Κοντεύω τρεις βδομάδες σε μια απόλυτη, μοναχική, αυστηρή απομόνωση, που τη λέω οικειοθελή για να έχω μια ψευδαίσθηση αυτονομίας. Οτι όλο αυτό δεν συμβαίνει επειδή ανήκω στους ευπαθείς και επειδή φοβήθηκα ότι αν κολλήσω θα καταλήξω με σωλήνες (ξανά) και με ενοχές ότι κόλλησα κι άλλους και ότι παίρνω το κρεβάτι κάποιου στο δημόσιο νοσοκομείο επειδή δεν πρόσεχα. Σκέφτηκα ότι, να, αντί να σας γράψω τι καλά που είναι, θα εκτεθώ: είναι ΟΚ να φοβάσαι. Να μην το κρατάτε μέσα σας και να κάνετε αυτό που πρέπει. Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε.
Σχόλια
