Μία δασκάλα στην ιταλική καραντίνα

Η τελευταία εβδομάδα επέφερε δραστικές αλλαγές σε ολόκληρο τον κόσμο – και ιδιαίτερα στην Ιταλία. Η ζωή μου ως δασκάλας του δημοτικού εδώ στην Τοσκάνη έχει έρθει τα πάνω κάτω. Εργάζομαι σε ένα ιδιωτικό διεθνές σχολείο εδώ και δύο χρόνια και αυτό άλλοτε σήμαινε ότι περπατούσα μέχρι το σχολείο, αλληλεπιδρούσα με συναδέλφους και δίδασκα στην αίθουσα – όλα αυτά έχουν γίνει τώρα μία διαδικτυακή, εικονική πραγματικότητα. Γίνονται πολλές συζητήσεις στο Ιντερνετ για το κατά πόσο ο κορωνοϊός θα φέρει μια νέα εποχή τηλε-εργασίας και e-learning. Και παρότι αρχικά τα παιδιά το λάτρεψαν, τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται, πρωτίστως γιατί το μοντέλο αυτό ευνοεί τα παιδιά οικογενειών με πρόσβαση στην τεχνολογία, χώρο, και χρόνο.

Εχω απόλυτη επίγνωση του ότι εργάζομαι σε ένα ιδιωτικό σχολείο, όπου όλα τα παιδιά μας έχουν iPad. Φίλοι μου στα τοπικά δημόσια σχολεία μού λένε ότι τυπώνουν τόνους χαρτιών που περιλαμβάνουν όλες τις ασκήσεις των παιδιών για την επόμενη εβδομάδα, και τα οποία παραλαμβάνουν οι γονείς κάθε Δευτέρα. Το κατά πόσο θα ολοκληρώσουν αυτές τις ασκήσεις ή όχι, είναι δικό τους θέμα.

Η βασική μου ανησυχία, ωστόσο, δεν είναι η μόρφωση των παιδιών αλλά η γενική τους υγεία. Τα παιδιά έχουν απεριόριστη ενέργεια που χρειάζεται χώρο για να ρεύσει. Τώρα είναι κλεισμένα μέσα όλη μέρα, χωρίς τη δυνατότητα κοινωνικοποίησης. Προσπαθώ να κάνω τα δικά μου παιδιά να τελειώνουμε κάθε μάθημα με μία αστεία γκριμάτσα ή έναν αστείο ήχο, για να ελαφρύνουμε λίγο την ατμόσφαιρα. Ελπίζω πραγματικά ότι όλα αυτά θα σταματήσουν στις 3 Απριλίου, ελπίζω πραγματικά να μη χρειαστεί να παραταθούν τα μέτρα.

Η Λίζι Γουίντερ είναι δασκάλα δημοτικού σχολείου στην Τοσκάνη