«Στη μόδα χάνεις την επαφή με την τέχνη»

Ενα μοντέλο πρώτης γραμμής – όπως ήταν στη δεκαετία του ’90 η Δωροθέα Μερκούρη – συνηθίζει να βρίσκεται μέσα σε έναν ρόλο. Προκύπτει από τα χρόνια ενασχόλησης με την εξάσκηση γοητείας του θεατή, προσέλκυσης του κοινού, εσωτερικού ανταγωνισμού και επικράτησης σε ένα περιβάλλον όπου η αντίστροφη μέτρηση του χρόνου γίνεται άμεσα. Παραγγέλνουμε διπλό εσπρέσο και ξεκινάμε να μιλάμε για φωτογραφίες.

«Συνήθως βγάζω ό,τι συμβαίνει στον δρόμο, στιγμές με ανθρώπους, ή συνθήματα στους τοίχους κτιρίων». Δείχνει από το κινητό της μια φωτογραφία από τη Νάπολι εξηγώντας πόσο της αρέσει η πόλη: «Σε αυτόν τον κεντρικό δρόμο είναι αυτές οι Ναπολιτάνες που βάζουν τις καρέκλες κάτω στον δρόμο και μιλάνε. Στην Ιταλία δεν έχει χαθεί αυτή η αμεσότητα. Ούτε και στον Βορρά. Εμείς οι Ιταλοί ταξιδεύουμε από πόλη σε πόλη, δεν καθόμαστε σε ένα μέρος. Πάμε ένα Σαββατοκύριακο στη Φλωρεντία για να βρεθούμε με φίλους. Είναι πολύ εύκολο να μετακινηθείς με τρένο και πηγαίνουμε για να βρεθούμε όλοι μαζί, για να φάμε ή και να δούμε εκθέσεις. Νιώθω έτοιμη να ξαναγυρίσω πίσω στην Ιταλία, γιατί υπάρχει ακόμη η ζωντάνια των σχέσεων. Εκεί τρώμε ακόμη μαζί στα σπίτια. Συναντιόμαστε για φαγητό το βράδυ ή το μεσημέρι της Κυριακής. Είναι πολύ σημαντικό αυτό το στοιχείο στη ζωή μου».

Το φαγητό είναι μια συνήθεια που δεν αφορά μόνο τη διατήρηση της καλής κατάστασης του οργανισμού. Είναι έκφραση πολιτισμού, μορφή κοινωνικότητας και συνεκτικότητας των ανθρώπων. Γύρω από ένα τραπέζι με πιάτα γεμάτα φαγητό δεν υπάρχει μέτρηση θερμίδων, ούτε και απαγγελία κατηγοριών σε τροφές ένοχες για χοληστερίνη, διαβήτη, τριγλυκερίδια. Η πρόσκληση σε τέτοια γεύματα είναι αφορμές φιλίας. Και η Δωροθέα Μερκούρη το γνωρίζει και το προσφέρει στους φίλους της. Παλιούς και νέους. Ολους όσους γνώρισε στην Ιταλία και στην Ελλάδα, στη Νέα Υόρκη και στην Ευρώπη, όπου έζησε για λίγο ή πιο πολύ, αγάπησε ή αποχώρησε για να επιστρέψει στην Αθήνα.

«Ηρθα στα 13 μου στην Ελλάδα. Ξεκίνησα για πλάκα από μικρή κι έκανα μόντελινγκ. Τότε υπήρχε αγορά στον χώρο της διαφήμισης. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Στα 18 μου έφυγα για τη Νέα Υόρκη. Ενιωθα ότι η ζωή εκεί μου ταίριαζε περισσότερο. Εκεί από πολύ μικρή γνώρισα και τον πατέρα των παιδιών μου, ζήσαμε αρκετά χρόνια μαζί, ερχόμουν βέβαια κι εδώ, γιατί δεν με άφηνε η εδώ αγορά. Η Ελλάδα μού έδωσε πολλές ευκαιρίες, καθώς στην Αθήνα έφτιαξα το φωτογραφικό μου βιογραφικό, το book, το οποίο έδειχνα στα πρακτορεία μοντέλων στη Νέα Υόρκη».

