Το μπετόν και τα είδωλα

Μια πικετοφορία στο Λονδίνο, μια αφίσα στην Αθήνα. Αλλά αυτό δεν συνιστά κίνημα αντίδρασης. Ενας αδελφός εκεί και μερικοί νεολαίοι εδώ δεν φτιάχνουν αντιπολίτευση. Και κάπως έτσι συμβαίνει κάτι μάλλον πρωτοφανές. Ποτέ στο παρελθόν μια πολιτική δεν είχε την αποδοχή σχεδόν όλων των πολιτών και, χωρίς καμία εξαίρεση, όλων των κομμάτων όσο η πολιτική των κλειστών συνόρων. Ποτέ η κοινή γνώμη δεν ήταν τόσο μπετοναρισμένη γύρω από μια ιδέα και ποτέ ένα πολιτικό σύστημα δεν γινόταν το ίδιο η συγκολλητική ουσία του μπετόν, η εγγύηση πως καμία ρωγμή δεν θα εμφανιστεί.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις ανακοινώσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης – από το ΚΙΝΑΛ έως το ΚΚΕ και ενδιαμέσως του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να αμφισβητούνται τα πάντα. Η ικανότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί το πρόβλημα, η διπλωματική της πειθώ απέναντι στους εταίρους της στην ΕΕ, η στάση της απέναντι στους «πολιτοφύλακες», η αποφασιστικότητά της απέναντι σε ακροδεξιές αγριότητες που καταχωρίζονται από την ίδια ως «μεμονωμένα γεγονότα», άξια μόνο για μια θέση στο αστυνομικό δελτίο. Αλλά τα κλειστά σύνορα όχι. Οι φωνές στον ΣΥΡΙΖΑ που έδιναν στους απελπισμένους των συνόρων το στάτους του ικέτη και καθόλου εκείνο του εισβολέα σίγησαν μετά τη δήλωση του προέδρου του κόμματος πως και αυτός το ίδιο θα έκανε ως πρωθυπουργός στη θέση της κυβέρνησης. Με τον ίδιο Στρατό, την ίδια Αστυνομία και ενδεχομένως και τους ίδιους «πολιτοφύλακες» επειδή το πολιτικό σύστημα αναγνωρίζει πως το μεγάλο πρόβλημα βρίσκεται στην εξωτερική πλευρά των συνόρων και όχι στην εσωτερική.

Πώς το λέει ο Δημήτρης Κουτσούμπας του ΚΚΕ; «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αθλιότητα από το να βάζεις μπροστά ξεριζωμένους, βασανισμένους ανθρώπους για τις δικές σου επιδιώξεις, όπως κάνει ο Ερντογάν». Και πώς η Φώφη Γεννηματά του ΚΙΝΑΛ πριν ακόμη φτάσουν οι πρόσφυγες στα σύνορα; «Αρκετά πια με την ανοχή στον Ερντογάν και τους εκβιασμούς του». Ολα τα άλλα είναι αποχρώσεις ή παραλλαγές στο ίδιο θέμα.

Εμφανίστηκε, ας πούμε, ο Αλέξης Τσίπρας «πιο Μητσοτάκης και από τον κύριο Μητσοτάκη», όπως είπε ο γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος; Ακόμη και αν αποδώσει κανείς το σχόλιο στο ενδοαριστερό πλαίσιο που ορίζει τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ, δεν μπορεί να μη διακρίνει την ουσία. Η στήριξη στην πολιτική των κλειστών συνόρων είναι καθαρή και κρυστάλλινη – τόσο καθαρή και κρυστάλλινη ώστε ο Πρωθυπουργός μπορεί να δει στο πρόσωπο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης το είδωλό του.

Η ομοθυμία δεν είναι άσχετη με τη διάθεση της κοινής γνώμης. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως τα ποσοστά είναι συντριπτικά στους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων. Η διαφωνία με την πολιτική των κλειστών συνόρων ή με τη «φύλαξη» στην πιο ουδέτερη εκδοχή θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία. Η διαφωνία δεν θα έφερνε ένα κόμμα αντιμέτωπο μόνο με τους ψηφοφόρους των άλλων, αλλά και με τους δικούς του. Τι μένει για να αντιπολιτευτεί κανείς; Αυτό που η κυβέρνηση λέει πως ελέγχει αλλά η Ιστορία έχει δείξει πως εάν ξεφύγει μπορεί να γίνει εντελώς ανεξέλεγκτο. Κι αυτό είναι οι παρακρατικές ομάδες που καταγγέλλεται από σύσσωμη την αντιπολίτευση πως δρουν στα νησιά. Είναι κι αυτή μια καθαρή και κρυστάλλινη ομοφωνία. Αλλά σε αυτή την περίπτωση θα ήταν εγκληματικό να δει η κυβέρνηση τα λάθος είδωλα.