«Πάρτε και κάνα τηλέφωνο»

Πώς τα κατάπιε όλα αυτός ο τυφώνας. Πάει το ’21 ούτε μια παρέλαση, ένα ταρατατζούμ, τίποτα. Κάτι επίσημοι αρέα αρέα να μην κολλήσουμε καμιά σαρανταρέα, ένα νεύμα αντί για χειραψία, τέλος. Και πολλά της κάναμε της εθνεγερσίας. Οταν παρελαύνει ο θάνατος πού να παρελάσει και το έθνος. Σπίτι. Σπίτι και πάλι σπίτι.

Δεν με τρομάζει ο εγκλεισμός κι η μοναξιά, έχω κάνει τη θητεία μου χρόνια τώρα. Το χειρότερο ήταν η μοναξιά μέσα στον πολύ τον κόσμο. Τώρα μόνος με τον εαυτό σου έχεις κι ένα άλλοθι, μια δικαιολογία. Μόνο η φίλη μου η Μαίρη έτη και έτη καμάρωνε πως δεν ήθελε κανέναν σύντροφο πάνω απ’ το κεφάλι της και περηφανευότανε για την χειραφετημένη ανεξαρτησία της. Εχθές όμως την άκουσα και δεν είχα απάντηση.

– Ξέρεις Σταμάτη κάτι λάθος έχω κάνει. Τη μέρα μια χαρά. Ακούω μουσική, φτιάχνω ντουλάπες, διαβάζω, μαγειρεύω, ξεσκαρτάρω τη βιβλιοθήκη. Το βράδυ όμως άγριο πράμα. Χθες έκανα κάτι… άσ’ τα. Πήγα και έβαλα κάτω απ’ το μαξιλάρι, θυμάσαι όταν είχα πάρει τη Ζακελίνα, μικρό κουτάβι μου είχαν πει θα της λείπει η μητέρα της γι’ αυτό κάτω απ’ τη λούφα της τη νύχτα βάλ’ της ένα ρολόι απ’ αυτά τα παλιά που ακούγεται το τικ-τακ να νομίζει πως χτυπάει η καρδιά της μάνας της. Ε πήγα και το βρήκα εκεί που το ‘χα καταχωνιασμένο (όπως όλη την περασμένη μου ζωή άλλωστε) και το έχωσα δίπλα, κάτω απ’ το άδειο μαξιλάρι εκεί που κοιμόμουνα ν’ ακούω και γω μια καρδιά να χτυπάει κοντά μου. Μ’ άρεσε να πω, σε λίγο όμως μ’ έπιασε ένα κλάμα, λυγμοί σου λέω, μούσκεψα τα σεντόνια. Μετά χωρίς κανένα λόγο, έτσι ξαφνικά έβαλα κάτι γέλια, μα κάτι γέλια. Πάει τρελάθηκα είπα, πήρα το καβουρντιστήρι το πέταξα να πάει στο διάβολο, άναψα

όλα τα φώτα κι έκατσα νυχτιάτικα και μαγείρεψα φακές. Μάλιστα.

Φακές. Που εγώ φακές, όχι να τις φάω, ούτε που να τις δω. Κι όμως τρία πιάτα και δεν τις χόρτασα. Θ’ αλλάξουνε πολλά πράγματα στη ζωή μας θα δεις. Εσύ πώς τα πας; Αντέχεις;

– Κοίτα αντέχω. Μάλλον. Δεν πολυκαταλαβαίνω κιόλας, ας πούμε τις περισσότερες ώρες με πιάνει κάτι σαν αδιαφορία σαν πέρα βρέχει. Κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι και πέφτω σε έναν βάλτο πηχτής βλακείας. Σ’ ένα γκρίζο τζελ βαριάς κουταμάρας. Ποτέ δεν είχα διανοηθεί ότι υπήρχε εντός μου τόση ηλιθιότητα μαζεμένη.

Το πλέον περίεργο είναι ότι δεν μ’ ενοχλεί και καθόλου. Σχεδόν το απολαμβάνω όλο αυτό. Μόνο λίγο πριν τις 6 τ’ απόγευμα αρχίζω να συνέρχομαι κάπως, και με πιάνει κάτι σαν τρέμουλο, περιμένοντας ν’ ακούσω τον εξαιρετικό αυτόν άνθρωπο που μ’ έχει κατασυγκινήσει. Τον κύριο Τσιόδρα. Είμαι πια εθισμένος σ’ αυτόν τον υπέροχο επιστήμονα. Ακούω βέβαια και τον κ. Χαρδαλιά δεν μπορώ να πω, πολύ καλός κι αυτός, και μετά ξαναπέφτω πάλι στην εαρινή μου νάρκη.

Α, με πήρε τηλέφωνο κι ο Θεοδόσης και μου είπε κάτι που είχε πει ο Ηράκλειτος. Ακου. «Η φύση», λέει, «αναπαύεται μεταμορφούμενη». Και τότε σαν κάπως άρχισα να σκέφτομαι.

Ναι άρχισα να το σκέφτομαι. Καλό σημάδι. Μπορεί να είναι μια αρχή.

Καληνύχτα.

– Καληνύχτα.