Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας. Απορίες

Ηταν Απρίλης του 2000 όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης έκανε το αποφασιστικό βήμα και κάλεσε τη Γιάννα Αγγελοπούλου να αναλάβει με την ομάδα της τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ηταν ένα κρίσιμο χρονικό σημείο, λίγο πριν η ΔΟΕ και ο Σάμαρανκ αποφασίσουν να αφαιρέσουν από την Ελλάδα το δικαίωμα να ζήσει το όνειρο! Ηταν ο μήνας που ουσιαστικά ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής των Αγώνων στη χώρα που τους γέννησε! Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τη στιγμή εκείνη και παρά τις ιστορικές στιγμές που ζήσαμε ως πολίτες αυτής της χώρας αλλά και ως εργάτες αυτού του θαύματος, κάποιες απορίες πλανώνται στον αέρα χωρίς απάντηση δυστυχώς από κανέναν!

Γιατί τόσα χρόνια, μετά τον Αύγουστο του 2004 και τους επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, υπάρχουν ακόμα φωνές που εξακολουθούν με την παράθεση ψευδών και αστήρικτων ισχυρισμών να θέλουν να μειώσουν τη μεγάλη επιτυχία που είχε η χώρα μας μετά την άψογη διεξαγωγή των Αγώνων;

Αναρωτιέμαι, γιατί χάσαμε τη μοναδική αυτή ευκαιρία να επωφεληθούμε από τη μαγική εικόνα που είχε αποκτήσει η χώρα μας, που αποδείχθηκε ιδιαίτερα ικανή να φέρει σε πέρας το πιο δύσκολο των εγχειρημάτων;

Γιατί μετά το τέλος των Αγώνων αποκλείσαμε τόσες χιλιάδες, αποδεδειγμένα ικανά στελέχη, όχι μόνο από τον δημόσιο αλλά και από τον ιδιωτικό τομέα αντίστοιχα;

Για ποιον λόγο κατακερματίστηκε ο εξοπλισμός της Οργανωτικής Επιτροπής (ο τελειότερος στον κόσμο την εποχή εκείνη), που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ακόμα και για τη διοίκηση ολόκληρης της χώρας σε έκτακτες συνθήκες και κατέληξε να χρησιμοποιείται για προσθαφαιρέσεις στις εφορίες της χώρας, εάν δεν σαπίζει ακόμα σε κάποιες αποθήκες, χωρίς να αξιολογηθεί δεόντως;

Γιατί αφού η Οργανωτική Επιτροπή παρέδωσε στο κράτος τις εγκαταστάσεις τυλιγμένες με μια κορδέλα, πλήρως εξοπλισμένες, λειτουργικές και πεντακάθαρες, κατάντησαν στην κατάσταση που βλέπουμε σήμερα, δηλαδή εκείνη της πλήρους εγκατάλειψης; Αραγε, όσοι λειτούργησαν με τόση επιτυχία τις εγκαταστάσεις αυτές, δεν ήταν ικανοί, εάν βέβαια τους ρωτούσε κάποιος, να προσφέρουν ιδέες για τη μελλοντική τους αξιοποίηση αντί να απομακρυνθούν ως τελειωμένοι; Ποτέ όμως δεν τους ρώτησαν…

Οχι όμως μόνον δεν ρωτήθηκαν, αλλά και απομακρύνθηκαν από οτιδήποτε είχε σχέση με τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις.

Οι Αγώνες τελείωσαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2004 και η Οργανωτική Επιτροπή, σε χρόνο ρεκόρ για τα ολυμπιακά δεδομένα, πέρασε όλους τους ελέγχους (Εφορία, ΙΚΑ, ΦΠΑ, κ.λπ.) και έκλεισε τα βιβλία της και την Ανώνυμη Εταιρεία της Οργάνωσης, παραδίδοντας για πρώτη φορά, και ελπίζω όχι για τελευταία για δημόσιο φορέα, οικονομικό πλεόνασμα 131 εκατομμυρίων ευρώ.

Αλλά και αυτό ακόμα το αδιαμφισβήτητο οικονομικό αποτέλεσμα βρέθηκαν οι «ειδικοί» να το καταρρίψουν ως πλαστό. Μήπως το πρωτοφανές αυτό πλεόνασμα χάλαγε την πιάτσα και ανέβαζε τον πήχη της επιτυχίας πολύ ψηλά, κάτι που ανέτρεπε διάφορα πολιτικά αφηγήματα;

Αραγε δεν θα μπορούσε η επιτυχία αυτή να συσπειρώσει όλους εκείνους που ένιωσαν περήφανοι για τη χώρα τους, όλους εκείνους που δούλεψαν για αυτήν, τους χιλιάδες εθελοντές, τους εργαζομένους στην Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά και τους εργαζομένους στο Δημόσιο, στους Δήμους, στα Σώματα Ασφαλείας, στις ιδιωτικές εταιρείες, τους υπαλλήλους των χορηγών, τους θεατές κ.λπ., όποτε τους είχε ανάγκη η εκάστοτε κυβέρνηση;

