Η Ακροδεξιά στο Holland Park

Σάββατο, 7 Μαρτίου. Καμιά δεκαπενταριά διαδηλωτές έχουν συγκεντρωθεί στο Holland Park, έξω από την ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο. Οι περισσότεροι κρατούν πλακάτ υπέρ των προσφύγων.

Ενας κύριος της ευρύτερης Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Ινδός; Πακιστανός;) με ντουντούκα φωνάζει συνθήματα στα αγγλικά.

Τρεις κοπελίτσες τα επαναλαμβάνουν με πάθος. Συνθήματα όπως «Ανοίξτε τα σύνορα τώρα» ή «Ντροπή σου, Ευρωπαϊκή Ενωση». Δεν είναι σαφές γιατί πρέπει να ντρέπεται η Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά στα αγγλικά κάνει ρίμα. «EU, EU, shame on you!».

Παλαιότερα το είχα ακούσει κι έξω από την πρεσβεία της Ισλανδίας για ένα ζήτημα με φώκιες.

Μέσα στην έξαψη της διαμαρτυρίας του Holland Park οι κοπελίτσες αποδεικνύονται Ελληνίδες βέρες και χωρίς πλέον τη βοήθεια της ντουντούκας βροντοφωνάζουν:

«Μέσα στο Αιγαίο/κορμιά μεταναστών/είναι και οι Ελληνες/φονιάδες των λαών».

Υποθέτω πως και το σύνθημα αυτό εκφωνείται προκειμένου να ταιριάξει το στιχάκι, διότι από την εποχή της καθόδου των Δωριέων ουδείς έχει κατηγορήσει τους Ελληνες για τον φόνο κάποιου λαού.

Επειδή όμως οι χαριτωμένες μαινάδες του Holland Park μάλλον δεν αναφέρονται στους Δωριείς ή στους Πελασγούς, η εκδήλωση βυθίζεται στον σουρεαλισμό.

Εχουμε δηλαδή μια διαδήλωση διαμαρτυρίας έξω από μια ελληνική πρεσβεία, όπου Ελληνες φωνάζουν συνθήματα εναντίον της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά όχι εναντίον του Ερντογάν ή της Τουρκίας που δημιούργησαν το πρόβλημα.

Μεταξύ των δεκαπέντε (;) διαδηλωτών εντοπίστηκε κι ο Α. Τζανακόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στην Οξφόρδη. Είναι αδελφός του ομώνυμου Δημήτρη, πρώην υπουργού και νυν βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – στοιχείο το οποίο αναφέρω προφανώς για λόγους γνωριμίας και όχι οικογενειακής ευθύνης…

Ο Τζανακόπουλος Αγγλίας κρατάει ένα πλακάτ που λέει «Πρόσφυγες καλοδεχούμενοι εδώ», χωρίς να είναι σαφές αν «εδώ» εννοεί το Λονδίνο, την Οξφόρδη ή κάποια άλλη τοποθεσία της ευρύτερης περιοχής.

Η γουστόζικη ιστορία έχει συνέχεια.

Ο Τζανακόπουλος απάντησε στις επικρίσεις που δέχτηκε δηλώνοντας ότι είναι αντίθετος «τόσο από την εργαλειοποίηση των προσφύγων από την Τουρκία, όσο κι από την ελληνική κυβέρνηση».

Κι ότι «θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε απέναντι στην ακροδεξιά τουρκική κυβέρνηση, στην ακροδεξιά ελληνική κυβέρνηση και στην ακροδεξιά Ευρωπαϊκή Ενωση». Καλό κουράγιο στην αντίσταση, αλλά να ξυπνήσουν νωρίς διότι μάλλον μαζεύτηκαν πολλοί ακροδεξιοί!

Διευκρινίζει επίσης ότι δεν διετέλεσε σύμβουλος του Κοτζιά (όπως γράφηκε), αλλά μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του υπουργείου Εξωτερικών.

Προφανώς ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα της γνώμης του, ακόμη και της ισαπόστασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας – αν και τα συνθήματα στη συγκεκριμένη διαδήλωση ήταν εναντίον της Ελλάδας, όχι της Τουρκίας…

Ούτε φυσικά μπορούν να αμφισβητηθούν οι ακαδημαϊκοί τίτλοι του.

Παρότι τουλάχιστον στη δική μου ακαδημαϊκή εποχή θεωρούσαμε βασικό στοιχείο επιστημοσύνης να μη συγκρίνονται ούτε να εξομοιώνονται ουσιωδώς ανόμοια πράγματα, όπως π.χ. η κυβέρνηση Μητσοτάκη με την κυβέρνηση Ερντογάν.