Υπήρξε ένα από τα πιο αναγνωρισμένα μοντέλα των 90s. Τότε που τα ελληνικά media δημιουργούσαν ευκαιρίες καριέρας σε μοντέλα, φωτογράφους και στυλίστες φιλοξενώντας σε πολυσέλιδα εντιτόριαλ μόδας εικόνες αποπλάνησης και υποσχέσεις μιας ζωής που ξεφεύγει από την πλήξη και τα ωράρια ρουτίνας. Οι καμπύλες της Δωροθέας Μερκούρη συχνά πυκνά πλαισίωναν τις φιλοδοξίες των εντύπων εκείνης της εποχής άκρατου ηδονισμού και επίπλαστης ευμάρειας. Με πιο ξεχωριστό επίτευγμα τη στιγμιαία εμφάνισή της απέναντι από τη Μόνικα Μπελούτσι σε ένα διαφημιστικό σποτ για ένα ιταλικό ποτό, στο οποίο ο σχεδιασμός της φιάλης έγινε σε επιμέλεια των ιταλών σχεδιαστών Dolce & Gabbana.

«Στη Νέα Υόρκη όμως σπούδαζα παράλληλα και στη σχολή υποκριτικής Λι Στράσμπεργκ, γιατί ήθελα να γίνω ηθοποιός. Μοντέλο ήμουν επειδή έβγαζα τόσα χρήματα που μπορούσα να πληρώνω τα δίδακτρα και να ζω στο κέντρο του Μανχάταν σε δικό μου διαμέρισμα. Για μια εποχή δούλευα και σε ένα γυναικείο περιοδικό στην Αμερική κάνοντας στάιλινγκ, στο “Allure”. Είχα συνεργαστεί με τη διευθύντριά του, την Πόλι Μέλεν, μια εξαιρετική γυναίκα, από την οποία απέκτησα την εμπειρία να δουλεύεις στη μόδα από την άλλη πλευρά, πίσω από τη φωτογραφική κάμερα. Η κριτική ματιά της και η αβανγκάρντ άποψή της με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω ότι δεν μου πήγαινε η μόδα. Και έτσι συνέχισα χωρίς ενοχές να πηγαίνω στα μαθήματα της σχολής το βράδυ, μετά το περιοδικό».

ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ. Εκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός το 1999. Εκείνη τη χρονιά έπαιξε στην αμερικανική ταινία μικρού μήκους «Madame Zander» και στην ταινία επιστημονικής φαντασίας του Πάνου Κούτρα «Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά». Το 2002 στην αμερικανική κωμωδία «And she was» και το 2003 στην ταινία του Νίκου Περάκη «Η Λίζα και όλοι οι άλλοι». Ακολούθησε η ιταλική παραγωγή «Che ne sara di noi» το 2004. Και το 2006 πέρασε στην τηλεόραση παίζοντας σε ένα επεισόδιο της σειράς «Επτά θανάσιμες πεθερές».

Και χρόνια μετά, όταν η ελληνική κρίση είχε καταστείλει τις προσδοκίες των ελληνικών ανδρικών περιοδικών, η Δωροθέα Μερκούρη, καθώς είχε δημιουργήσει έναν χαρακτήρα μοντέλου μεσογειακού τύπου, βρέθηκε να συνεργάζεται με τον Ζαν Πολ Γκοτιέ και να μετουσιώνει τη θηλυκότητά της στη φιγούρα της Εϊμι Γουαϊνχάουζ στη συλλογή υψηλής ραπτικής του Γκοτιέ το 2012.

«Η μόδα είναι μπίζνες. Είναι μια μεγάλη βιομηχανία, χάνεις την επαφή με τη φαντασία, με την τέχνη. Δεν μπορείς να δίνεις σημασία μόνο στο πώς θα φαίνεται στη φωτογραφία ένα ρούχο. Ηθελα κάτι άλλο. Αυτό κρατά λίγα χρόνια, δεν είναι διαδικασία σε βάθος χρόνου. Αλλωστε δεν ήμουν καθαρά μοντέλο και με κατέκριναν ότι είχα πολλές καμπύλες, ότι ήμουν πολύ σέξι. Γι’ αυτό κι έφυγα από την Ελλάδα. Ηθελα να μείνω κάπου διαφορετικά. Να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες. Σήμερα το αμερικανικό στυλ ζωής ξεπεράστηκε. Τώρα η Ευρώπη προτείνει πολλά διαφορετικά πρότυπα. Και το made in Italy είναι μια ξεχωριστή κουλτούρα. Προσωπικά για μένα είναι το σπαγγέτι. Και ό,τι υπάρχει γύρω από μία μακαρονάδα. Ακολουθώ πάντα την κλασική ιταλική συνταγή, δεν αλλάζω καθόλου τον τρόπο. Από το al dente βράσιμο έως τη μικρή δόση παρμεζάνας και το πικάντικο της γεύσης με λίγο πεπεροντσίνο. Μπούκοβο το ξέρουμε στην Ελλάδα».

