Χειρισμοί στη {LF}διαχείριση μιας κρίσης

Περί συνόρων λοιπόν ο λόγος. Ξαφνικά όλοι πανηγυρίζουν που η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει τα σύνορα εμποδίζοντας τις επιθετικές κινήσεις Ερντογάν για διάβρωση της κοινωνικής μας συνοχής και για εκβιασμό μιας τρομοκρατημένης Ευρώπης. Λίγες όμως μόνο εβδομάδες πριν, διαπύρσιοι κήρυκες της ανθρωπιστικής αντίληψης του πολυπολιτισμού και των «ευρωπαϊκών αξιών» διακήρυσσαν, επιθετικά μάλιστα, πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο και πως μάλιστα εκφράζει ξενοφοβικές τάσεις στην κοινωνία. Αφού όμως «ήταν αδύνατο», πώς τελικά πραγματοποιήθηκε; Και είναι «ξενοφοβία» η εμμονή στην προστασία της εθνικής οντότητας και στην αποτροπή της μετατροπής της ελληνικής κοινωνίας σε έναν αγνώριστο αχταρμά εθνοτήτων, γλωσσών και, κυρίως, φανατικών θρησκευτικών βιωμάτων; Το θεμελιώδες ζήτημα δεν είναι να μείνουν οι ξένοι εκτός. Αλλά ο σεβασμός όσων μπαίνουν στη χώρα των κοινωνικών και ηθικών της αξιών και του νομικού και πολιτικού της πολιτισμού.

Δεν είναι καλοδεχούμενοι οι δήθεν πρόσφυγες. Οσοι διασχίζουν 4 ή 5 χώρες μέχρι να φθάσουν εδώ προβάλλοντας το σχετικό αίτημα. Ούτε κι όταν αλλάζουν ήπειρο και κάμποσες εθνικές επικράτειες μέχρι να ισχυριστούν εδώ πως κατέφυγαν επειδή κινδυνεύουν. Πού κινδυνεύουν, από ποιους και πότε; Κι ούτε είναι ευθύνη δικιά μας αν επιλέγουν να θαλασσοπνίγονται, κουβαλώντας και κάποια παιδιά μαζί τους, ενώ θα μπορούσαν να εμφανιστούν με τα χαρτιά τους, όπως επιβάλλουν οι διεθνείς κανόνες, στα προξενεία μας και με ασφάλεια να υποβάλουν το αίτημά τους… Αυτοί που γκρεμίζουν φράχτες στα σύνορά μας και που εξακοντίζουν χημικά κατά συνοριοφυλάκων κι ασχημονούν κατά αστυνομικών απαιτούν να γίνουν δεκτοί στη χώρα. Δεν θα γίνει αυτό ποτέ! Και η διαχείριση όμως των σχετικών βιαιοτήτων θέλει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Από την ουδέτερη ζώνη κάποιοι επιχειρούν να καταστρέψουν τα οριοθετημένα σύνορα της χώρας. Αυτό αποτελεί εχθρική ενέργεια. Κι απαιτεί ενημέρωση των διπλωματικών Αρχών και προειδοποίηση δικής μας αντίδρασης. Οπως και το κυνήγι ελληνικής ακταιωρού στα χωρικά μας ύδατα αποτελεί ντροπιαστική συμπεριφορά. Αν ήταν έτσι, το πλήρωμά μας ήταν υποχρεωμένο να αντιδράσει. Κι όχι να τραπεί σε φυγή!

Η ψυχραιμία είναι σωστός σύμβουλος σε μια κρίση. Οχι όμως κι η άτακτη οπισθοχώρηση. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τις κόκκινες γραμμές μας με σαφήνεια και να μην κάνουμε πίσω απ’ αυτές. Το ίδιο ισχύει και στο θέμα της δημιουργίας κλειστών δομών σε ακατοίκητα νησιά. Δεν θα κοροϊδέψουμε κανέναν. Το σωστό είναι να μην έρχονται παράνομα. Αν εντούτοις επιμένουν, αντί να παραμένουν στην ασφάλεια – που οι ίδιοι ομολογούν – της Τουρκίας, να παραβιάζουν σύνορα και νόμους, να γνωρίζουν πως τους περιμένει περιορισμός σε απομονωμένους κλειστούς χώρους μέχρι να ζητήσουν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Κάποιοι αντιδρούν διότι αυτό δήθεν ξυπνά αρνητικές αριστερές μνήμες. Εδώ όμως παλεύουμε για να σώσουμε το μέλλον. Κι όχι για να ευλογούμε  το παρελθόν και τις όποιες του μνήμες..