Η ζωή είναι…

Το λέει ο Σαμ Σέπαρντ σε ένα διήγημά του. «Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια». Προτιμώ αυτήν τη διατύπωση περί της ευθραυστότητας της καθημερινότητας και των δεδομένων μας από την άλλη, της λαϊκής μας παράδοσης, που λέει ότι ο Θεός γελάει όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια. Δεν θα μου άρεσε ένας Θεός – ακόμη και αν δεν πιστεύω σε αυτόν – χαιρέκακος. Δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για γέλιο οι μεγάλες, δυστοπικές αλλαγές στις ζωές των ανθρώπων. Οπως αυτή ακριβώς που ζούμε λόγω κορωνοϊού. Ναι στην ψυχραιμία, όχι στον πανικό αλλά, ανάμεσα σε αυτά τα δύο, δεν υπάρχει ρωγμή για να παρεισφρήσει ο χαβαλές.

^{Ο Καμί κι εμείς}

Επίσης, δεν υπάρχει χώρος ούτε για επικοινωνιακές αναγωγές ειδικού σκοπού. Βλέπω, για παράδειγμα, διαδικτυακές παραινέσεις να διαβάσουμε – αυτές τις μέρες που περνάμε πολλές ώρες, ίσως και όλες τις ώρες, στο σπίτι μας – την «Πανούκλα», το εμβληματικό έργο του Αλμπέρ Καμί. Είναι τόσο μπλακ που δεν διακρίνεται καν το χιούμορ. Αυτές τις ώρες, μία αναφορά μόνο αξίζει να κρατήσουμε από το μυθιστόρημα του νομπελίστα συγγραφέα. Τα λόγια του Ραμπάρ, του αποκλεισμένου, στην πόλη που βρίσκεται σε καραντίνα, δημοσιογράφου. «Δεν είναι ντροπή να προτιμάς την ευτυχία. Ναι είπε ο Ραμπάρ, αλλά ίσως είναι ντροπή η ευτυχία του ενός».

^{Βρέθηκε το φάρμακο;}

Ή, τέλος πάντων, είμαστε πολύ κοντά στο να βρεθεί; Αυτό, περίπου, συμπεραίνω από ένα δελτίο Τύπου που κυκλοφορεί με αφορμή την πρεμιέρα της ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη «Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς». Ο τίτλος του και μόνο ενδεικτικός: «Οικονομίδης – Κορωνοϊός 1 – 0». Και ο υπότιτλος: «Ο κορωνοϊός αδειάζει τις αίθουσες αλλά ο ιός της σινεφιλίας τις γεμίζει». Και όλο αυτό το μεγαλόστομο για τα 2.208 εισιτήρια που έκοψε το ΠΣΚ η ταινία σε έναν μόνο κινηματογράφο. Που να ‘ξερα κι εγώ ότι το να σου αρέσει ο κινηματογράφος είναι ιός που παίζει στα πλέι οφ με τον κορωνοϊό; Ή ότι ο εξαιρετικός Οικονομίδης – που αμφιβάλλω αν έχει γνώση του συγκεκριμένου δελτίου – είναι το εμβόλιο που μας κρύβει ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός.

Εμείς κι οι καλλιτέχνες μας

Εμβόλιο είπα, καπιταλισμός είπα και θυμήθηκα τον Σταμάτη Κραουνάκη. Γκρινιάζουν κάποιοι ότι οι καλλιτέχνες μας δεν παίρνουν θέση για τα φλέγοντα ζητήματα. Να λοιπόν που παίρνουν. Εξαιρετικές θέσεις. Στον διάδρομο με την πρόπολη, δεξιά από τις αλοιφές του Βελόπουλου, στο τρίτο ράφι πάνω από τις διεθνείς συνωμοσίες.