Ο κόσμος που θέλουμε {LF}να αφήσουμε πίσω μας

Βιώνουμε την πρόκληση της εποχής του κορωνοϊού, διατηρώντας την ιστορική διάσταση και ισορροπία, τόσο σημαντικές για την προσωπική μας σταθερότητα και πνευματική μας ηρεμία. Η Ιστορία διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας. Είμαστε μέρος της, όμως η επιρροή μας στις εξελίξεις και στον ρυθμό τους είναι μάλλον περιορισμένη.

Γνωρίζουμε για διαφορετικές πανδημίες στην Ιστορία, πρόσφατες και αρχαίες. Αν και αποτελούν μέρος ενός φυσικού κύκλου, βρεθήκαμε προ εκπλήξεως, αποδεχόμενοι ξαφνικά την τρωτότητα και θνησιμότητά μας. Η γενιά μας, παρόλη την τεράστια επιστημονική πρόοδο και την επανάσταση της αυτοματοποίησης, ανακαλύπτει τα όριά της, το πόσο αδύναμοι είμαστε μπροστά στα άγνωστα μυστικά της φύσης που μένει να  αποκαλυφθούν.

Θα ξεπεράσουμε τελικά την πρόκληση του κορωνοϊού και θα ξυπνήσουμε σε ένα αύριο με εμβόλιο. Ομως ο θρίαμβός μας θα έχει σημαδευτεί από την αναγνώριση και αποδοχή των φόβων μας, τον φόβο άγνωστων δυνάμεων, τον φόβο των ορίων μας.

Ας ελπίσουμε ότι θα φτάσουμε σε έναν κόσμο μετά τον κορωνοϊό, με μια καλύτερη κατανόηση του ρόλου μας στην εξίσωση της φύσης, που δεν έχουμε ακόμη καταλάβει καλά, με μεγαλύτερο σεβασμό για το περιβάλλον, τις κοινωνικές υπηρεσίες, με αμοιβαία φροντίδα και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που δεν έχει ακόμη γραφεί, μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας – των οργανώσεών της, τον ρόλο των κυβερνήσεων, τις προτεραιότητές τους και τις δικές προτεραιότητες.

Πολλά έχουν ειπωθεί για την παγκοσμιοποίηση. Πολλοί την έχουν ήδη θρηνήσει ως κάτι που ανήκει στον κόσμο του χθες. Είναι αλήθεια ότι η παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να προσαρμοστεί. Ισως θα αφορά λιγότερο την παραγωγή αγαθών στο εξωτερικό και περισσότερο στην αυτονομία και στις αυτάρκεις οικονομίες. Αλλά μπορούμε πράγματι να βασιστούμε στα σύνορα ως γραμμή άμυνας και δύναμης μπροστά σε έναν ιό που δεν λογαριάζει κανένα όριο ή εθνικά σύνορα;

Στον κόσμο του αύριο θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον κόσμο που θέλουμε να κληρονομήσουμε και να αφήσουμε πίσω μας. Η εθνική εμπειρία ως προς την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, είτε πρόκειται για εκείνη του Ισραήλ είτε της Ελλάδας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου, η καταπολέμηση της πανδημίας υπογραμμίζει τα κοινά των ανθρώπων και των λαών, παρά τις διαφορές τους.  Αυτός ο ιός, όπως όλοι οι άλλοι, δεν κάνει διαχωρισμούς ανάμεσα σε φύλο, φυλή, εθνικότητα. Αυτό είναι το μάθημα που θα πρέπει να διδαχθούμε, όχι μόνο στη μάχη για τον περιορισμό και την εξάλειψη της απειλής του κορωνοϊού, αλλά και για την επόμενη μέρα.

Ο Γιόσι Αμράνι είναι πρεσβευτής του Ισραήλ στην Ελλάδα