Τόσο νωρίς, τόσο αργά

Θα είναι η ύφεση 10% που προβλέπει το ΔΝΤ; Λιγότερο, όπως θέλει να ελπίζει η κυβέρνηση; Ή περισσότερο, όπως πλειοδοτούν άλλοι σε αυτόν τον κασσανδρικό διαγωνισμό που έχει στηθεί γύρω από την οικονομία; Οποια και να είναι η απάντηση, η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Είναι αργά για να γιορταστεί το Πάσχα όπως θα ήθελαν οι πιστοί της Ανάστασης και των εθίμων. Αλλά δεν είναι καθόλου νωρίς για να αρχίζει να σχεδιάζεται η άρση των περιοριστικών μέτρων.

Είναι κάτι που εξηγεί γιατί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έδειξε το φως στην άκρη του τούνελ. «Εχουμε ξεκινήσει εδώ και ημέρες, κατ’ εντολή του Πρωθυπουργού, να επεξεργαζόμαστε το σενάριο μιας αργής, σταδιακής και μακρόσυρτης αποκλιμάκωσης των περιοριστικών μέτρων» είπε χθες στον Αντένα. «Για όλα αυτά, πριν από τις 27 Απριλίου, οπότε λήγουν οι ισχύοντες περιορισμοί, θα ενημερωθούν οι πολίτες για να ξέρουμε όλοι τι θα συμβεί».

Δεν είναι τόσο απλό όσο δείχνει. Δεν αρκεί να βάλει κανείς σε μια σειρά τα καταστήματα ξεκινώντας, ας πούμε, από τα κομμωτήρια. Συγχρόνως θα πρέπει να πείσει πως η καραντίνα με αιτία θα ισχύσει για ακόμη ένα διάστημα, ενώ την ίδια ώρα ο λόγος που την επέβαλε θα έχει εξασθενήσει. Με άλλα λόγια, εύκολα αυτοπεριορίζεται κανείς όταν η πανδημία μοιάζει απειλητική. Αλλά πώς κάθεται στο σπίτι του όταν ξέρει πως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για να γίνουν και πάλι οι ημέρες κανονικές;

Είναι ένας κίνδυνος που φαίνεται να έχει αντιληφθεί η κυβέρνηση. Σύμφωνα και πάλι με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, «αυτή θα είναι πιο δύσκολη διαδικασία σε σχέση με τον περιορισμό στις μετακινήσεις, καθώς πρέπει να πειστούν κάποιοι ότι πρέπει να μείνουν στο σπίτι τους μια εβδομάδα παραπάνω σε σχέση με το να κλειστούν όλοι στο σπίτι τους».

Μπορεί να το διατυπώσει κανείς και αλλιώς. Θα πρέπει να πειστούν κάποιοι πως ακόμη και μία ημέρα έχει σημασία. Πως ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα είναι ένας πολύτιμος χρόνος ακόμη και τώρα που φαίνεται να κερδίζεται η μάχη με την εξάπλωση του ιού. Αποφεύγεται σε τέτοιες συνθήκες η παγίδα της επανάπαυσης;

Αυτή όμως δεν είναι παρά η μικρότερη πρόκληση. Η μεγαλύτερη μοιάζει με μια δύσκολη εξίσωση. Κανένας δεν αμφιβάλλει πως επείγει η επανεκκίνηση της οικονομίας. Αλλά και κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως αυτή ακριβώς η επανεκκίνηση δεν θα υπονομεύσει τη δημόσια υγεία. Πως η αποκλιμάκωση των περιοριστικών μέτρων, όσο «αργή, σταδιακή και μακρόσυρτη» και αν είναι, δεν θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.

Η πρόκληση είναι μεγαλύτερη από εκείνη της καραντίνας. Ο εγκλεισμός δεν προστάτευσε μόνο τους έγκλειστους. Προστάτευσε και το σύστημα υγείας από την ενδεχόμενη υπερφόρτωση. Είναι όμως αυτό ένα σύστημα υγείας που ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές έτσι όπως τις έθεσε στον τετράλογό της η Κομισιόν; Είναι ένα σύστημα που μπορεί να αντέξει;

Δεν είναι από τα ερωτήματα που μπορούν να μείνουν αναπάντητα. Αλλά δεν είναι και από εκείνα για τα οποία πρέπει να φτάσει η οικονομία στην εντατική για να απαντηθούν. Η επιλογή από αυτήν την άποψη είναι προφανής. Δεν γίνεται νωρίς η συζήτηση για την άρση των μέτρων. Αντίθετα, γίνεται στο σημείο όπου ελπίζει κανείς να μην είναι αργά για την οικονομία.