Μόνοι στο σπίτι

Πόσες μέρες έχουμε ήδη περάσει μέσα στο σπίτι; Δεκαπέντε; Είκοσι; Είκοσι πέντε; Εχει σημασία; Ούτως ή άλλως ο χρόνος έγινε πολτός. Οι Δευτέρες που μισούσαμε έγιναν σαν τα Σάββατά μας και, επειδή karma is a bitch, τα μελαγχολικά απογεύματα της Κυριακής μοιάζουν πλέον με εκείνα τα ξεσηκωτικά της Παρασκευής. Θυμάμαι την αποφασιστικότητά μας τις πρώτες μέρες του εγκλεισμού. Θα κάναμε εκείνο, θα κάναμε το άλλο, εκκαθαρίσεις στις ντουλάπες, τακτοποιήσεις στα ράφια, ξεσκαρτάρισμα προσωπικών ενθυμίων, διάβασμα βιβλίων, μαγειρικούς πειραματισμούς, ασκήσεις ενδοσκόπησης. Μόνο σφυρίχτρες δεν θα βγάζαμε για να σφυρίζουμε εμψυχωτικά στον εαυτό σε αυτήν την Wonderland που εκτείνεται από ντουβάρι σε ντουβάρι.

Και; Τι κάναμε τελικά από όλα αυτά; Οι περισσότεροι φίλοι με τους οποίους μιλάω, ομολογούν ότι εκείνος ο ιδιόμορφος ενθουσιασμός της αρχής έσπασε τα μούτρα του στον τοίχο πίσω από τον καναπέ. Τον διέλυσε η στασιμότητα του χρόνου. Το ότι το «νωρίτερα» δεν έχει καμία απολύτως διαφορά από το «αργότερα», ούτε το «χθες» από το «αύριο». Κάπως έτσι, μία σακούλα παρατημένη στην άκρη του δωματίου που εδώ και 25 μέρες λέω ότι να, τώρα θα σηκωθώ να τη μαζέψω, είναι ακόμη εκεί.

Σε αυτές τις ιδιότυπες συνθήκες, δύο είναι οι βασικές κατηγορίες «εγκλείστων». Αυτοί που ζουν μόνοι τους – πάρα πολλές πλέον και στην Ελλάδα οι «οικογένειες του ενός ατόμου» – και όσοι ζουν με τον/τη σύντροφο ή την οικογένειά τους. Ποιοι τη βγάζουν καλύτερα; Δύσκολη η απάντηση. Που, άλλωστε, δεν μπορεί να δοθεί πριν ολοκληρωθεί – άγνωστο πότε – αυτός ο κύκλος των χαμένων ημερών. Οι διαφορετικές φάσεις διαδέχονται η μία την άλλη.

Στην αρχή εμείς οι «Μόνοι στο σπίτι» νιώθαμε σε πλεονεκτική θέση. Μιλούσαμε με μαμάδες και μπαμπάδες που έκλειναν βιαστικά το τηλέφωνο διότι, όπως καταλαβαίναμε από τον σαματά στο βάθος, τα εις κατ’ οίκον περιορισμό πιτσιρίκια τους είχαν ήδη κατεδαφίσει το μπάνιο και συνέχιζαν ηρωικά με την κουζίνα. Ή καταλαβαίναμε από τον τόνο της φωνής την απόγνωση του να ζεις με το ταίρι σου χωρίς όμως την πολυτέλεια του προσωπικού χρόνου. Ωραία δεν είναι να μην έχεις κανένα στο κεφάλι σου; Να κάνεις ό,τι θέλεις και όποτε το θέλεις; Το πιο απλό, να μη μιλάς όταν δεν έχεις διάθεση να μιλήσεις;

Εως πότε αυτό όμως; Σιγά σιγά, ύπουλα και προβοκατόρικα αρχίζει ένα είδος «γουρουνοποίησης» που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι η επαφή με τον «άλλον» είναι ο θεματοφύλακας του προσωπικού σου καθημερινού πολιτισμού. Μόνος στο σπίτι και δεν σε νοιάζει αν θα χτενιστείς ή θα ξυριστείς, τι φοράς, αν αρχίζεις να μοιάζεις με μπαμπουίνο ή πού θα αφήσεις το πιάτο που έφαγες. Αν βέβαια χρησιμοποιείς ακόμη πιάτο. «Τρώω κατευθείαν από την κατσαρόλα με την ξύλινη κουτάλα του μαγειρέματος» εξομολογήθηκε φίλος που πάντα θαυμάζαμε για τους κομψούς του τρόπους. Ναι, η κόλαση είναι οι άλλοι. Που σημαίνει όμως ότι ακόμη κι εκεί, σε κάποιους θέλεις να κάνεις καλή εντύπωση. Και αυτό σε συντηρεί.