Οταν οι Τάιμς έγιναν αντιευρωπαϊκή φυλλάδα

Διαβάζοντας στους Τάιμς το ρεπορτάζ του ανταποκριτή από τη Γαλλία Τσαρλς Μπρέμνερ, διαπιστώνω ότι η λονδρέζικη εφημερίδα, ανέκαθεν αντιευρωπαϊκή, έχει καταντήσει φυλλάδα – σαν τα tabloids του Συντηρητικού Κόμματος. Γράφει λοιπόν ο κ. Μπρέμνερ: «Η όρεξη που έδειξαν οι Γάλλοι για χαφιεδισμό στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει επανέλθει. Καρφώνουν τους παραβάτες στις Αρχές· στην επαρχία καταγγέλλουν τους γείτονές τους στη χωροφυλακή (τονίζω τη λέξη «χωροφυλακή») επειδή δεν τηρούν τα περιοριστικά μέτρα και βγαίνουν από το σπίτι […] Καβγάδες ξεσπούν στα σουπερμάρκετ των παρισινών προαστίων, όπου βλοσυροί καταναλωτές κοιτούν ολόγυρά τους με καχυποψία. Οι ντόπιοι στις παράκτιες περιοχές είναι εξοργισμένοι με τους 400.000 Παριζιάνους που εγκατέλειψαν την πρωτεύουσα για να περάσουν τις εβδομάδες της καραντίνας στα εξοχικά τους: αρνούνται κάθε συναλλαγή με τους Παριζιάνους, ενώ στη Βρετάνη και στα νοτιοδυτικά σημειώθηκαν βανδαλισμοί παριζιάνικων αυτοκινήτων».

Συνεχίζει ο κ. Μπρέμνερ: «Δεν έχουμε δει κάτι παρόμοιο στις ΗΠΑ. Και το χειρότερο: οι νοσοκόμες θεωρούνται φορείς μόλυνσης και δέχονται απειλές. Πολλές γαλλικές προκαταλήψεις έρχονται στην επιφάνεια: οι θεωρίες συνωμοσίας, που είναι πολύ δημοφιλείς στη Γαλλία και αποτελούν μέρος του ιδεολογήματος των Κίτρινων Γιλέκων, κατηγορούν την καπιταλιστική ελίτ και τους Εβραίους για την έναρξη της επιδημίας ή για την ενθάρρυνσή της. Οι ισχυρισμοί που κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικεντρώνονται στη θεωρία ενός ”στρατιωτικού ιού” που εξαπλώθηκε σκοπίμως, με σκοπό να αυξήσει τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών, να εξοντώσει τους ηλικιωμένους και να παραδώσει τη χώρα στις πολυεθνικές ή στους μυστηριώδεις illuminati».

Σταματώ εδώ για να σχολιάσω το ρεπορτάζ του κ. Μπρέμνερ και να του προτείνω να ασχολείται περισσότερο με το χόμπι του (μαθαίνω ότι είναι λάτρης της αεροπλοΐας) και λιγότερο με την αντιευρωπαϊκή προπαγάνδα. Στην πραγματικότητα, παρά την πολύ δύσκολη κατάσταση, η ατμόσφαιρα στη Γαλλία θυμίζει Club Méditerranée, πράγμα που συμβάλλει στη στασιμότητα της επιδημίας: οι Γάλλοι φαίνονται μάλλον χαλαροί, απολαμβάνουν την υπέρλαμπρη φετινή άνοιξη και εισπράττουν κρατικά βοηθήματα (απολύτως φυσικά και αναμενόμενα δεδομένου του φορολογικού συστήματος). Ταυτοχρόνως, δείχνουν αλληλεγγύη και υπομονή·  κανείς δεν είναι περισσότερο «βλοσυρός» από ό,τι ίσως ήταν. Οσο για τη συνωμοσιολογία, στη Γαλλία, στην Ευρώπη γενικά, η συνωμοσιολογία είναι αμελητέα συγκριτικά μ’ εκείνη των λαϊκών στρωμάτων στον αγγλο-αμερικανικό κόσμο: ο αντι-εβραϊσμός που επικαλείται ο κ. Μπρέμνερ αφορά μόνο τις εξτρεμιστικές οργανώσεις και τις μουσουλμανικές κοινότητες, όχι το γαλλικό mainstream. Επιπλέον, το να ταυτίζει κανείς τα «κοινωνικά δίκτυα» με τη «Γαλλία» σημαίνει ότι δεν συλλαμβάνει τη φύση και τις διαστάσεις του ψηφιακού χώρου. Πράγματι, η παλαβή γαλλική Αριστερά αναμένει τη Συντέλεια, το τέλος του καπιταλισμού· πρόκειται όμως για ιδεοληψία διαφορετικού επιπέδου από το να πιστεύουμε ότι το Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι επινόησε τον κορωνοϊό. «Κι εμείς έχουμε τους τρελούς μας», συνεχίζουν οι Τάιμς, «αλλά τέτοιες θεωρίες δεν ευδοκιμούν εδώ». Μπράβο.

