Το πρώτο στοίχημα {LF}του Mega

Η πρόσφατη αναμέτρηση του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αντιπολίτευσης στη Βουλή είχε μια θεατρικότητα που θύμιζε παλιούς καιρούς: ακόμα και τα σκληρά λόγια που αντάλλαξαν δεν μας έπεισαν ότι είχαμε μπροστά μας δυο μονομάχους έτοιμους να ξεπεράσουν τα όρια. Η εμφάνιση του Γιάνη Βαρουφάκη που κρατούσε φακέλους με τις υποκλοπές που έχει κάνει στο Eurogroup έκανε την όλη συζήτηση ακόμα πιο διασκεδαστική για τον θεατή: οι καιροί των απειλών, των κραυγών και των ασταμάτητων καταγγελιών μάς τελείωσαν μαζί με τα Μνημόνια. Η χώρα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης διχάζεται για την ταινία του Μάρκου Σεφερλή, κρίνει τα Οσκαρ, περιμένει να δει τι θα κάνει η κυβέρνηση με το ποδόσφαιρο, συζητά για το αν η ανάπλαση της Ομόνοιας είναι επιτυχημένη. Κυρίως μοιάζει να ξανανοιάζεται για γιορτές και πανηγύρια: σε λίγο το θέμα συζήτησης θα είναι οι γιορτές για τα διακόσια χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση – θα θυμηθούμε και τα ποιήματα που λέγαμε στο Δημοτικό! Του Αγίου Βαλεντίνου αναστέναξαν οι ταβέρνες – κι όχι μόνο γιατί ο έρωτας περνά από το στομάχι. Την Τσικνοπέμπτη για να βρεις τραπέζι κάπου (οπουδήποτε…) θα χρειάζεσαι μέσο και την Καθαρά Δευτέρα είναι προτιμότερο να μείνεις σπίτι και να κάνεις νηστεία πραγματικά: έτσι κι αλλιώς θα βγουν όλοι έξω για να τηρήσουν το έθιμο υπερκαταναλώνοντας νηστίσιμα.

Μετά τις εκλογές είχε παρατηρηθεί μια ξαφνική αύξηση της εθνικής αισιοδοξίας: είχε αποδοθεί στο γεγονός ότι κλείνει ένα κεφάλαιο όξυνσης και πόλωσης. Περίπου εννέα μήνες μετά τις εκλογές πολύ φοβάμαι πως ο δρόμος της κανονικότητας έχει οδηγήσει τη χώρα σε μια παράξενη κατάσταση ακηδίας. Η ακηδία είναι η αθυμία και η ανορεξία που κυριεύει τον άνθρωπο κάνοντάς τον απρόθυμο και αδιάφορο απέναντι σε οποιονδήποτε προβληματισμό – η ακηδία καταργεί το ενδιαφέρον μας για την ίδια τη χώρα, τα προβλήματά της, το μέλλον της. Ο Ελληνας μετά τα Μνημόνια προβληματίζεται ελάχιστα για τα οικολογικά ζητήματα της χώρας, παρακολουθεί βαριεστημένα τα ρεπορτάζ για την τουρκική προκλητικότητα, σχεδόν αδιαφορεί για την πολιτιστική πραγματικότητα, δεν μοιάζει να νοιάζεται ούτε για σημαντικά θέματα όπως το Προσφυγικό π.χ. – αρκεί οι σκηνές της Αποκάλυψης να μένουν στα νησιά, δηλαδή μακριά του. Απέχουμε πολύ από το να βρεθούμε στις δεκαετίες που κανόνας ζωής ήταν το μεγάλο φαγοπότι γιατί μας λείπουν χρήματα, αλλά όλα τα άλλα μοιάζουν να επέστρεψαν εκεί που ήταν: η κανονικότητα γίνεται σιγά σιγά συνώνυμο του ωχαδερφισμού, ενώ πολλά και σοβαρά έχουμε ως χώρα μπροστά μας. Ενισχύεται αυτή η τάση σίγουρα και από την είδηση ότι το χρήμα που μπορούμε ως χώρα να δανειστούμε γίνεται ξανά φτηνό: ήδη κάποιοι περιμένουν να αρχίσει να βρέχει λεφτά από τον ουρανό.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα ξανανοίγει το Mega – το τηλεοπτικό κανάλι που πορεύτηκε για χρόνια ρίχνοντας βάρος στην ενημέρωση. Ακούω και διαβάζω πολλά για τα στοιχήματα των ανθρώπων που θα το στελεχώσουν και για τη διάθεσή τους να το ξανακάνουν τεράστιο κανάλι τώρα που ξαναγύρισε στους τηλεοπτικούς δέκτες μας. Εγώ θα ‘λεγα ότι το πρώτο του στοίχημα είναι να βοηθήσει τη χώρα να θυμηθεί ότι χρειάζονται πολλά που πρέπει να γίνουν για να φύγει επιτέλους μπροστά. Περιμένω σύντομα να δω ένα κανάλι που θεωρεί την ενημέρωση συνώνυμο του προβληματισμού και που επιστρέφοντας θα θυμίσει στη χώρα όχι τι άφησε με δάκρυα και κόπο πίσω της, αλλά τι θα βρει μπροστά της. Αυτό το Μega νομίζω η χώρα έχει ανάγκη…