Ο Φαίδρος και ο λύκος

Στον «Φαίδρο», διάλογο του Πλάτωνα, ο Σωκράτης μιλάει με τον μαθητή του περί έρωτα και ρητορικής. Εκεί λοιπόν αναφέρεται και η ιστορία του λύκου με το αρνί. Τα δύο ζώα πίνουν νερό από ένα ρυάκι στο δάσος. Ο λύκος από ψηλά, κοντά στην πηγή, και το αρνί πολλά μέτρα πιο κάτω. Παρ’ όλα αυτά ο λύκος διαμαρτύρεται διότι, όπως ισχυρίζεται, το αρνί λερώνει το νερό. «Μα δεν γίνεται αυτό αφού εσύ πίνεις πρώτος» έρχεται η απάντηση από τη χαμηλή όχθη. Ωστόσο ο λύκος δεν πτοείται. «Ναι αλλά εδώ και έξι μήνες, τριγυρίζεις στο δάσος και λες τα χειρότερα για μένα». Πάλι όμως είναι εκτός τόπου και χρόνου. «Ούτε αυτό είναι δυνατόν διότι εγώ είμαι μόλις τριών μηνών ζώον». Ο λύκος όμως εφευρίσκει καινούργιο κατηγορητήριο. «Μπορεί να μην το κάνεις εσύ αλλά το κάνουν οι γονείς σου». Και έτσι τρώει το αρνί. Τι θέλει να πει ο μύθος που χρησιμοποιείται συχνά και στην ψυχοθεραπεία; Ο λύκος είναι εξ αρχής αποφασισμένος να φάει το αρνί. Και ψάχνει να βρει δικαιολογία ακόμη και αν χρειάζεται να υπερβεί την πραγματικότητα. Κάπως έτσι στον ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένοι ότι ο Εμφύλιος, εβδομήντα χρόνια μετά, δεν έχει ακόμη τελειώσει. Και ψάχνουν αφορμές να τον συνεχίσουν. Ποιος έχει πει πως όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις επιθυμίες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα; Τώρα όμως η πραγματικότητα είναι τόσο μασίφ ώστε, τελικά, αφήνει εκτεθειμένη την επιθυμία.

Λογαριασμοί
Στην αντιπολίτευση, παρ’ όλες τις αρχικές δεσμεύσεις περί συναινετικής πολιτικής, άρχισαν τα «όργανα». Μόνο που τα «όργανα» ηχούν ακριβώς όπως εκείνα τα νταούλια του 2015. Αυτό το hashtag «μεταθαλογαριαστούμε» (που ακόμη και αν δεν το έχει υιοθετήσει επίσημα η μείζονα αντιπολίτευση, οι τόνοι του χρωματίζουν τον λόγο πολλών πολιτευτών της) είναι η ρητορική του «Ή εμείς ή αυτοί». Και αυτό – εκτός από αυτοκτονικό όταν η πλειοψηφία επικροτεί τους χειρισμούς της κυβέρνησης και διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία προκρίνουν την Ελλάδα ανάμεσα στις τέσσερις ευρωπαϊκές που έχουν, έως τώρα, αντιμετωπίσει με τον καλύτερο τρόπο την επιδημία – είναι, όπως το είπε ο Βαγγέλης Βενιζέλος, «εξαιρετικά παλαιομοδίτικο». Καταστροφικό για όσους δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι το reset που επιβάλει στις αντιλήψεις μας ο κωρονοϊός έχει ήδη γίνει.

Στα βουβά
Νομίζω ότι ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα η επέτειος της 25ης Μαρτίου δεν γιορτάστηκε σε ένα τέτοιο σκηνικό «έρημης χώρας». Γιορτή με απόλυτη αναφορά (λόγω παρελάσεων, κατάθεσης στεφάνων ακόμη και μπακαλιάρου με σκορδαλιά στα πρώτα ανοιξιάτικα «τραπεζάκια έξω») στον δημόσιο χώρο, μας βρήκε σε αυτόν τον ιδιότυπο κατ’ οίκον περιορισμό. Αλλά και ποτέ τα τελευταία χρόνια – τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ – δεν μας προκάλεσε τέτοια συγκίνηση. Στα σόσιαλ μίντια ο εθνικός ύμνος ήχησε σε λογαριασμούς ανθρώπων που, σε κανονικές συνθήκες, δεν θα κατέβαιναν σε παρέλαση ούτε θα στέκονταν κλαρίνο μπροστά στη σημαία. Μόνο κάποιοι αποσυνάγωγοι έμειναν να χτυπιούνται για το σε πόσες μάσκες αντιστοιχούν τα καύσιμα των F16 που πετούσαν στον ουρανό της Αττικής. Οι μεγάλες κρίσεις, τελικά, μεγιστοποιούν αυτό που κουβαλάει ο καθένας. Ή το κενό του.