Αλλά κυρίως και πάνω από όλα, τον έλληνα πολίτη, που είδε και ένιωσε τι μπορούμε να πετύχουμε ενωμένοι. Είδε με περηφάνια τη μικρή σε πληθυσμό και οικονομικό μέγεθος πατρίδα του να ξεπερνάει χώρες εκατομμυρίων κατοίκων και τεράστιες σε μέγεθος και να γίνεται το κέντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Είδε την παγκόσμια κοινή γνώμη να μας αντιμετωπίζει με θαυμασμό και να μας ζητάει συγγνώμη για την πρότερη δυσπιστία της. Στο εξωτερικό ο Ελληνας ήταν ο άξιος, ο επιτυχημένος, ο ικανός.

Και αφήνω τελευταίο αυτό το ασταμάτητο μπαράζ δημοσιευμάτων των «ειδικών» που προσπαθούν να μας πείσουν ότι δήθεν ο λαός πλήρωσε υπέρογκα ποσά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ότι αυτό ήταν η αιτία της οικονομικής κρίσης που περάσαμε. Αυτά, και άλλα πολλά, παντελώς αστήριχτα και για πολλούς ύποπτα!

Σύμφωνα με τον επίσημο απολογισμό του υπουργείου Οικονομικών, όπως αναλύθηκε από τον τότε υπουργό Γιάννη Στουρνάρα (Ιανουάριος 2013) στην Ελληνική Βουλή το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων για το Ελληνικό Δημόσιο (κατασκευές αθλητικών και αστικών εγκαταστάσεων ολυμπιακής χρήσης, νέο οδικό δίκτυο, εξοπλισμοί νοσοκομείων/ασθενοφόρα, ασφάλεια, κ.λπ.) έκλεισε στα 6.500.000.000 ευρώ. Και από αυτό το ποσό δεν έχουν αφαιρεθεί τα έσοδα του κράτους που προέκυψαν από την πληρωμή του ΦΠΑ και των φόρων από τις δραστηριότητες όλων των εταιρειών και των εργαζομένων που είχαν ανάμειξη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Χωρίς επίσης να υπολογίζουμε τα άυλα οφέλη που πρόσφεραν οι Αγώνες, όπως τα έργα που τελείωσαν εγκαίρως λόγω των Αγώνων, που σε άλλη περίπτωση μπορεί να είχαν καθυστερήσει και κοστίσει πολύ περισσότερο (Προαστιακός, Αεροδρόμιο, Αττική Οδός κ.λπ.), τη γεωμετρική ανάπτυξη του Τουρισμού μετά τους Αγώνες και τη νέα νοοτροπία διοίκησης στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Αλλά και αναφορικά με το κόστος λειτουργίας της Οργανωτικής Επιτροπής, που μπήκε στο στόχαστρο των «ειδικών», οι οποίοι μιλούσαν (και μιλούν ακόμα) για σπατάλες, η πραγματικότητα είναι ότι, παρά την ελάχιστη αναδιάρθρωση που υπέστη, δεν ξεπέρασε συνολικά τα 2 δισ. ευρώ, ποσό που καλύφθηκε κατά 88% από αποκλειστικά δικές της ενέργειες, εισπράξεις από τα εισιτήρια, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, τις χορηγίες, τη ΔΟΕ κ.ά. Και στο τέλος η Επιτροπή απέδωσε στο ελληνικό κράτος το πλεόνασμα των 131 εκατ. ευρώ, για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

Και όμως, παρά τα πιο πάνω διεθνώς αναγνωρισμένα στοιχεία, βρέθηκαν άτομα, λίγα ευτυχώς, τα οποία μάλιστα είχαν μηδενική συμμετοχή στην επιτυχία αυτή, που προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμα, βγάζοντας χολή και φθόνο, να θολώσουν την επιτυχημένη εικόνα των Ολυμπιακών της Αθήνας, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Οσο όμως και αν προσπαθούν, η μεγάλη εθνική επιτυχία των Ελληνικών Ολυμπιακών Αγώνων γράφτηκε στην ιστορία και δεν σβήνει, δεν αμαυρώνεται με τίποτα. Οπως με τίποτα δεν σβήνουν τα συναισθήματα υπερηφάνειας που νιώσαμε όλοι μαζί, πολίτες και εργαζόμενοι στην Οργανωτική Επιτροπή, που μόχθησαν για να φέρουν σε πέρας με επιτυχία το μεγάλο αυτό στοίχημα που έχει ήδη γραφτεί με ανεξίτηλο μελάνι στη μνήμη όλων μας. Και τα κατάφεραν!

Οι απορίες όμως παραμένουν.

Ο Μάρτων Σίμιτσεκ ήταν εκτελεστικός διευθυντής του «Αθήνα 2004»