Η δημοκρατία της συγκίνησης

Η αξιωματική αντιπολίτευση περνάει φάση απελπισίας. Και ο Αλέξης Τσίπρας, που κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτίστως ένας προσωπικός μηχανισμός, διαπιστώνει ότι μερικά πράγματα αδυνατεί να τα διαχειριστεί. Aλλες είναι οι απαιτήσεις των κομματικών στελεχών κι άλλη είναι η στάση των ψηφοφόρων.

Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, οι απόψεις της Nεολαίας, του Κυρίτση ή της Σίας Αναγνωστοπούλου για τα σύνορα είναι κυρίαρχες. Η ρητή δήλωση του Τσίπρα, στο Mega, ότι είναι αυτονόητο το κλείσιμο των συνόρων από την κυβέρνηση, ουσιαστικά αποδοκιμάζεται από την κομματική πλειοψηφία. Αλλά τι να έκανε; Να μην το έλεγε; Oλη η υπόλοιπη πολιτική ζωή του θα κινούνταν πλέον στον αστερισμό μιας ενδεχόμενης δήλωσης που θα καλούσε μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα, θα επισκίαζε ακόμα και τη δήλωση για τα Mνημόνια που θα έσκιζε.

Αλλά ό,τι είναι δημοφιλές στο μεγάλο ακροατήριο δεν είναι υποχρεωτικά αποδεκτό στη δεξαμενή του αριστερού ριζοσπαστισμού, που παραμένει η ιδεολογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Απευθυνόμενος σε αυτόν τον αριστερό ριζοσπαστισμό, στη συνέχεια, ο ίδιος ο Τσίπρας προσπάθησε και συνεχίζει να προσπαθεί να σχετικοποιήσει τη δήλωσή του στο Mega. Με τα γνωστά κόλπα ενός κόμματος με ρητορική α λα καρτ. Ανασύροντας έναν ακατέργαστο αντιευρωπαϊσμό και επικαλούμενος τον γνωστό ποιητικού τύπου ανθρωπισμό μιας δημοκρατίας της συγκίνησης.

Την ξέρει ο Τσίπρας τη γλώσσα αυτού που ο καθηγητής Ανδρέας Πανταζόπουλος έχει περιγράψει ως δημοκρατία της συγκίνησης. Την έχει χρησιμοποιήσει κατά κόρον, σε όλες τις εκδοχές της την περίοδο της ανόδου του, την περίοδο της εχθροπάθειας. Περιέχει πολύ συναίσθημα, κοινωνική αδικία, μελοδραματισμό, ποιητικό ανορθολογισμό, καταγγελία. Και στην τωρινή κρίση των συνόρων, η ρητορική αλλάζει, αλλά τα συστατικά μένουν ίδια.

Ποιος φταίει; Μα προφανώς ο Μητσοτάκης. Γιατί φταίει ο Μητσοτάκης; Επειδή δεν πιέζει την Ευρώπη να πάρει μετανάστες. Η Ευρώπη δεν παίρνει μετανάστες επειδή η πολιτική της ζωή έχει «ορμπανοποιηθεί». Η Ευρώπη γίνεται ακροδεξιά και μόνο ο Τσίπρας και μερικοί φίλοι του έχουν απομείνει για να κρατάνε ψηλά το φρόνημα. Κι η ελληνική κυβέρνηση καλύπτει τη δράση ταγμάτων εφόδου και παραστρατιωτικών ομάδων (λέει το κόμμα που στηρίχτηκε στους Αγανακτισμένους των πλατειών, στους αμφισβητίες του πατριωτισμού των πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ «μνημονιακών κομμάτων», σε κινήματα τύπου «δεν πληρώνω»).

Οπως καταλαβαίνει κανείς, η ένταση όλης αυτής της ρητορικής είναι εσκεμμένα υψηλή για να μη φαίνονται οι ανακρίβειες και τα ψέματα. Ούτε η Ευρώπη είναι το φρούριο που περιγράφει ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το βάρος του Μεταναστευτικού το σηκώνει αποκλειστικά η Ελλάδα ούτε η Ακροδεξιά κυριαρχεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση ούτε ο Μητσοτάκης είναι Ορμπαν (πώς είναι Ορμπαν ο Πρωθυπουργός που έκλεισε τα σύνορα, αφού και ο Τσίπρας είναι υπέρ του κλεισίματος των συνόρων; Μην ψάχνετε λογικές απαντήσεις σε ερωτήματα που υπαγορεύει το συναίσθημα). Η «Αυγή», χθες, είχε πρωτοσέλιδο τίτλο «Εγκλωβίζετε τους πρόσφυγες στην Ελλάδα για να μην ενοχλήσετε την ΕΕ». Φοβερός τίτλος από την εφημερίδα η πολιτική της οποίας στο Μεταναστευτικό οδήγησε στην Ειδομένη.

Ο Τσίπρας βρίσκεται σε αδιέξοδο. Μέσα, στο κόμμα, έχει τους ακραιφνείς ριζοσπάστες διεθνιστές παλαιού τύπου. Εξω, στην κοινωνία, βλέπει τις ψήφους να απομακρύνονται – το έδειξε και η προχθεσινή δημοσκόπηση της Pulse. Πιστεύει όντως ότι η επιστροφή στην εχθροπάθεια θα τον βοηθήσει να εξισορροπήσει τις απώλειες;