Διατηρώ άλλωστε μια απορία. Ακόμη κι αν δεχτώ ότι η ελληνική κυβέρνηση κατέστη «ακροδεξιά» αφότου την εγκατέλειψε ο έτερος Τζανακόπουλος, δυσκολεύομαι να κατανοήσω πώς το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών προσέλαβε στο επιστημονικό συμβούλιο κάποιον που θεωρεί «ακροδεξιά» συλλήβδην την Ευρωπαϊκή Ενωση. Συνιστά αυτό έγκυρη επιστημονική άποψη;

Κλείνω την ιστορία. Ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα αδελφός Τζανακόπουλος δεν μας αφορά για τον ίδιο, ούτε φυσικά για τον αδελφό του. Μας αφορά ως τρόπος σκέψης, ο οποίος θεωρεί ότι η Ελλάδα μπορεί να υπερασπίζεται τον εαυτό της μόνο υπό όρους και προϋποθέσεις.

Μια αντίληψη την οποία δεν συμμερίζεται ούτε καν το διεθνές δίκαιο, το οποίο αφειδώς επικαλούνται.

«Η κατάσταση είναι ζοφερή με ευθύνη ακέραια της κυβέρνησης» (της ελληνικής!..) και γι’ αυτό θα ληφθούν «προσωρινά μέτρα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» απειλούσαν (Δ. Χριστόπουλος, «Εποχή», 8/3).

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνέβη αφού το δικαστήριο απέρριψε τα προσωρινά μέτρα. Κάτι περισσότερο ήξερε!

Σε τελευταία ανάλυση, η στάση του καθενός προσδιορίζεται από τη συνείδησή του απέναντι στο θεμελιώδες καθήκον προστασίας της χώρας και στο δικαίωμα αίτησης ασύλου όσων (και μόνο όσων…) είναι πρόσφυγες.

Αυτή η αμφιθυμία μπορεί ενίοτε να έχει υπαρκτή βάση.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως μοιάζει ακατανόητη η επίρριψη της ευθύνης και της μομφής σε εκείνον που καταφανώς είναι αμυνόμενος. Κι είναι απορίας άξιο γιατί εκείνο που κατάλαβε ολόκληρη η Ευρώπη, ότι δηλαδή η χώρα δέχτηκε επίθεση, δεν το κατανοούν κάποιοι πολίτες της.

Η μόνη εξήγηση που μπορώ να βρω εμπεριέχεται φωναχτά στη δήλωση του Τζανακόπουλου Αγγλίας.

Είναι μια ψύχωση στα όρια της παράκρουσης. Νομίζουν ότι ζουν περιτριγυρισμένοι από ακροδεξιούς κι ότι απειλούνται από ακροδεξιούς. Υποθέτω ότι κάθε βράδυ πριν κοιμηθούν κοιτούν μήπως κρύβεται κανένας ακροδεξιός κάτω από το κρεβάτι τους.

Κουβαλάνε δηλαδή έναν παραμορφωτικό κώδικα ανάγνωσης των πραγμάτων που σαν το ραβδί της Κίρκης μετατρέπει σε γουρούνια ό,τι δεν τους εκφράζει ή απλώς ό,τι διαφωνεί μαζί τους.

Στο μυαλό τους το σύνορο δεν είναι η Τουρκία, αλλά η Ακροδεξιά του μυαλού τους.

Ο Τζανακόπουλος Αθηνών αναρωτιέται μάλιστα «γιατί ο ακροδεξιός λόγος γραπώνει τόσο αποτελεσματικά τους ανθρώπους ενώ δεν τους γράπωνε πριν δεκαπέντε χρόνια» («ΤΑ ΝΕΑ», 12/3)

Ούτε που του πέρασε η ιδέα ότι αυτό που εκείνος ονομάζει «ακροδεξιό λόγο» μπορεί απλούστατα να μην είναι ακροδεξιός λόγος.

Στην πραγματικότητα δεν ζούμε κάτι καινούργιο, αλλά το παλιό αριστερό ή θρησκευτικό κατάλοιπο μιας μοναδικής κι απόλυτης αλήθειας, μπολιασμένο με τον φανατισμό ανεγκέφαλων ζηλωτών.

Εκτός αν δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, αλλά μόνο η επιθυμία τους να ηττηθεί μια κυβέρνηση που δεν γουστάρουν.

Κι ας ηττηθεί μαζί της η χώρα.