Πάμε παρακάτω: «Στη Γαλλία, οι αριστεροί και οι δεξιοί εκμεταλλεύονται δημαγωγικά την επιδημία Covid-19, ενώ οι κεντρώοι έχουν παραλύσει». Πώς έχουν παραλύσει δηλαδή; Οι Τάιμς μάς εξηγούν την παράλυση μέσω μιας δημοσκόπησης σύμφωνα με την οποία μόνο το 44% των Γάλλων πιστεύει ότι η κεντρώα κυβέρνηση Εμμανουέλ Μακρόν – Εντουάρ Φιλίπ ανταποκρίθηκε σωστά στην επιδημία. Προσθέτω ότι την εν λόγω δημοσκόπηση οργάνωσε η εφημερίδα Libération η οποία εκφράζει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, την Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν-Λικ Μελανσόν και σε όλα τα γκρουπούσκουλα της άκρας Αριστεράς. Η δημοσιογραφική πηγή του κ. Μπρέμνερ είναι λοιπόν η Libération.

Δεν αργούμε να ανακαλύψουμε γιατί οι Τάιμς έχουν εκνευριστεί τόσο με τους Γάλλους: «Μια μεγάλη πλειοψηφία θέλει να βγει από την κρίση με ισχυρότερο προστατευτικό κράτος. Περισσότεροι από 70% θέλουν ”περιορισμό του καπιταλισμού και εθνικοποίηση βασικών τομέων”». Πράγματι, η εκτίμηση μερικών ότι η πανδημία μοιάζει με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – εξού οι αναμνήσεις περί συνεργασίας με τον εχθρό –  φέρνει στο προσκήνιο τις μεταπολεμικές εθνικοποιήσεις του Ντε Γκολ. Και είναι αλήθεια ότι η γαλλική Αριστερά – εξισωτική, φιλομεταναστευτική αλλά αντιευρωπαϊκή – ταυτίζεται εν πολλοίς με την Ακροδεξιά, που είναι, με τη σειρά της, εξισωτική, αντιμεταναστευτική και αντιευρωπαϊκή. Αλλά οι Τάιμς δεν συλλαμβάνουν τις αποχρώσεις κι εξάλλου το στοίχημά τους είναι η υπογράμμιση της βρετανικής ανωτερότητας έναντι της Γαλλίας (πόσο νωπές είναι οι αναμνήσεις από την εισβολή των Νορμανδών το 1066!), ακόμα και η σύγκριση της βρετανικής Αριστεράς έναντι της γαλλικής. Δεν ξεχνάμε ότι η βρετανική Αριστερά βοήθησε τους Τόρις στο Brexit, αλλά ας μην παίρνουν θάρρος: ο Κόρμπιν είναι out, o  Στάρμερ είναι in. Οι βρετανοί Εργατικοί δεν ζητούν λιγότερες εθνικοποιήσεις από τη γαλλική Αριστερά.

Εκτός από τα ιστορικά αντιευρωπαϊκά και εθνικιστικά αισθήματα, οι Τάιμς εκφράζουν διαφωνία με την πολιτική του Μακρόν και πολλών ευρωπαϊκών ηγεσιών που προσπαθούν με κρατικούς μηχανισμούς να στηρίξουν τη δημόσια υγεία και να προασπίσουν τον κόσμο της εργασίας από οικονομική καταστροφή. Ο κ. Μπρέμνερ τονίζει, ειρωνικά, ότι ο γάλλος πρόεδρος δήλωσε, μεταξύ άλλων, το αυτονόητο: υπάρχουν «αγαθά και υπηρεσίες που πρέπει να τοποθετούνται πέρα από τους νόμους της αγοράς». Για τη δεδομένη νοοτροπία της ευρωπαϊκής ηπείρου, η υγεία και η παιδεία τοποθετούνται πέρα από τους νόμους της αγοράς: είναι σωστό και δίκαιο κι όποιος δεν το καταλαβαίνει βρίσκεται αντιμέτωπος με αμόρφωτες, ασθενικές μάζες όπως είναι, εν πολλοίς, η αμερικανική underclass και τα βρετανικά εργατικά στρώματα.

«Ο κορωνοϊός μπορεί να προκαλέσει την κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ή τουλάχιστον τη συρρίκνωσή της – αν συμβεί αυτό, θα είναι ένα από τα λιγοστά ευεργετικά του αποτελέσματα» καταλήγουν οι Τάιμς. «Η ελευθερία είναι εύθραυστη. Οταν οι άνθρωποι φοβούνται, η ελευθερία είναι η πρώτη απώλεια». Θα είχα να πω πολλά περί «ελευθερίας», αλλά, εκτός από τη νησιωτική στενοκεφαλιά, τον αντιευρωπαϊσμό, τον συμπλεγματικό αντλαντισμό, μάς χωρίζει από τους Τάιμς η ίδια η χρήση των λέξεων.