Ρωγμή{CR}στο στήθος {CR}η αγάπη

Υπό άλλες συνθήκες θα µας έκανε εντύπωση το γεγονός ότι έχει επτά παιδιά. Οχι, τώρα. Τώρα καθηµερινά µάς εντυπωσιάζει µε το ήθος, την υπευθυνότητά του, τη σεµνότητα και τις γνώσεις του. Ο λοιµωξιολόγος Σωτήρης Τσιόδρας είναι το καθηµερινό ραντεβού µας των 6. Μετρά κρούσµατα και απώλειες, εξηγεί έναν κόσµο φαρµάκων και προβλέψεων και, κυρίως, ηρεµεί έναν λαό που χορεύει πάνω στο θυµικό του. Μέρα µε τη µέρα η οικειότητά µας µαζί του αυξάνεται. Οταν, µε το καλό, περάσουν όλα αυτά θα είναι ένας δικός µας άνθρωπος.

Είναι τα «σουαρέ της καραντίνας». Μουσικές βραδιές για όλους εµάς τους ελεύθερους πολιορκηµένους. Η πλατφόρµα operavision.eu προσφέρει ένα υπέροχο αρχείο παραγωγών από όλη την Ευρώπη. Ξεκίνησε ένα φεστιβάλ αφιερωµένο στον Μότσαρτ. Το Τeatro Regio στο Τορίνο εγκαινιάζει στο youtube δωρεάν το κανάλι «Οπερα στον καναπέ». Μια µοναδική ευκαιρία να απολαύσουµε υπέροχες µουσικές δηµιουργίες. Οπως έλεγε και ο Μότσαρτ «η µουσική δεν είναι στις νότες, αλλά στη σιωπή ανάµεσά τους». Ισως το ίδιο ισχύει και για τη ζωή.

Περιµένοντας να δει προς τα πού θα φυσήξει ο άνεµος του Brexit, ο Μπόρις Τζόνσον ως δηµοσιογράφος είχε γράψει δύο άρθρα: στο ένα τασσόταν υπέρ του Brexit και το άλλο κατά. Πριν από λίγες ηµέρες ο Τζόνσον ως πρωθυπουργός έλεγε στους Βρετανούς ότι προτιµά την «ανοσία της αγέλης» και να αφεθούν να κολλήσουν τον κορωνοϊό. Μετά ήρθε η έρευνα που έκανε λόγο για 500.000 θανάτους. Τώρα ο ανεκδιήγητος Μπόρις τρέχει να προλάβει. Κάποιοι φοβούνται πως είναι ήδη αργά.

O ανταγωνισµός ήταν σκληρός. Είχε απέναντί του µια καρυδιά από την Πορτογαλία και µια βρετανική οξιά. Οµως ο «Φρουρός του Πληµµυρισµένου Χωριού», ένα πεύκο στην Τσεχία, αναδείχθηκε «ευρωπαϊκό δέντρο της χρονιάς». Οι κάτοικοι του χωριού Τσουντοµπίν, που έχει καλυφθεί από νερά, θεωρούν το µοναχικό πεύκο, ηλικίας 350 ετών, φύλακα της περιοχής. Κοιτώντας το, µας έρχονται στο µυαλό οι εικόνες από άδειους αυτοκινητοδρόµους αυτές τις µέρες σε όλο τον κόσµο. Εµείς αγωνιούµε. Οµως η φύση λες και ξεκουράζεται από εµάς.

«Να λες στη µάνα σου, µην τυχόν και σε δω να γυρνάς έξω, αλλοίµονό σου». Ή να «καρφώνει» ο Δήµος Σταρένιος ότι «µαζεύονται στα υπόγεια και κάνουν ανταύγειες». Ξορκίζουµε τον φόβο µε αστεία. Και στα µπαλκόνια της Κυψέλης, γιαγιάδες σκωπτικά τραγουδούν «Ο χάρος βγήκε παγανιά» κοπανώντας κατσαρόλες. Τα µάτια διαρκώς έξω από το παράθυρο, άνεργοι, µέτρα. Η Ευρώπη σε pause, οι ζωές µας σε pause. Τα παιδιά, το µέλλον, ως η µεγαλύτερη απειλή. Ζωή προς τα µέσα. Και ένα ερώτηµα: Πώς θέλω να ζω πραγµατικά;

Μια άλλη ανάγνωση, που συνδέει το 1821 µε τον κορωνοϊό: «Μέσα από την πρόκληση του κορωνοϊού, η ελληνική κοινωνία µοιάζει να βρήκε το πρόσωπο που 200 χρόνια τώρα επεδίωκε να διαµορφώσει. Να πίστεψε στις αξίες της και στα προτάγµατά της. Να πέρασε από το “εγώ” στο “εµείς”. Να κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και να, ως φαίνεται, να πήρε την απόφαση να ενηλικιωθεί – µε αίσθηµα ατοµικής, αλλά και συλλογικής ευθύνης. Αµήν και άµποτε!, όπως έλεγαν και οι αγωνιστές του ’21». Μαρία Ευθυµίου, ιστορικός.