κόσμου και να δώσει στους πολίτες ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Η ηγεσία Ομπάμα έγινε συνώνυμη της αξιοπρέπειας και της ελπίδας. Εδειξε με εύστοχο τρόπο πως αυτοί που οδηγούν τον κόσμο πρέπει να το κάνουν στη βάση αξιών που μοιράζεται η πλειονότητα των λαών του πλανήτη.

Η διαχείριση της πανδημίας μάς δίνει την ευκαιρία να αναστοχαστούμε πάνω στον ρόλο της ηγεσίας στον σύγχρονο κόσμο, να ξανασκεφτούμε τι σηματοδοτούσε τόσο η εκλογή Ομπάμα το 2008 όσο και αυτή του Τραμπ οκτώ χρόνια αργότερα. Και κυρίως τι θα σηματοδοτεί ενδεχόμενη επανεκλογή του Τραμπ στις προεδρικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.

Ο Σωτήρης Ντάλης είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Διεθνούς Πολιτικής και Ευρωπαϊκής Ενοποίησης στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου