Το «κεκλεισμένων των θυρών» δεν είναι τιμωρία

Αρκετές ελληνικές ομάδες, κυρίως οι ποδοσφαιρικές, δείχνουν με πολλούς τρόπους διάθεση αλληλεγγύης αυτόν τον καιρό: η προσφορά είναι μάλιστα στοχευμένη. Πέραν των γνωστών φιλανθρωπικών πρωτοβουλιών του μεγαλομετόχου του Ολυμπιακού κ. Βαγγέλη Μαρινάκη, που χρηματοδότησε τη δημιουργία Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, είχαμε και την πρόσφατη πρωτοβουλία της ΑΕΛ να μοιράσει 10.000 μάσκες στον συνοικισμό των Ρομά στη Λάρισα, αλλά και την αξιέπαινη απόφαση του Παναθηναϊκού να υιοθετήσει για τους δώδεκα επόμενους μήνες τον Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών Θυμάτων Βίας και των Παιδιών τους, ο οποίος λειτουργεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων. Η ΠΑΕ θα προχωρήσει στην κάλυψη των αναγκών της δομής – θυμίζω ότι πριν από λίγες μέρες είχε μοιράσει και φαγητό σε άστεγους και για την παρασκευή του χρησιμοποίησε τις εγκαταστάσεις στο Κορωπί. Η ευαισθησία δεν λείπει από τους παράγοντες των ομάδων και γι’ αυτό μου κάνει εντύπωση ότι δεν συζητάνε με τους ποδοσφαιριστές τα ζητήματα των αναγκαίων περικοπών, αλλά αποφασίζουν χωρίς αυτούς. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίστηκε ο ΠΣΑΠ σε πρόσφατη ανακοίνωσή του.

Ζημιά

Το ότι οι ΠΑΕ θα πάθουν μεγάλη οικονομική ζημιά και προσεχώς (μελλοντικά αυτή θα είναι μάλιστα μεγαλύτερη από αυτή που ήδη έχουν πάθει φέτος) μοιάζει βέβαιο. Ειδικά αν και τα ματς της νέας σεζόν γίνουν χωρίς θεατές, η απώλεια εσόδων που θα έχουν οι ΠΑΕ θα είναι σε πολλές περιπτώσεις τεράστια. Σίγουρα χρειάζεται να γίνουν και περικοπές στα συμβόλαια των παικτών και μου μοιάζει δεδομένο ότι θα μικρύνουν τη νέα σεζόν και τα ρόστερ: οι ομάδες θα χρειαστεί να βασιστούν περισσότερο και σε παιδιά από τις Ακαδημίες. Αλλά οι πρώτες αποφάσεις που πήραν (και με τη βοήθεια της ΕΠΟ που δεν σκέφτηκε καθόλου τους ποδοσφαιριστές) μου φαίνεται πως είναι σπίρτο για καβγάδες και μόνο. Η απαγόρευση στους παίκτες κάθε δικαιώματος προσφυγής μέχρι τις 30 Ιουνίου τουλάχιστον, η υποχρεωτική είσοδος παικτών στο καθεστώς αναστολής εργασίας και η πρόταση τροποποίησης των ποινών για τις μη αδειοδοτημένες ΠΑΕ δεν είναι καλά σημάδια. Δεν αποκλείεται να φτάσουμε κάποια στιγμή να έχουμε συνθήκες επανέναρξης του πρωταθλήματος κι αυτό να μην ξεκινήσει γιατί οι παίκτες θα κατεβούν σε απεργία. Το ξαναλέω: η κατάσταση είναι δύσκολη. Αλλά αυτό σημαίνει πως είναι επιβεβλημένη και η ανάγκη για συμφωνίες μετά από διάλογο.

Ράκιτιτς

Παντού όπου οι ομάδες και οι λίγκες αποφασίζουν για ζητήματα περικοπών συμβολαίων χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των παικτών προκύπτουν μόνο προβλήματα. Πρόσφατα είχε προκαλέσει αντιδράσεις μια συνέντευξη του κροάτη ποδοσφαιριστή της Μπαρτσελόνα Ιβάν Ράκιτιτς. «Καταλαβαίνω την κατάσταση, αλλά δεν είμαι σακί με πατάτες για να με κάνουν ό,τι θέλουν» είχε πει ο παίκτης μιλώντας στην καταλανική εφημερίδα «Mundo Deportivo». Είχε δηλώσει επίσης ότι θα επιστρέψει στις προπονήσεις μόνο αν οι ειδικοί τού εγγυηθούν ότι δεν θα έχει κανένα πρόβλημα και ότι ανάλογες διαβεβαιώσεις επιδημιολόγων θα ζητήσει και για τη συμμετοχή του στα καλοκαιρινά ματς που προγραμματίζονται. Ο Ράκιτιτς αρνήθηκε την πρόταση της Μπαρτσελόνα για περικοπές, είπε ότι δεν θέλει να του κοινοποιούν αποφάσεις χωρίς να τον ρωτάνε και πως δεν θα πληρώσει αυτός τη ζημιά που έγινε στα ταμεία της ομάδας μετά την κρίση που προκάλεσε η πανδημία. Το αναφέρω για να γίνει κατανοητό ότι οι αντιδράσεις των ελλήνων παικτών ήταν ήπιες.

Οπότε

Η UEFA, που σε όλες τις μέχρι τώρα συσκέψεις της ζητά αντιπροσωπείες της FIFpro, δηλαδή του συνδικάτου των ευρωπαίων ποδοσφαιριστών, δεν το κάνει από σεβασμό στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, αλλά γιατί γνωρίζει πως αποφάσεις χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των ποδοσφαιριστών δεν έχουν νόημα. Ας το έχουν υπόψη τους και οι δικοί μας παράγοντες. Εκτός αν όντως στις 27 Απριλίου που θα ξανασυνεδριάσουν αποφασίσουν τη λήξη του πρωταθλήματος, οπότε σε αυτή την περίπτωση όντως το καλοκαίρι τους ποδοσφαιριστές δεν τους χρειάζονται…

Κανείς

Φυσικά στην Ελλάδα κανείς δεν ενδιαφέρεται να δει και τι συμβαίνει στις μικρότερες κατηγορίες. Η Σούπερ Λίγκα έφτιαξε ένα working group που τουλάχιστον ασχολείται με τα οικονομικά των μελών της. Οι ομάδες των δυο μικρότερων επαγγελματικών κατηγοριών απλά βάλανε τους παίκτες σε αναστολή εργασίας. Είναι άλλωστε τόσο δραματικά τα οικονομικά τους και τόσο μεγάλες οι οφειλές που, όπως μου έλεγε κάποιος, τα 800 ευρώ που οι παίκτες αναμένεται να πάρουν αποτελούν κι ένα είδος δώρου Πάσχα. «Υπό κανονικές συνθήκες», έλεγε ο συνομιλητής μου, «δεν θα πέρναμε τίποτα…».

Γκαρσία

Οχι ότι αλλού οι λύσεις είναι εύκολες. Πρόσφατα ο επικεφαλής υπεύθυνος της νομικής υπηρεσίας της FIFA κ. Εμίλιο Γκαρσία Σιλβέιρο έκανε γνωστό ότι πολύ δύσκολα η παγκόσμια ομοσπονδία θα καταφέρει να δημιουργήσει μια μεταγραφική περίοδο ειδικά προσαρμοσμένη στις ανάγκες των ομάδων το φετινό καλοκαίρι. «Είναι πρόβλημα το ότι κανείς δεν γνωρίζει πότε ακριβώς θα ολοκληρωθεί η σεζόν, αλλά βλέπουμε και ότι οι παίκτες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες δεν δέχονται να υπάρξει παράταση των συμβολαίων που λήγουν στις 30 Ιουνίου – μια παρέμβασή μας θα δημιουργούσε δικαστικές διαμάχες και δεν το θέλουμε» είπε. Ο Σιλβέιρο απέκλεισε και το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας μεταγραφικής περιόδου 16 εβδομάδων – κάτι που οι ομάδες ζητούσαν, ώστε να έχουν χρόνο πρώτα να αποτιμήσουν τη ζημιά, μετά να δουν τα νέα δεδομένα και μετά να κάνουν μεταγραφές. Υπάρχει πλέον σοβαρό ενδεχόμενο και οι δανεισμοί των παικτών να ολοκληρωθούν στις 30 Ιουνίου, όπως δηλαδή προβλέπεται. Το επισημαίνω γιατί δανεικούς έχουν όλες οι ελληνικές ομάδες.

Ρωτάω

Κακά τα ψέματα: αν σε μια χώρα η ποδοσφαιρική ομοσπονδία δεν ασχολείται με τα προβλήματα που υπάρχουν, η επιστροφή στην ομαλότητα γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε προγράμματα και ημερομηνίες έναρξης προπονήσεων: αυτά είναι τα πιο εύκολα και θα τα αποφασίσει ο κ. Σωτήρης Τσιόδρας. Με το τι θα γίνει με τις μεταγραφικές περιόδους ή τις περιπτώσεις των δανεισμών θα ‘πρεπε να ασχολείται η ΕΠΟ: να στείλει π.χ. ένα αίτημα στη FIFA για το τι θα ήθελε με βάση την ελληνική πραγματικότητα. Οπως φυσικά η ΕΠΟ θα ‘πρεπε να προβληματίζεται και με τις πειθαρχικές ποινές: κάποιες πλέον δεν έχουν νόημα. Η ΑΕΚ π.χ. τιμωρήθηκε για τα όσα έγιναν στο ματς με τον Αρη με δυο αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών. Οι ειδικοί τονίζουν ότι ματς με θεατές μπορεί να έχουμε ξανά σε έναν χρόνο – και αν! Το «κεκλεισμένων των θυρών» δεν είναι πια τιμωρία. Ο δικαστής δικάζει με τον κώδικα που πρέπει να εφαρμόσει. Αν ο κώδικας δεν αλλάξει, υπάρχει κενό ποινής – και μάλιστα επικίνδυνο. Αν η τιμωρία μιας ομάδας για επίθεση στον διαιτητή είναι να παίξει ματς χωρίς θεατές, γιατί να μην επιτίθενται στους διαιτητές όλοι κάθε εβδομάδα, όταν ξαναρχίσει το πρωτάθλημα; Απλά ρωτάω.