Ο κόσμος θέλει πάντα το άλλο

Στη ΝΔ υπάρχουν οπαδοί που θεωρούν τον Αδωνι ως την πεμπτουσία του ορθού δεξιού  λόγου «καλά τους τα λέει». Υπάρχουν κι αυτοί που ανατριχιάζουν με τις εξαιρετικά δεξιές  καθηλώσεις του κόμματός τους, τον συντηρητισμό, τους αθρόους διορισμούς ημετέρων και τις λαϊκιστικές ιαχές. «Ετσι δίνουμε το παράδειγμα;». Υπάρχουν αυτοί που κριτικάρουν τον ΣΥΡΙΖΑ για ψόφια αντιπολίτευση. «Τι κάθεστε και τους κοιτάτε;  Φτιάχνουν ανενδοίαστα το κομματικό κράτος,  τα έχουν κάνει μπάχαλο παντού» κ.λπ. Υπάρχουν αυτοί που κάνουν κριτική ανάποδα. «Καμιά οξύτητα, μαζέψτε τις κορώνες, μόνο  τεκμηριωμένη αντιπολίτευση» κ.λπ. Αμφιθυμία μπορείς να συναντήσεις και στο ΚΙΝΑΛ. Η πολυγλωσσία, οι πολλές, αντιφατικές επιθυμίες υπάρχουν στα περισσότερα κόμματα.

Φυσικά ένα μέρος της εξήγησης είναι ότι θα κόμματα είναι αντιφατικές συμπράξεις ανθρώπων, με πολλαπλές ιδεολογικές εκκινήσεις, διαφορετικά βιώματα, διαφορετικές απόψεις, κώδικες, δεοντολογία, πολιτική ρητορική και αισθητική. Εν τούτοις νομίζω η κύρια εξήγηση του φαινομένου είναι διαφορετική. Οταν έγινε η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, σε πολλά λιμάνια της χώρας είχαμε φαινόμενα Δουνκέρκης. Οι επισκέπτες έφευγαν με τα έκτακτα ακτοπλοϊκά δρομολόγια, ουρές τα υπερφορτωμένα ΙΧ. Σε λίγο είχαν αδειάσει  τα ράφια στα μπακάλικα. Οταν είχαμε την ελληνοτουρκική κρίση του 1987, άδειασαν τα  σουπερμάρκετ σε ελάχιστες ώρες, ενώ με τη μεγάλη επιστράτευση κουρασμένων ανθρώπων, γιόρταζαν τα καφενεία των μικρών χωριών που ήταν κοντά σε «χώρο διασποράς» επιστρατευμένων. Στην πιο «τηλεοπτική» κρίση των Ιμίων, εκτός των πολεμικών ιαχών στα καφενεία, είχαμε και την εξαφάνιση γατοτροφών, αφού ο μαζικός αστικός πληθυσμός μάζευε ό,τι έβλεπε στο ράφι του  σουπερμάρκετ.

Τότε σε μια έξαρση του αυτο-οικτιρμού, υπήρξε ένα περίλυπο μίσος προς τον Σημίτη, τον Πάγκαλο κ.λπ. για την «εθνική ταπείνωση», την ίδια στιγμή που η κύρια εθνική επένδυση ήταν το τρίτο ή τέταρτο ΙΧ στην οικογένεια και οι φίρμες των ιταλικών και γαλλικών ρούχων. Ο τότε ηρωισμός της  κονσέρβας γατοτροφής και καφενείου, έχει εξελιχθεί στον ηρωισμό του FB, στην αποφασιστικότητα της παπαρολογίας και των μπλογκς. Αυτή η αναγωγη, η αναζήτηση ενός διαρκώς «άλλου» και «αλλού», βοηθάει ίσως και εξισορροπεί την καθημερινότητα, παράγει όμως μια θνησιγενή, «ημερήσια» πολιτική.

Ο κόσμος θέλει κάτι άλλο από αυτό που συμβαίνει. Θέλει πάντα κάτι άλλο από αυτό που προτείνεται. Κάτι άλλο από αυτό που λέγεται. Ο κόσμος έχει εθιστεί στην αντιλογία όπως ακριβώς έχει εκπαιδευτεί στον οπαδισμό. Και τα δύο συμπλεκτικά. Οπαδική αντιλογία ή αντιλογικός οπαδισμός. Και τα δυο πόδια «μέσα» και τα δυο πόδια «έξω» ταυτοχρόνως. Ο κόσμος επιβεβαιώνεται διαψευδόμενος. Ο κόσμος δραπετεύει από αυτό που συμβαίνει, ή από την ένταξή του στο συμβάν. Δεν είναι ο ίδιος μέσα στο συμβάν, είναι πάντα ο παρατηρητής του. Για να μπορεί να αποδεσμεύεται ευκολότερα. Να μη συνδέεται με την ευθύνη. Ελεύθερο, αυτόφωτο, απεξαρτημένο, αναπολόγητο ον, πετάει ανάμεσα στις απόψεις, τις υιοθετεί, τις απορρίπτει, τις αντιστρέφει, τις διαστρέφει. Παραγγέλνει κι ένα αντίστοιχο πολιτικό μοντέλο. Εύπλαστο, άσαρκο, καιροσκοπικό, βραχύβιο.