Γειτονιά{CR}

Η κυριακάτικη «Bild» δημοσίευσε μια δημοσκόπηση σύμφωνα με την οποία οι Χριστιανοδημοκράτες στη γερμανική κυβέρνηση κερδίζουν 4 μονάδες και φτάνουν στο 37%.

Εχουν ήδη κερδίσει 13 μονάδες μόνο μέσα στις τελευταίες εβδομάδες και βρίσκονται στο υψηλότερο ποσοστό τους από τις εκλογές του 2017.

Είναι ένα λογικό κι αναμενόμενο φαινόμενο. Ολες οι κυβερνήσεις σε στιγμές κρίσεις βλέπουν τον κόσμο να συσπειρώνεται γύρω τους.

Ακόμη και κυβερνήσεις με αμφιλεγόμενες επιδόσεις στην ίδια την κρίση ενισχύονται σε εντυπωσιακά ποσοστά όπως οι Σοσιαλδημοκράτες στη Σουηδία (συν 7 μονάδες), οι ομοϊδεάτες τους στη Δανία (συν 8 μονάδες), αλλά και οι Συντηρητικοί του Μπόρις Τζόνσον στην Αγγλία που ξεπερνούν το… 50%!

Οταν μάλιστα οι πολίτες θεωρούν ότι οι κυβερνήσεις κάνουν ικανοποιητικά τη δουλειά τους, τότε η επιβράβευση είναι ακόμη πιο σαφής, όπως στη Γερμανία και στην Ελλάδα.

Νομίζω πως όποιος δεν καταλαβαίνει αυτό το απλό πράγμα μάλλον πάσχει από πολιτικό αναλφαβητισμό.

Ακόμη χειρότερα. Οποιος νομίζει ότι μπορεί να το αναχαιτίσει ή να το αντικρούσει θα πρέπει να πάσχει κι από άλλες ελλείψεις.

Αυτά συμβαίνουν παντού. Μόνο στην Ελλάδα όμως ένα συνηθισμένο φαινόμενο κοινωνικών ανακλαστικών έφτασε να αντιμετωπίζεται με όρους «συνωμοσίας της γειτονιάς».

Οι «ολιγάρχες», οι «τηλεοράσεις», τα «μίντια», οι «δημοσιογράφοι», οι «επικοινωνιολόγοι», οι «επιδοτήσεις», κάθε λογής «σκοτεινά συμφέροντα» επιστρατεύονται κουτοπόνηρα να εξηγήσουν στα μάτια των αφελών κάτι που δεν χρειάζεται καν εξήγηση. Το αυτονόητο.

Η πρόσθετη ανοησία που επιστρατεύεται είναι ότι «τα μίντια και η κυβέρνηση αποσιωπούν τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ».

Ομολογώ πως δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούν. Ποιο είναι το παράπονο.

Στις περισσότερες όμως ευρωπαϊκές χώρες που παρακολουθώ δεν υπάρχει πουθενά κάτι που να χαρακτηρίζεται «προτάσεις του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση», ακόμη λιγότερο υπάρχουν κάποιοι που να ασχολούνται μαζί τους.

Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι την κρίση χειρίζεται η αρμόδια κυβέρνηση. Και ότι στο τέλος θα κριθεί για τον τρόπο που τη χειρίστηκε.

Στην Ισπανία (αν δεν κάνω λάθος) η δεξιά αντιπολίτευση ζήτησε ήδη την παραίτηση της κυβέρνησης – μεταξύ μας, όπως τα έχουν κάνει και λίγα τους ζήτησαν…

Φυσικά η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων, η υπεύθυνη στάση των κομμάτων, η ενημέρωση όταν χρειάζεται είναι πάντα δείγματα πολιτικού πολιτισμού κι έως τώρα δεν τα στερήθηκε η χώρα μας αυτές τις κρίσιμες στιγμές.

Κι όπως είναι φυσιολογικό τα πράγματα θα μεταβληθούν. Οχι φυσικά από τις αγριοφωνάρες διαφόρων υστερικών.

Αλλά από την ομαλή μετάβαση της αντιπαράθεσης μετά την κρίση σε νέα, πιο γόνιμα κι ελπίζω λιγότερο επιβαρυμένα πεδία.