Ελένη Μπούκλη

Πόσο μ’ αρέσει ένα ηλιόλουστο πρωινό Σαββάτου!.. Ακόμα και τα Σάββατα του χειμώνα, όταν είναι πλημμυρισμένα στο φως, θα με βρουν νωρίς το πρωί στο μπαλκόνι. Σε ένα μπαλκόνι με άπλα, κάπου στη Νέα Ιωνία, όπου θα τρώω το πρωινό μου, απολαμβάνοντας τον ήλιο, συχνά με ένα βιβλίο στο χέρι και πάντα παρέα με τις γάτες μου. Είναι η πρώτη μου κίνηση αυτή η «έξοδος», συνήθως λίγο μετά τις εννιά το πρωί. Και είναι μια ωραία στιγμή γεμάτη προσδοκίες για όσα θα ακολουθήσουν τις επόμενες ώρες. Ανοίγοντας λοιπόν τα παράθυρα ξεκινά η μέρα για μένα…

Μετά από αυτό ακολουθεί επίσκεψη στη λαϊκή αγορά που φιλοξενείται δίπλα στο σπίτι μου. Θα αγοράσω τα απαραίτητα για το μεσημεριανό τραπέζι κι αφού φάω κάτι ελαφρύ, αργά το μεσημέρι θα βγω έξω για να γυμναστώ: Συνηθίζω να πηγαίνω στο Αλσος της Νέας Φιλαδέλφειας αν θέλω να τρέξω ή θα προτιμήσω το Αλσος Βεΐκου αν θέλω να περπατήσω. Η σωματική άσκηση είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα της ημέρας και επιλογές υπάρχουν αρκετές…

Εχει πάει σχεδόν έξι το απόγευμα όταν ξεκινώ από το σπίτι με κατεύθυνση τη Φρυνίχου. Παίζω στο Θέατρο Τέχνης φέτος και ακριβώς επειδή βρίσκεται στην Ακρόπολη φεύγω από το σπίτι αρκετά πριν από την παράσταση: Θέλω να ευχαριστιέμαι αυτή την υπέροχη διαδρομή με τα πόδια από το κοντινότερο μετρό προς το θέατρο, μια διαδρομή που με κάνει να νιώθω τουρίστρια στην Αθήνα αλλά και να ζηλεύω όσους βλέπω να τρέχουν στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου – τόσο που πολύ συχνά αφήνω τα πράγματά μου στο θέατρο και τους μιμούμαι!.. Επιστροφή στο θέατρο, λίγη κουβεντούλα με την Εβελίνα Παπούλια, με την οποία μοιραζόμαστε το καμαρίνι, παράσταση και αποχώρηση λίγο μετά τις 11 το βράδυ.

Μια μικρή βόλτα στο Θησείο βοηθά αυτή την ώρα στην απαραίτητη αποσυμπίεση. Είναι απαραίτητη, γιατί η παράσταση που ανεβάζουμε φέτος, η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή – σε διασκευή Αρη Μπινιάρη -, είναι πραγματικά απαιτητική και το έχω ανάγκη…

Η Κυριακή, από την άλλη, είναι λίγο πιο απρόβλεπτη! Προτιμώ να μην κανονίζω τίποτα αυτή την ημέρα και να προγραμματίζονται όλα την τελευταία στιγμή. Το πιθανότερο είναι να περάσω το κυριακάτικο πρωινό μου συναντώντας φίλους. Πολύ συχνά πηγαίνω στο Καφενείο της Ηβης – στην οδό Ηβης – για έναν καφέ και δεν αποκλείεται να τσιμπήσω κάτι εκτός σπιτιού.

Μπορεί μετά να κάνω λίγο γιόγκα – το συνηθίζω πριν από την παράσταση, γιατί βοηθά να φεύγουν τα περιττά από μέσα μου – κι έπειτα κατευθύνομται στο θέατρο. Καθώς η παράσταση τις Κυριακές ξεκινά νωρίς – και τελειώνει νωρίς -, είναι και η μέρα που μετά το τέλος της θα βγούμε συνήθως μια βόλτα με συναδέλφους. Το Wine o’clock στο Κουκάκι είναι ιδανικό μέρος για αυτό, για κουβεντούλα και χαλάρωση μετά το τέλος μιας γεμάτης και κουραστικής εβδομάδας.

Τα Σαββατοκύριακα αυτής της περιόδου μού λείπει αρκετά το να «φεύγω», κάτι που το κάνω όταν δεν έχω πιεστικό πρόγραμμα. Να βγω στη φύση, στο πάρκο, οπουδήποτε, είμαι πολύ της βόλτας τόσο στην πόλη όσο και εκτός. Μεγάλωσα στον Πύργο Ηλείας, οπότε τα Σαββατοκύριακα για μένα σήμαιναν πάντα βόλτες, φύση, εξοχή. Ολη την ημέρα ήμασταν ανεβασμένοι σε δέντρα, κάναμε παιχνίδια στη θάλασσα και επιζητώ ακόμη αυτή την αίσθηση στον ελεύθερο χρόνο μου.

Πλέον όμως κρατώ δυνάμεις – ακόμη και τα Σαββατοκύριακα. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς μου που απαιτεί να είσαι σε πλήρη εγρήγορση όταν βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή. Συνηθίζεται; Ναι. Οταν η δουλειά που κάνεις σε γεμίζει πραγματικά. Πάντα όμως στα δύσκολα θα ονειρεύομαι την ανεμελιά και τη χαλάρωση ενός Σαββατοκύριακου στο Πήλιο…