«Της απολύμανσης»

Μέρα τη μέρα, τι να σου κάνει κι αυτό, το χιούμορ μου στεγνώνει. Το ξέρανε το αντισηπτικό όπως και τα χέρια μου άλλωστε έχουνε γίνει το δέρμα της χελώνας. Είναι κι αυτή η συμβουλή να τα σαπουνίζουμε για είκοσι δεύτερα. Η Τζούλια βρήκε τη λύση. Θα λες από μέσα σου δυο φορές, αργά αργά όμως, όχι σαν την ταινία στο γρήγορο, το Happy birthday to you. Μου έχει γίνει το birthday έμμονη ιδέα.

Και δεν φτάνει που το λέω κοιτάζοντας τη μούρη μου στον καθρέφτη, το ψιλοτραγουδάω κι αλλού. Μαγειρεύω, διαβάζω, γράφω κι από μέσα μου ακούω μια φωνή Happy birthday to you, Happy birthday to you.

Φορές δε του κοτσάρω στο φινάλε κι ένα όνομα να έχει να του βρίσκεται. Συνήθως βάζω το όνομα του γάτου μου. Μήτσος. Να μ’ ακούσει κανείς (ποιος να μ’ ακούσει δηλαδή στη μαύρη καραντίνα) να άδω «Happy birthday to Mitsos, Happy birthday to you» να με πάρει η ντροπή του κόσμου. Σε λίγο με βλέπω απ’ την τρέλα της κλεισούρας να καρφώνω κι ένα κερί στη μέση στο σαπούνι και να το σβήνω μόνος μου.

Αν και με πήρε μια φορά η ντροπή του κόσμου. Χθες, τώρα χθες ήτανε ή την Τρίτη; έχω χάσει κι τις μέρες, γιατί όταν δεν έχεις πρόγραμμα δουλειάς ούτε ξέρεις πού βρίσκεσαι, είναι Πέμπτη είναι Τρίτη. Ασε την ώρα. Τα έχω κάνει μαντάρα. Πότε κοιμάμαι, πότε τρώω, πότε κοιμάμαι, ένα αλλασουμπρούταλο πράγμα. Σηκώνομαι, λέω τώρα πρωί είναι; Απόγευμα; Μεσημέρι; Χάραμα, έτσι κι έχει δε συννεφιά, πάει τελείωσε. Ενα σουρουποχάραμα μου κάνει.

Η Ελένη (στο τηλέφωνο πάντα, δεν είναι να δεις και άνθρωπο, από μακριά κι αγαπημένοι) μου λέει «εγώ νομίζω κάθε μέρα για Κυριακή την κόβω», εγώ πάλι και Σάββατο το πιάνω γιατί έχει λίγη κίνηση, λέω θα φύγανε.

Τέλος πάντων, χθες – προχθές πότε ήτανε δεν θα μαλώσουμε τώρα, σαπούνιζα για χιλιοστή φορά τα χέρια μου άδοντας, είχε κι ωραία μέρα, είχα τέντα τα παράθυρα κι απάνω στην κορώνα, στο Happy birthday to you, ειδικά στο «to yououou» συγκεκριμένα, έβγαλα χειροκρότημα. Είχε βγει η γειτονιά στα μπαλκόνια, το τι μπράβο άκουσα, το τι «Να ‘στε καλά, κύριε Φασουλή, μας κάνατε και γελάσαμε μαύρες μέρες που περνάμε. Πάντα τέτοια», τι να κάνω κι εγώ υποκλίθηκα κι έκλεισα κουρτίνες και παράθυρα να σκάσω να ησυχάσω, την καραντίνα μου μέσα. Ασε το διάβασμα. Μεγάλο μαρτύριο. Του Ταντάλου; Τίποτα μπροστά σ’ αυτά που περνάω.

Γιατί είπα κι εγώ να διαβάσω επιτέλους τον «Ανθρωπο χωρίς ιδιότητες» που χρόνια το παλεύω κι αδιάβαστο θα πάει. Αρχίζω, η πρώτη σελίδα καλά το πάω, στη δεύτερη κάτι γίνεται, με το που γυρίζω στην τρίτη χάνομαι, τα έχω ξεχάσει όλα, ξαναγυρνάω στην προηγούμενη, κάτι πιάνω, στην τέταρτη πάλι τα ίδια, άντε πάλι απ’ την αρχή. Δεν ξέρω τι παθαίνω αλλά εκεί που πάω να συγκεντρωθώ στο διάβασμα μέσα απ’ τις λέξεις μού βγαίνει ο Χαρδαλιάς και εκτός που ταράζομαι με αποσυντονίζει κιόλας.

Επίσης και στο μαγείρεμα έχω προβλήματα. Εχω θέμα με το αλάτι. Ή το κάνω ανάλατο τελείως «Ευαγγελισμός» (έξω από μας) ή λύσσα θάλασσα. Αυτά όποτε δεν το καίω. Οπότε το ρίχνω στο ψωμοτύρι με ελιά που εδώ που τα λέμε πολύ μου αρέσει.

Αυτά για σήμερα. Το άλλο Σάββατο να είμαστε καλά θα σας ενημερώσω. Προς το παρόν πάω να σαπουνίσω τα χέρια μου επιμελέστατα που λέει κι ο Σπύρος, γιατί κι αυτό το πληκτρολόγιο μη βλέπεις που σου κάνει τον αθώο, μες στα μικρόβια είναι.

Πάω λοιπόν στον νιπτήρα ν’ αρχίσω το…

«Happy birthday to you

Happy birthday to you

Happy birthday to Mitsos

Happy birthday to you»