Ερντογάν, ο χρήσιμος ηλίθιος του Πούτιν

Η εκεχειρία στο Ιντλίμπ, όπως και πολλές παλαιότερες συριακές εκεχειρίες, δεν έχει πολλές πιθανότητες να εφαρμοστεί. Δεν θα βάλει τέλος στην ταλαιπωρία εκατοντάδων χιλιάδων εκτοπισμένων και τρομοκρατημένων ανθρώπων. Δεν θα επιλύσει την προσφυγική κρίση στα σύνορα της Ευρώπης, ούτε θα προσφέρει δικαιοσύνη στα θύματα των πολυάριθμων φριχτών εγκλημάτων πολέμου. Αυτή η πρόχειρη παρασκηνιακή συμφωνία, ένα στημένο παιχνίδι ανάμεσα στους αυταρχικούς ηγέτες της Ρωσίας και της Τουρκίας, δεν βάζει τέλος στον πόλεμο. Αυτό που κάνει είναι ότι ενισχύει τη μέγγενη του Βλαντίμιρ Πούτιν, ο έλεγχος του οποίου επί της ζωής και του θανάτου στη Συρία δεν αμφισβητείται πλέον από τη Δύση. Αναγνωρίζει ουσιαστικά τα εδαφικά κέρδη που αποκόμισαν οι συριακές και ρωσικές δυνάμεις σε τρεις μήνες δολοφονικών, εγκληματικών επιθέσεων στους κατοίκους του Ιντλίμπ.

Η εκεχειρία βγάζει παράλληλα τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τη δύσκολη θέση, μετά τον θάνατο τουλάχιστον 60 τούρκων στρατιωτών, αυτόν τον μήνα, σε μάχες με τις συριακές και τις ρωσικές δυνάμεις. Ο Πούτιν έχει ενθαρρύνει επιτυχώς τον Ερντογάν να πιστεύει ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τη ροπή του προς τη Ρωσία ως μοχλό πίεσης έναντι των δυτικών εταίρων που επικρίνουν την κουρδική του βεντέτα, τη στήριξή του προς τους εξτρεμιστές ισλαμιστές και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο τρόπος με τον οποίο εργαλειοποίησε ο Ερντογάν το συριακό προσφυγικό πρόβλημα προκειμένου να πιέσει και να αναστατώσει την ΕΕ είναι ακόμα μία τακτική εγκεκριμένη από τη Μόσχα.

Ιδωμένο μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, η συμφωνία επιβεβαιώνει τον ρόλο του Ερντογάν ως ο άνθρωπος της Ρωσίας μέσα στο ΝΑΤΟ. Ο τούρκος ηγέτης μπορεί να θεωρεί ότι είναι μία στρατηγική ιδιοφυΐα, που παίζει πολιτική ισχύος στην παγκόσμια σκηνή. Στην πραγματικότητα, δεν είναι κατ’ ουσία παρά ο χρήσιμος ηλίθιος του Πούτιν.