Το επόμενο βήμα της είναι η συμμετοχή της σε ένα οδοιπορικό ιστορίας, πολιτισμού και φυσικής ομορφιάς με τίτλο «Καλαβρία, η καρδιά της Μεγάλης Ελλάδας». Η επιστροφή της στα χωριά της Καλαβρίας και στα μέρη της παιδικής της ηλικίας σηματοδοτεί τον ρόλο της οικοδέσποινας στη σειρά ντοκιμαντέρ 5 επεισοδίων, η οποία θα προβάλλεται από τον Μάρτιο στο Cosmote History, σε σκηνοθεσία του Πάνου Αγγελόπουλου.

Αρκετά λεπτά μετά τη συνομιλία μας ήταν εμφανής η προσοχή των ελάχιστων επισκεπτών στο καφέ του ξενοδοχείου προς την πλευρά του τραπεζιού μας. Η κομψά ντυμένη στα μαύρα Δωροθέα Μερκούρη μιλούσε εκφραστικά και με τα χέρια της να χορεύουν στον αέρα θυμόταν τα παιδικά της καλοκαίρια στη θάλασσα της Καλαβρίας. Ή εξηγούσε τι σημαίνει Ιταλία για την ίδια: «Σπαγγέτι. Μάλιστα όχι με πολλή τριμμένη παρμεζάνα γιατί στεγνώνει η σάλτσα της ντομάτας… Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Τορίνο. Η οικογένεια μου ήταν μετανάστες από τη Νότια στη Βόρεια Ιταλία. Ομως εξακολουθούμε να μαζευόμαστε τα καλοκαίρια ή όταν υπάρχουν γιορτές και βαφτίσια. Στη θάλασσα της Καλαβρίας, Αύγουστο μήνα, είναι που βρισκόμαστε για διακοπές όλο το σόι. Είναι ακριβώς αυτά τα κλισέ του Νότου που τα ζω απαράλλακτα. Μωρά με παγωτό να παίζουν στην παραλία, κάποιο παραθαλάσσιο εστιατόριο που σίγουρα θα σερβίρει νόστιμα ζυμαρικά το μεσημέρι. Είναι πιο οικονομικό να πηγαίνεις εκεί παρά στα ελληνικά νησιά. Βέβαια στην Ελλάδα έρχονται οι ιταλοί φίλοι μου και με πηγαίνουν εκείνοι σε κάποιο νησί. Οπότε μοιράζομαι ανάμεσα στην Ιταλία και στην Ελλάδα. Εχει πλάκα γιατί είμαστε μια αποικία ή μια σχολική εκδρομή αυτή η παρέα των 30 ατόμων.

Συνήθως δεν υπάρχουν παιδιά μαζί μας. Ωραίο ήταν κι αυτό, αλλά τελείωσαν από τη ζωή μου οι διακοπές με άλλα μωρά και μητέρες. Δεν με βλέπω να μεγαλώνω. Εχω τις ευθύνες μου απέναντι στις κόρες μου και στους δικούς μου. Αλλά έχω ενθουσιασμό γι’ αυτό που έρχεται και δεν αναλώνομαι σε όλον αυτόν τον προβληματισμό. Δεν είμαι αναίσθητη, βλέπω τι γίνεται γύρω μας και πόσο δύσκολα περνάνε όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας. Ομως διατηρώ την αισιοδοξία που είχα όταν ήμουν παιδί. Αυτό άλλωστε μου το λένε και οι κόρες μου, ότι μοιάζω με παιδί».