Για μια λάμψη σελέμπριτι

Δεν του ήταν ποτέ αρκετά εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά του Αντι Γουόρχολ. Εκείνος είχει πιο φιλόδοξους στόχους διασημότητας. Μακρύτερους σε χρόνο από το εξάμηνο που του προσέφερε ο Αλέξης Τσίπρας. Μεγαλύτερους από μερικά άρθρα στον διεθνή Τύπο. Ο Γιάνης Βαρουφάκης ήθελε να μείνει διάσημος για πάντα. Ενα διεθνές σελέμπριτι όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της πολιτικής. Δεν γεννήθηκε μόνο για να φιλοξενούν η μία ή άλλη ξένη εφημερίδα τις σχοινοτενείς αναλύσεις του. Γεννήθηκε για να δημιουργήσει ένα κίνημα που θα σάρωνε την Ευρώπη και – γιατί όχι; – τον κόσμο. Θα ήταν ο Μεσσίας.

Αν ο Βαρουφάκης βολεύεται σήμερα με μια έδρα στην ελληνική Βουλή, είναι επειδή ακόμη και το σταρ σίστεμ της οικονομίας και της πολιτικής ξεχνάει τα σελέμπριτι ακριβώς έτσι όπως τα θυμάται. Ο κανόνας, με άλλα λόγια, είναι ο ίδιος είτε γίνεται κανείς διάσημος στο Χόλιγουντ είτε στο Γιούρογκρουπ. Το σύστημα, όπως θα έλεγε και ο ξεπεσμένος ηθοποιός της τελευταίας ταινίας του Ταραντίνο, κάποια στιγμή σε ξερνάει. Σε χρησιμοποιεί όσο κόβεις εισιτήρια, αλλά όταν πάψεις να προσφέρεις θέαμα, σε πετάει σαν στημένη λεμονόκουπα. Η βιομηχανία του θεάματος ήταν πάντα σκληρή.

Για τον άνθρωπο που θα γινόταν Μεσσίας, όμως, η ελπίδα θα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ακόμη και αν η ελπίδα είναι να αναστήσει την ξεχασμένη διασημότητά του με την ξαναζεσταμένη σούπα των ηχογραφήσεων του Γιούρογκρουπ, ακόμη και όταν ο πρωταγωνιστής παίζει ξανά και ξανά το ίδιο έργο. Ο Βαρουφάκης συστήθηκε ως υποκλοπέας των συνεδριάσεων του Γιούρογκρουπ με αφορμή το βιβλίο του. Ο Κώστας Γαβράς που μαζί με το βιβλίο μετέφερε αναγκαστικά και τον ναρκισσισμό του Βαρουφάκη στον κινηματογράφο, υπερασπίστηκε την πιστότητα της ταινίας του στα γεγονότα με μια ομολογία. Είχε ακούσει, είπε, τις ηχογραφήσεις των συνεδριάσεων του Γιούρογκρουπ. Τις ηχογραφήσεις που του έδωσε ο Βαρουφάκης.

Από τότε ο Γιάνης Βαρουφάκης απειλεί με τη δημοσιοποίησή τους. Το βιβλίο δεν αρκεί, ούτε η ταινία του Γαβρά. Η επιστροφή στον κόσμο των σελέμπριτι θα γίνει με την πλήρη δημοσιοποίηση των πρακτικών ξεκινώντας από το γερμανικό περιοδικό Spiegel. Επιτέλους ο άλλος κόσμος, ο κόσμος των κοινών θνητών, θα μάθει όλη την αλήθεια. Επιτέλους τα φώτα θα πέσουν επάνω στον Μεσσία. Επιτέλους ο Μεσσίας θα δικαιωθεί. Ο,τι δεν έκανε το βιβλίο και η ταινία, θα κάνουν τα μέσα ενημέρωσης. Το μήνυμα θα φτάσει παντού.

Με την κρίση στα σύνορα, όμως, και τον κορωνοϊό σχεδόν παντού, η κίνηση δεν θυμίζει την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία, αλλά μια ελπίδα βουτηγμένη στην απελπισία. Ή σε έναν ναρκισσισμό τέτοιου μεγέθους ώστε να πιστεύει ο φορέας του πως ένα ξαναζεσταμένο παρελθόν μπορεί να επιστρέψει για να αντικαταστήσει το παρόν μιας νέας κρίσης. Πώς να γίνει ξανά σελέμπριτι ο Βαρουφάκης με τις παλιές υποκλοπές του όταν οι παλιοί εφιάλτες, μέρος των οποίων δημιούργησε ο ίδιος, έχουν δώσει τη θέση τους σε νέους; Πόσο Σόιμπλε μπορεί να καταναλώσει το κοινό σε περιβάλλον κορωνοϊού; Και ποιον μπορεί να συγκινήσει το «Κάποτε στο Γιούρογκρουπ»;

Είναι αμφίβολο εάν θα συγκινήσει ακόμη και τους δημοσκοπικούς ψηφοφόρους του κόμματος Βαρουφάκη. Μοιάζει αδύνατο να τους συγκινήσει περισσότερο από ένα τέταρτο. Περισσότερο απ’ όσο μπορεί να κρατήσει μια λάμψη διασημότητας.